The Dragon Missile – ฤทธิจักรมังกรทอง (1976, Ho Meng Hua) 4/5

The Dragon Missile เป็นหนังกำลังภายในอีกเรื่องของ ชอว์ บราเดอร์ ครับ หนังมาจากฝีมือกำกับของ เหอเมิ่งฮัว The Most Underated Shaw’s Director of All Time ซึ่งผลงานชิ้นนี้ของเขาเป็นเรื่องราวของ “อาวุธบินสุดโหด” อีกเรื่องของผู้กำกับรายนี้ จนหลาย ๆ คนชอบนำไปเปรียบเทียบกับ “ฤทธิ์จักรพญายม” (The Flying Guillotine)

แต่พอผมได้ดูหนังเรื่องนี้ด้วยตัวเองเลยคิดว่าหนังมีดีกว่านั้นครับ ถ้าอยากจะให้คำจำกัดความกับ Dragon Missile สั้น ๆ ก็อยากจะอธิบายว่าหนังเป็นเรื่องของ “วิบากกรรมของคนเลว”

(เปิดเผยเนื้อเรื่องบางส่วนของหนังครับ)

Boxer Rebellion – กบฎนักมวย (1976, Chang Cheh)

เทียบกันในผู้กำกับหนังของชอว์บราเดอร์หลาย ๆ คน จางเชอะ น่าจะนับเป็นผู้กำกับที่สร้างหนังอิงประวัติศาสตร์ ออกมามากกว่าใครเพื่อน แต่ละเรื่องก็อิงมาก, อิงน้อย, อิงน้อยมากแตกต่างกันไป เพราะส่วนใหญ่แม้จะสร้างเรื่องราวจากเสี้ยวเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริง แต่หนังของผู้กำกับระดับตำนาน ยังคงเลือกที่จะแทน้ำหนักไปให้กับบทบู๊และฉากต่อสู้เสียมากกว่า Boxer Rebellion คือหนังอิงประวัติศาสตร์อีกเรื่องของจางเชอะ ซึ่งก็ยังประกอบไปด้วยลีลาเดิม ๆ นะครับ ที่แม้ความเป็นหนังกังฟูยังคงเด่นชัด แต่ถือว่าเป็นงานที่ผู้กำกับรุ่นใหญ่ได้เสนอมุมมองส่วนตัว ต่อแง่มุมทางประวัติศาสตร์ได้พอสมควร จนกลายเป็นผลงานอีกเรื่องของเขาในกลุ่มนี้ดูมีความน่าสนใจในตัวเรื่องอยู่ไม่น้อยเลย

The Sword of Swords – ฤทธิ์ไอ้บอด (1969, Ching Gong)

The Sword of Swords เล่าเรื่องโดยมีดาบเป็นตัวต้นเหตุ “ดาบเหนือดาบ” ยอดดาบวิเศษ ที่ผ่านสมรภูมิมามากมาย โดยเฉพาะเป็นดาบที่นักรบผู้กล้าใช้เพื่อต่อกรกับ ผู้รุกรานต่อต่างชาติ และได้รับชัยชนะปราบศัตรูให้ล่าถอยไปมากมาย ดาบเหนือดาบ ไม่ใช่เป็นเพียงศาสตรายุทธ แต่หมายถึงความรุ่งเรือง หรือดับสิ้น ของประเทศชาติ

The Warlord – ไอ้เฮงออกศึก (1972, Li Han-Hsiang)

The Warlord หรือ ไอ้เฮงออกศึก หนังของชอว์บราเดอร์ และผู้กำกับหลี่ฮั่นเสียง ที่กลับมาทำหนังให้กับบริษัทอีกครั้งหลังจากแยกทางฉายเดี่ยว ไปทำหนังยังไต้หวันอยู่หลายปี หนังได้ดาราตลกระดับ King of Comedy แห่งยุค 70 – 80 อย่าง ไมเคิล ฮุย กระโดดจากจอโทรทัศน์มาสู่โรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรก แตกต่างจากหนังตลกภาษากวางตุ้ง และเรื่องราวร่วมสมัย ที่ทำให้ ดาวตลกผู้นี่โด่งดัง The Warlord เป็นหนังภาษาแมนดาริน มีฉากหลังย้อนไปในสมัยราชวงศ์ชิง ในยุคสงครามกลางเมือง

The House of 72 Tenants (1973, Chor Yuen)

