Shaolin – เส้าหลิน สองใหญ่ (2011, Benny Chan) 5/5

Shaolin หนังกังฟูระดับ “อีพิค” ฟอร์มยักษ์ใหญ่, ระดมดาราคับคั้ง แฟนหนังจีนน่าจะไม่พลาดกัน ซึ่งตัวหนังทำออกมาได้ผิดคาด คือไม่ได้เน้นไปที่ฉากพะบู๊กันซะอย่างเดียว แต่ยังเล่าเรื่องที่เต็มไปด้วยการบีบคั้น สะเทือนใจ เรียกว่าไปได้ไกล และมีความลึกซึ้งมากอย่างที่หนังกังฟูเรื่องหนึ่งพึงจะมีได้

The Legend Is Born: Ip Man (2010, Herman Yau)

The Legend Is Born: Ip Man ถูกตราหน้าว่าเป็นหนังตามกระความโด่งดังของ Ip Man หนังกังฟูสุดฮิตที่นำแสดงโดย ดอนนี่ เยน สุดท้ายแล้วแม้ The Legend Is Born: Ip Man จะมีข้อด้อยจุดบกพร่องอยู่บ้าง หนังถือว่าทำออกมาได้ดีกว่าที่คิด และไม่น่าผิดหวังสำหรับคนที่ยังอารมณ์ค้าง อยากติดตามชีวิตอีกช่วงหนึ่งของอาจารย์ยิปแห่งฝอซาน

Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen – เฉินเจิน หน้ากากฮีโร่ (Andrew Lau, 2010)

Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen ผลงานใหม่ของพระเอกขายดีแห่งยุค ดอนนี่ เยน เจินจื่อตัน เป็นการหยิบเอาตัวละครสุดคลาสสิคในตำนานหนังกังฟูอย่าง เฉินเจิน ศิษย์ฮั่วหยวนเจี๋ยผู้ต่อกรกับศัตรูจากต่างชาติกลับมาเล่าใหม่อีกครั้ง หนังมีโปรดักชั่นอันน่าตื่นตาตื่นใจ รวมถึงงานสร้างอันเปี่ยมไปด้วยสีสัน แต่องค์ประกอบส่วนอื่นดูจะกลายเป็นจุดบกพร่องทำให้หนังไม่สามารถขึ้นไปเป็นงานกังฟูเกรดเอ เหมือนกับ Ip Man มาสเตอร์พีซของพระเอกหนุ่มใหญ่รายนี้ได้

Boxer Rebellion – กบฎนักมวย (1976, Chang Cheh)

เทียบกันในผู้กำกับหนังของชอว์บราเดอร์หลาย ๆ คน จางเชอะ น่าจะนับเป็นผู้กำกับที่สร้างหนังอิงประวัติศาสตร์ ออกมามากกว่าใครเพื่อน แต่ละเรื่องก็อิงมาก, อิงน้อย, อิงน้อยมากแตกต่างกันไป เพราะส่วนใหญ่แม้จะสร้างเรื่องราวจากเสี้ยวเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริง แต่หนังของผู้กำกับระดับตำนาน ยังคงเลือกที่จะแทน้ำหนักไปให้กับบทบู๊และฉากต่อสู้เสียมากกว่า Boxer Rebellion คือหนังอิงประวัติศาสตร์อีกเรื่องของจางเชอะ ซึ่งก็ยังประกอบไปด้วยลีลาเดิม ๆ นะครับ ที่แม้ความเป็นหนังกังฟูยังคงเด่นชัด แต่ถือว่าเป็นงานที่ผู้กำกับรุ่นใหญ่ได้เสนอมุมมองส่วนตัว ต่อแง่มุมทางประวัติศาสตร์ได้พอสมควร จนกลายเป็นผลงานอีกเรื่องของเขาในกลุ่มนี้ดูมีความน่าสนใจในตัวเรื่องอยู่ไม่น้อยเลย

Fist of Fury TV – เฉินเจิน มักรผงาดฟ้า (1995)

เฉินเจิน – เด็กหนุ่มบ้านนอกลูกชาวนาที่ฝึกฝนหมัดมวยจากบิดาตั้งแต่เด็ก ไฝ่ฝันในการสร้างชื่อ อย่างฮั่วเหยียนเจียะ ครอบครัวของเฉินเจินโดนโจรป่าฆ่าตายเหลือเพียงเค้า กับน้องสาว ทั้งคู่บากหน้าเดินทางสู่เซี่ยงไฮ้เพื่อไถ่ถามเงินที่ญาติเคยยืมบิดาไป แต่กลับถูกคดโกง เฉินเจินต้องทำงานใช้เแรงงานเป็นกรรกร ที่ต้องโดนเอารัดเอาเปรียบตลอดเวลา แต่ก็จำเป็นต้องเพื่อหาเจินมาประทังชีวิต และหวังเก็บเงินให้ได้จำนวนหนึ่งเพื่อกลับไปปลูกบ้านที่บ้านนอก ในวันเชิดสิงโตประจำปี เฉินเจิน และพวกคนงาน เข้าร่วมด้วย และสามารถเอาชนะสำนักมวยดังๆ ได้จบเป็นผู้ชนะในศึกเชิดสิงโต ฝีมือของเฉินเจินไปเตะตา ไชลิ่วจิง หัวหน้าแก็งมาเฟียเค้า สุดท้ายเฉินเจินก็เข้าแก็ง ทั้งๆ ที่น้องสาวไม่เห็นด้วยที่พี่ชายจะ ก้าวขาเข้าสู่วงการมิจฉาชีพ

The Champion – ถ้าเก่งซะอย่าง (Brandy Yuen, 1982)

ถ้ายุค 70 เป็นยุคแห่งหนังกังฟู ที่สร้างหนังกันออกมาในจำนวนมาก แจ้งเกิดให้กับดารากังฟูนับสิบ นับร้อย ยุค 80 ก็ต้องถือว่าเป็นช่วงเวลา แห่งการประยุกต์ดัดแปลง หนึ่งในแนวทางที่ว่านี้ก็คือการเอา หนังกังฟู มาผสมกับกีฬาฟุตบอล ได้ออกมาเป็นหนังแนวแปลกๆ ที่ชื่อว่า The Champions

Shaolin Vs Lama (1983, Lee Tso-nam)

โคตรกังฟูคลาสสิคอีกเรื่อง ผมเองเพิ่งมีโอกาสได้ดูเป็นครั้งแรกเมื่อเร็วๆ นี้เลยขุดเอาบทวิจารณ์ของ คุณ Somyos ที่เคยเขียนไว้มาลงให้อ่านกันอีกครั้งครับ

True Legend – ยาจกซูตำนานหมัดเมา (Yuen Wo-Ping, 2010)

True Legend เป็นการกลับมานั่งเกาอี้ผู้กำกับครั้งแรกในรอบ 14 ปีของ หยวนวูปิง ที่ขอเล่าย้อนหลังไปซักหน่อยนะครับว่า ยาจกซู เนี่ยดูเหมือนจะเป็นตัวละครประจำตัวของผู้กำกับท่านนี้ก็ว่าได้ ในอดีตที่ผ่านมา หยวนวูปิง สร้างหนังที่มีตัวละครยาจกซูออกมาแล้วน่าจะเกิน 4 – 5 เรื่อง แต่นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขายื่นบนนำเดี่ยวๆ ให้กับตัวละครตัวนี้

little big soldier : ใหญ่พลิกแผ่นดินฟัด (2010)

Little Big Soldier เป็นความพยายามอีกครั้งของเฉินหลง ในการสร้างงานอันแตกต่างจากแนวทางเก่าๆ ของตัวเอง ครั้งนี้เขาเลือกเอา Sheng Ding ผู้กำกับหน้าใหม่ ที่เพิ่งเคยกำกับหนังเพียงเรื่องเดียว ให้มารับบทชอบเป็นผู้กำกับ ในเรื่องราวย้อนยุค ที่เต็มไปด้วยการผจญภัย และมุขตลกสไตล์เฉินหลง