The House of 72 Tenants เป็นหนึ่งในหนังแห่งประวัติศาสตร์ ของวงการภาพยนตร์ฮ่องกง ซึ่งถือ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ บริษัท ชอว์บราเดอร์ กลับมาทำหนังพูดภาษากวางตุ้งอีกครั้ง ที่แม้กระทั่งความตายของบรูซ ลี ก็ไม่อาจทำให้หนังเรื่อง Enter The Dragon ยืดระยะการเป็นหนังทำเงินสูงสุดตลอดกาล ของฮ่องกงได้วยความแรงของ The House of 72 Tenants นี้เอง

5 Superfighters – ซินตึ้ง 5 พยัคฆ์ (1978, John Lo Mar)

จะเรียกหนังเรื่อง 5 Superfighters ของผู้กำกับ หลอหม่า ว่าเป็นคำตอบของชอว์บราเดอร์ ต่อความสำเร็จของกระแสหนังกังฟู ทุนต่ำในช่วงปลายยุค 70 ก็ไม่ผิดนัก หนังกังฟูบ้านๆ ที่ดูเผินๆ จากลีลาคิวบู๊ การเล่าเรื่อง และนักแสดงแล้ว แทบจะมองไม่ออกเลยว่า นี้เป็นผลงานของบริษัทผลิตภาพยนตร์ของชอว์  ตัวหนังที่ออกมากลับกลับดูสนุกอย่างเหลือเชื่อ เป็นงานที่ไม่ควรพลาดอีกเรื่องหนึ่งของบริษัท

One-Armed Swordsman – เดชไอ้ด้วน (1967, Chang Cheh)

ตำนานหนังกำลังภายในของฮ่องกง นั้นจะเรียกว่าได้เกิดขึ้น อย่างรวดเร็ว ในช่วงปี 1965 – 1967  หลังจาก “ตั้งท้อง” กับหนังอย่าง หงศ์ทองคะนองศึก (Come Drink With Me) จนกระทั่งได้ “เกิด” ออกมาเป็นตัวเป็นตนกับหนังแห่งตำนานอย่าง เดชไอ้ด้วน (One Armed Swordsman ) ในปีต่อมานี่เอง

หนังทั้งสองเรื่องได้เติมเต็มความเป็น หนังกำลังภายในยุคใหม่ ที่สมบูรณ์พร้อมทั้ง ภาพวิชวลอันทันสมัยสมจริงสมจัง (ทั้งงานสร้าง และการออกแบบฉากต่อสู้) จนถึง เนื้อหาที่มีความลึกซึ้ง กินใจผู้คน โดย หงศ์ทองคะนองศึก ดูจะเป็นต้นตำรับแห่งองค์ประกอบอันแรก ส่วนองค์ประกอบที่สอง ก็ต้องให้เครดิตก็อดฟาเตอร์แห่งวงการหนังฮ่องกง ที่ชื่อว่า จางเชอะ ที่เป็นผู้ริริ่ม และพัฒนาขึ้นมา ในการใส่วิญญานความร่วมสมัย ให้กับหนังแนวนี้เป็นคนแรก

The Blood Brothers – เดชไอ้เปีย (1972)

งานของ จางเชอะ มักจะพูดถึงเกียรติ และความยิ่งใหญ่ของค่านิยมความเป็นพี่น้องร่วมสาบานของจีน The Blood Brothers ก็เช่นกัน หากแต่ หนังวาดภาพของประเด็นดังกล่าวในแนวทางของเรื่องราวโศกนาธกรรม เมื่อค่านิยมดังกล่าวถูกลบหลู่

Heaven And Hell – ไอ้หนุ่มตะลุยนรก (1978, Chang Cheh)

Heaven And Hell งานของผู้กำกับเฒ่าจางเชอะ ที่เสนอจิตภาพแห่ง สวรรค์ นรก ตามความเชื่อของชาวเอเซีย หนังรวบรวมดารา แถวหน้าของชอว์บราเดอร์ไว้มากมายหลายคน ผสมลีลาหลากหลายแนว กลายเป็นหนังของจางเชอะ ที่ค่อนข้างแตกต่าง จากงานของเขาโดยทั่วไป