Dance of Drunken Mantis (Yuen Wo Ping, 1979)

โดย Somyos Thiamtawan

หลังจาก Drunken Master ขึ้นครองแชมป์หนังทำเงินตลอดกาลของฮ่องกงแล้ว ทั่วทั้งวงการหนังเอเชีย ก็คล้ายจะทำอะไรกันไม่เป็นอีกแล้ว นอกจากขอร่วมเก็บเกี่ยวความสำเร็จนี้

หนังจีนทำหนังกังฟูตลกแบบคู่หูศิษย์-อาจารย์ตามกันมาอีกพะเรอเกวียน โดยมากแล้วเป็นหนังกังฟูเกรดบี อาทิ Drunken Sister ,Peculiar Boxing Tricks and the Master ,The World of Drunken Master ฯลฯ เหล่านี้คือตัวอย่างของกระแสที่ Drunken Master สร้างขึ้น

Drunken Master 2 – ไอ้หนุ่มหมัดเมา 2 (1991, Lau Kar Leung)

โดย Somyos Thiamtawan

หลังจากความสำเร็จของหนังกังฟูย้อนยุคในช่วงต้นยุค 90 อย่าง ฟงไสหยก หรือ Iron Monkey เฉินหลง ก็เริ่มที่จะลองเปลี่ยนแนวทางการสร้างหนังตามกระแสบ้าง โดยการเพิ่มลวดสลิงเข้ามาช่วยเสริมท่วงท่าการต่อสู้ให้ดูหนักหน่วงรุนแรงมากขึ้น (จากแต่เดิมที่ใช้แค่แป้งฝุ่นหรือมุมกล้องช่วยเท่านั้น)

Drunken Master – ไอ้หนุ่มหมัดเมา (1977, Yuen Wo Ping)

โดย Somyos Thiamtawan

Drunken Master ถือเป็นหนังกังฟู+คอเมดี้ที่ดีที่สุดตลอดกาล และความสำเร็จของหนังก็มีอิทธิพลกับหนังฮ่องกงในช่วงปลายยุค 70 หลังจากที่ Snake in the Eagle’s Shadow(1978)โกยรายได้ไปอย่างมหาศาลแล้ว คราวนี้เฉินหลงก็ไม่รีรอที่จะอัดมุขตลกเฮฮาตามสไตล์และความอัจฉริยะทางร่างกายของเขาใส่ลงไปในหนังเรื่องใหม่ ภายใต้ผู้กำกับคนเดิมจากหนังเรื่องก่อนอย่าง หยวนหวูปิง

Extreme Challenge (2001, Tung Wei) 1.5/5

ดูแล้วละเอียดของหนังที่ชื่อว่า Extreme Challenge แล้วมีความน่าสนใจอยู่หลายส่วน หนังมียอดผู้กำกับคิวบู๊ ตงเหว่ย เป็นผู้กำกับ นอกจากนั้นนี่คือหนังเรื่องท้ายๆ ของบริษัททำหนังในตำนานยุค Hong Kong Golden Age อย่าง Golden Harvest เป็นหนังที่ทางผู้สร้างหวังว่าจะสามารถบุกตลาดตะวันตกได้ ด้วยการทำหนังพูดภาษาอังกฤษ ใช้ดาราจากฮอลลีวูด มีการนำเสนอแปลกใหม่ แค่เป็นหนังฮ่องกงที่พูดถึงโลกอนาคตก็ดูแตกต่างจากชาวบ้านแล้ว แต่เมื่อได้ดูจริงๆ ต้องบอกว่าสุดท้ายแล้ว Extreme Challenge ก็เป็นเพียงแค่กลายเป็นเป็นความแปลกใหม่อันล้มเหลว อีกครั้งเท่านั้น

Kungfu Cyborg: Metallic Attraction – กังฟูไซบอร์ก (Jeffry Lau, 2009)

Kung Fu Cyborg มีฉากหน้าเหมือนกับ Transformers ฉบับเมืองจีน แต่ในความเป็นจริง หนังเล่าเรื่องราวในแบบ ไอแซก อาซิมอฟ ตั้งคำถามถึงความหมายของคำว่า “มีชีวิต” ของตัวละครหุ่นยนต์ เป็นงานที่ ผู้กำกับคนเก่ง เจฟฟรีย์ เลา สร้างด้วยอิทธิพลจากทั้งนิยายวิทยาศาสตร์จากตะวันตก, วิชวลแบบการ์ตูนญี่ปุ่น และลีลาเล่าเรื่องแบบหนังฮ่องกงแท้ๆ

Mr. Vampire 3 – ผีกัดอย่ากัดตอบ 3 (1988)

Mr. Vampire หรือ ผีกัดอย่ากัดตอบ ดำเนินมาถึงภาคที่สามแล้ว ทีมงานเดิมๆ ที่เคยทำให้ภาคหนึ่งสุดยอด แต่กลับล้มเหลวเล็กๆ ในภาคสอง ในหนังภาคที่ 3 ผีกัดอยากัดตอบ ได้กลับมาสู่จุดที่ควรเป็นอีกครั้ง แก้ตัวกันอีกครั้ง ทั้ง ผู้กำกับ ริกกี้ เลา, ผู้อำนวยการสร้างหงจินเป่า กับทีมคิวบู๊ของเขา และอาจารย์ปราบผีคนเก่าคนเดิม หลินเจิ้นอิง ที่ผนึกกำลังกัน จนบางคนพูดว่าภาคนี้เป็นหนังภาคที่เยี่ยมทีสุดในชุด เลยทีเดียว

เช่นเดียวกับหนังภาคก่อนๆ ที่เล่าเรื่องไม่ต่อเนื่อง มีเนื้อหาแยกออกจากกัน หลังจากเรื่องราวหนังผจญภัยกันไปยังยุคปัจจุบัน (และเกิดอาการแป๊กอย่างแรง) กันมาในภาคที่แล้ว ผีกัดก็กลับมาอยู่สู่ยุคโบราณแบบภาคแรกแล้วที่คุ้นเคยกันอีกครั้ง องค์ประกอบหลายๆ อย่างถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง ขณะเดียวกับหนังก็ใส่ไอเดียใหม่ๆ เข้าไป

Magic Cop – สาธุโอมเบ่งผ่า (Tung Wei, 1990)

หลังจากเล่นหนังผีจีน รับบทเป็นนักพรตปราบปีศาจมานานนับสิบปี ผ่านทั้งงานที่น่าจดจำ และไม่น่าจดจำ หลินเจิ้งอิง ดารานักบู๊ผู้ล่วงลับ ก็ได้ฝากงานที่อาจะเรียกได้ว่าเป็น มาสเตอร์พีส ชิ้นสุดท้ายของเขาเอาไว้ในปี 1990 Magic Cop หรือ สาธุโอมเบ่งผ่า ผสมท้ังบรรยากาศเก่าๆ เข้ากับองค์ประกอบใหม่ๆ กลายเป็นงานที่เรียกได้ว่า ไม่สมควรพลาดด้วยประการทั้งปวง

Drunken Tai Chi (1984, Yuen Wo-Ping)

ถ้าพูดถึง Drunken Tai Chi ความน่าสนใจคงจะอยู่ตรงที่ นี้เป็นงานแจ้งเกิดของ พระเอกนักบู๊คนดัง Donnie Yen แจ้งเกิดในที่นี้ก็คืองานที่ Donnie Yen ได้รับบทนำเป็นครั้งแรก .ในทางตรงกันข้าม “แจ้งเกิน” ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงงานที่สร้างให้เขา กลายเป็นพระเอกชื่อดังในชั่วเวลาข้ามคืน เพราะจากหนังทีรับบทนำเป็นครั้งแรกชีวิตดารากังฟูของเขา ต้องรอคอยอีกยาวนานกว่าจะพบกับชื่อเสียงอย่างที่สมควรได้รับ