อำลาอาลัย หวังยี่ อดีตดารากังฟูแห่งชอว์บราเดอร์

1955 – 2008

ในปัจจุบันชื่อของ หวังยี่ อาจจะถูกลืมเลือนไปบ้าง และถูกจดจำได้เฉพาะในแวดงผู้นักดูหนังรุ่นเก่า หรือผู้สนใจหนังกังฟูโดยเฉพาะ ชื่อของหวังยี่ หายไปจากสื่อนานหลายปีแล้ว จนกระทั่งปี 2008 นี้เอง เฉิงเสี่ยวตง ยอดผู้กำกับคิวบู๊ที่มีศักดิ์เป็นน้องเขยของหวังยี่ ได้แจ้งข่าวเศร้าแก่ แฟนๆ หนังของ ว่าดารากังฟูแห่งชอว์บราเดอร์ผู้นี้ ได้ถึงแก่กรรมแล้ว เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ที่ผ่านมา ขณะที่เขาอายุได้ 53 ปี

โดยยังไม่มีการรายงานถึง สาเหตุการณ์ตายที่แน่ชัด ซึ่งคาดว่าจะเป็นผลจากการป่วย และโรคร้าย ที่รุมเร้าเขามาอย่างยาวนาน อย่างไรก็ตาม มีข่าวจากหลายกระแส ถึงความเป็นไปได้ ที่หวังยี่ จะเสียชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย

The Lizard – ไอ้จิ้งจก ตะไลเพลิง (1972, Chu Yuan)

ผู้กำกับฉู่หยวนแห่งชอว์บราเดอร์ อาจจะโด่งดัง (โดยเฉพาะในบ้านเรา) กับหนังที่ดัดแปลงมาจากนิยายของ โกวเล้ง และแท้จริงแล้ว ยอดผู้กำกับผู้นี้ ถนัดเป็นพิเศษ ในการทำงานที่หลากหลาย เขาเริ่มต้น กับหนังชีวิตสะท้อนสังคม เน้นเสนอภาพความจริงของสังคม ต่อเมื่อเข้าบริษัทชอว์บราเดอร์ เขาเคยสร้างปรากฏการณ์หนังทำเงินมหาศาล ด้วยหนังตลกอย่าง The 72 Tenants จนกระทั่งยืนพื้นทำหนังกำลังภายใน ตลอดยุค 70 อย่างที่เราคุ้นเคยกันดี

ฉู่หยวน ยังทำหนังอีกหลายแนว แม้กระทั่งหนังซุปเปอร์ฮีโร่ ก็เคยสร้างกับเค้าด้วย The Lizard หรือ ไอ้จิ้งจก ตะไลเพลิง หนังซุเปอร์ฮีโรรวมหน้ากากของจีน ที่ว่าด้วยโจรคุณธรรม แม้หนังอาจจะไม่หวือหวาทันสมัยแบบหนังฮีโร่รุ่นใหม่ แต่ก็ให้ความสนุกแตกต่างแหวกแนว จากหนังกังฟูกำลังภายในทั่วๆ ไป อยู่ไม่น้อย

Legendary Weapons of China – 18 เจ้าอาวุธมหาประลัย (1981, Lau Kar Leung)

by Somyos Thiamtawan

18 เจ้าอาวุธมหาประลัย หรือ Legendary Weapons of China เป็นหนังดังที่สุดเรื่องหนึ่งในยุคท้าย ๆ ของสตูดิโอชอว์บราเธอร์ส แม้ยุคทองของชอว์ฯจะหมดไปพร้อมกับช่วงยุค 2510 แล้ว แต่ความรุ่งเรืองของยอดปรมาจารย์กังฟู หลิวเจียเหลียง (Lau Kar Leung) หนึ่งในยอดผู้กำกับแห่งสตูดิโอ กลับไม่จบตามไปด้วย

หนังฝีมือกำกับของเขาอย่าง 18 เจ้าอาวุธมหาประลัย และจอมยุทธ์กระบองกล (The Eight Diagram Pole Fighter) ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2525 และ พ.ศ. 2526 ตามลำดับ ต่างพากันสั่นสะเทือนโรงขายตั๋วภาพยนตร์ฮ่องกง และสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ให้กับวงการหนังศิลปะการต่อสู้ ด้วยคิวบู๊ศาสตราวุธสุดบรรเจิด โดยเฉพาะเรื่องแรก ที่ขุดเอาอาวุธแทบที่มีอยู่ทั้งหมดในประวัติศาสตร์จีน มาโชว์ได้อย่างถึงพริกถึงขิง