The 18 Bronzemen 1&2 – 18 มนุษย์ทองคำ ภาค 1 และ 2 (1976, Joseph Kuo Nam Hung)

หวังเจียต้า และอาตีอาเฮียทาตัวเลื่อมมัน และเสียงโลหะกะทบเนื้อดัง เป้ง!!! ใน 18 มนุษย์ทองคำ

ในช่วงยุค 70 อันเป็นยุคทองของหนังกังฟู ที่ปีนึงมีการสร้างหนังประเภทนี้ออกมาเรียกว่านับกันไม่ถ้วน ถ้าไม่มีนักแสดงนำระดับเกรดเอ มาเป็นตัวประกันรายได้ ก็ต้องหาจุดขายอย่างอื่นมาเป็นจุดเด่นของหนัง เพื่อสร้างความแตกต่าง ผู้สร้างทั้งใหญ่ทั้งน้อยแต่ละเจ้า พยายามสรรค์หาความแปลกใหม่พิศดารต่างๆ นาๆ มาสนองแก่คนดู ทั้งอาวุธแปลก ท่าต่อสู้สุดพิศดาร หรือแม้กระทั่งเนื้อเรื่องแหวกแนวเกินการคาดหมาย หนึ่งในความแปลกใหม่นั้น

ที่ได้กลายมาเป็นความคลาสสิคอย่างหนึ่งในโลกหนังกังฟูในยุค 70 ก็คือสิ่งที่เรียกว่า 18 มนุษย์ทองคำ

Shaolin Wooden Men – เฉินหลง ถล่ม 20 มนุษย์ไม้ (1976, Chen Chi-Hwa)

สิบมนุษย์ไม้ ผลงานที่ว่ากันว่าดีที่สุด ก่อนยุคฮา และตาสองชั้น ของพระเอกนักบู๊จมูกโต

เฉินหลง ถล่ม 20 มนุษย์ไม้ แทบจะไม่มีอะไร เหนือชั้น แปลกผิดแผกจากหนังประเภทเดียวกันเลย เนื้อเรื่องประเภท ฆ่าล้างแค้น มรึงฆ่าพ่อกรู ที่สร้างสีสรรค์ด้วย ฉากฝึกวิชา กับมนุษย์ไม้สุดบรรเจิด สิ่งที่ทำให้หนังอยู่ยงคงกระพัน ถูกฉาย และเป็นที่สนใจจนถึงทุกวันนี้ ก็คงเพราะการมีชื่อ “เฉินหลง” ในบทนำของเรื่อง

Burning Paradise – ปึงซีเง็ก เผาเล่งเน่ยยี่ (1992, Ringo Lam)

Burning Paradise ผลงานในแนวกังฟู กำลังภายใน เรื่องแรก เรื่องสุดท้าย และเรื่องเดียว ของผู้กำกับ ริงโก้ แลม ผู้ที่ปกติจะถนัดกับหนังแนวดวลปืน หนังผสมลีลาแบบหนังกังฟูยุคเก่า, คิวบู๊ยุคใหม่ และความดำมืด ลีลาหดหู่ กดดันอันเป็นแบบฉบับส่วนตัวของผู้กำกับ

แม้จะไม่มีดารากังฟูระดับเกรดเอ หรือแม้กระทั่งใบหน้าที่คุ้นเคยใดๆ ปึงซีเง็ก เผาเล่งเน่ยยี่ สามารถสร้างความแตกต่าง ด้วยการบรรดาลฉากหลัง ก็เป็นงานที่น่าสนใจ และน่าจดจำเรื่องหนึ่งแห่งยุคสมัย