The Flying Guillotine – ฤทธิ์จักร พญายม (1974, Ho Meng Hua)

อาวุธนั้นเป็นองค์ประกอบสำคัญอย่างหนึ่ง ของหนังกังฟู หรือกำลังภายใน นอกจากอาวุธปกติธรรมดาอย่าง ดาบ กระบี่ หรือธวน แล้วโลกแห่งหนังกำลังภายในยังมีการ สร้างสรรค์อาวุธพิสดารออกมา สร้างความตื่นตาตื่นใจแก่คนดู และบนเขาสูง จุดสุดยอดแห่ง กระบวนอาวุธพิศดารนั้น จักรพญายม หรือ จักรโลหิต นั้นถือเป็นอันดับหนึ่ง และงานอย่าง The Flying Guillotine หรือ ฤทธิ์จักร พญายม ก็ถือได้ว่าเป็นต้นตำรับอาวุธแห่งตำนานดังกล่าว

The Five Venoms – 5 จอมโหดจากชอว์บราเดอร์

The Bare-Footed Kid – ตายไม่ว่า ขอให้เห็นหน้าเธอ (1993, Johnnie To)

The Bare-Footed Kid เป็นผลงานการสร้างของชอว์บราเดอร์ ให้ตู้ฉีฟง รับหน้าที่เป็นผู้กำกับ หนังเป็นการรีเมกหนังเก่าเมื่อปี 1975 เรื่อง Disciples of Shaolin (ชื่อไทยว่า ไอ้หนุ่มหมัดจ้าวพลัง นำแสดงโดย ฟู่เซิง, ชิกวนชุน) ของ จางเชอะ คนทำหนังเครื่องหมายการค้า คนหนึ่งของชอว์บราเดอร์เอง หนังยังได้ หลิวเจียเหลียง ที่กำกับคิวบู๊ในฉบับเก่า มารับหน้าที่เดิมอีกครั้ง หนังโดดเด่นด้วยสองดารานำที่มาแรงพอสมควรในยุคนั้นอย่าง กัวะฟู่เฉิง และอู๋เชี่ยนเหลียน ที่กำลังโด่งดังกับหนังเรื่อง ผู้หญิงข้า ใครอย่าแตะ

The Hidden Power Of Dragon Sabre – ลูกมังกรหยก 3 (1984, Chor Yuen)

ไอเดียการสร้างภาคต่อ (หรือภาคก่อนหน้า) ขยายความนิยายดั่งเดิมของกิมย้ง นั้นไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่อะไรนัก โดยเฉพาะนิยายชุดมังกรหยก ที่มีผู้แต่งต่อเสริมเรื่องเกินต้นฉบับไปมากมาย ที่คุ้นชินกัน ก็มีอย่าง หนังเรื่อง Ashes of Time ของหว่องกาไว และหนังกับนิยายประเภท “ก่อนเกิดเหตุ” ของมังกรหยกอีกหลายเรื่อง หนัง และนิยายประเภทนี้ อาจจะไมทำให้แฟนเดนดายของกิมย้ง ยอมรับทั้ง 100 เปอร์เซ็นต์ แต่แนวคิดประเภทนี้ก็ถือเป็นเรื่องน่าสนุกอยู่ไม่น้อย เพราะงานของกิมย้งนั้นยิ่งใหญ่ เต็มไปด้วยเรื่องราวซับซ้อน เกี่ยวพันธ์กับตัวละครมากมาย อีกทั้งเชื่อมโยงเรื่องแต่ง กับเรื่องจริงได้อย่างแนบเนียน งานของเขาเหมือนทิ้งช่องว่างไว้ รอการต่อยอดได้อีกมากมากมาย

The Hidden Power Of Dragon Sabre หรือ ลูกมังกรหยกภาค 3 เป็นงานประเภท “หลังเกิดเหตุ” ของหนังชุด ลูกมังกรหยก (ดัดแปลงจาก ดาบมังกรหยก) ที่ชอว์บราเดอร์เคยสร้างไว้ 2 ภาคจบเมื่อปี 1980 หนังเล่าเรื่องการผจญภัยครั้งใหม่ ของเตียบ่อกี้ บทบาทของเขาต่อบัลลังฮ่องเต้ของจูหยวนจาง ตลอดจนชตากรรมของตัวละครอย่าง จิวจี้เยียก ซ่งแชจือ เจี่ยซุง และเผ่าพันธ์มงโกล ฟังดูน่าสนใจนะครับ แต่กลายเป็นว่าหนังกลับออกมาเละตุ้มเปะ เป็นงานที่น่าลืม จะเรียกว่าประวัติด่างพร้อยในการทำงานของ ฉู่หยวน ตี้หลุง และเอ๋อตงเซิน ในวันที่ชอว์บราเดอร์ใกล้ปิดตัวลงก็ไม่ผิดนัก

Five Element Ninja – จอมโหดไอ้ชาติหินถล่มนินจา (1982, Chang Cheh)

ในยุค 80 นั้นมีหนังอยู่จำพวกหนึ่งที่โด่งดังกลาย เป็นสินค้าขายดีในตลาดหนังเกรด B ในตลาดหนังตะวันตก หนังที่ว่าก็คือ หนังนินจา หนังแนวที่ว่าด้วย กลุ่มนักสู้นิรนาม จากญี่ปุ่น ที่ออกปฏิบัติการลับ สร้างสีสรรค์ด้วยคิวบู๊ประเภทไต้เพดาล ตีลังกา หนังนินจากถูกสร้างอย่างต่อเนื่อง มากจากจากผู้สร้างหนังมากหน้าหลายตา (ยกเว้นแต่ทางญี่ปุ่นต้นตำรับที่ไม่ได้ร่วมวงไพบูรณ์กับการ ตีสีใส่ใข่ให้กับตำนานนินจาของตัวเองเท่าไหร่) ทั้งในอเมริกา ที่คุ้นหน้าคุ้นตานักดูหนังก็เห็นได้แก่ หนังชุด American Ninja โดยพระเอกหนุ่มลำบึ๊ก เดวิด ดูดิคอฟ หรือดาราญี่ปุ่นที่ไปทำมาหากันยังอเมริกาอย่าง โช โคซิงิ

แน่นอนทางฝั่งนักทำหนังชาวฮ่องกงและไต้หวัน ก็ไม่ปล่อยให้โอกาศทำเงินทำทองอย่างนี้ผ่านเลยไปง่ายๆ ร่วมส่งหนังนินจาพันทาง ออกมามากมายมหาศาล ที่อยู่หัวขบวนเห็นจะเป็นหนัง Ninja in The Dragon Den ของ คอรี่ หยวน และราชาหนังจีนเกรดบี โรเบิร์ต ไท่ ที่ปล่อยหนังนิยายออกมาหลายต่อหลายเรื่อง ท่ามกลางการพาดฟันกันของคนทำหนังรุ่นใหม่ ปรมจารย์นักทำหนังผู้ครำหวอดอยู่กับหนังกังฟู อย่าง “จางเชอะ” ไม่สามารถ ปล่อยโอกาศทองของกระแสความนิยมในนักรบชุดเที่ยวนี้ไปได้ ในปี 1982 จางเชอะสร้างหนังนินจาเรื่องแรกของเขาออกมา Five Element Ninja (หรือ Chinese Super Ninjas)

Biography: เล่อตี้ ความงามแห่งยุคสมัย

วงการหนังฮ่องกงในยุค 50 – 60 นั้นถึอว่าเป็นยุคทองดาราหญิงอย่างแท้จริง เป็นยุคสมัยสิ่งความเพ้อฝันของเนื้อหา ฉากเต้นรำ เนื้อเรื่องว่าด้วยการเกี้ยวพาราศี และความงามของสตรี เป็นสิ่งเรียกร้องความสนใจ และดึงคนดูจากบ้านให้เข้าโรงหนัง

ชอว์บราเดอร์เองก็มีนักแสดงหญิงระดับซุปเปอร์สตาอยู่มากมาย แต่ละคนก็มีจุดขาย และบุคลิคลักษณะ ที่แตกต่างกันไป หลินปอ เน้นแสดงบทผู้ชายในหนังเพลง หลินไต้ ดาราสาวผู้น่ารัก เจิ้งเผ่ยเผ่ยหน้าตาจิ้มลิ้ม เล่นบทบู๊ได้ลื่ไหลเป็นพิเศษ แต่ถ้าพูดถึงความงาม เล่อตี้ คืออันดับหนึ่ง ในยุค 50 คงไม่มีใบหน้าไหนที่จะสร้างความตกตะลึกได้เท่าเทียมกับ ดวงหน้าของเล่อตี้อีกแล้ว