มีหลาย ๆ คนเคยเตือนเกี่ยวกับหนังเรื่องใหม่ของ Donnie Yen ที่ชื่อเรื่อง The Lost Blademan เอาไว้ว่าไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวนัก แต่ผมเองที่ขนาดหนัง Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon ซึ่งหลาย ๆ คนบ่น (และก่นด่า) กันก็ยังชอบได้ ก็เลยยังมีความคาดหวังจะหาความบันเทิงได้จาก หนังว่าด้วยเรื่องราวของกวนอูเรื่องนี้บ้าง … สุดท้ายที่ไม่ค่อยได้ตั้งความหวังเอาไว้ก็ยังต้องเรียกว่าผิดหวังจนได้ หลายปีมานี้ Donnie มีหนังดี ๆ ออกมาไม่น้อย น่าผิดหวังก็หลายเรื่อง แต่อาจจะพูดได้ว่า The Lost Blademan เป็นงานในยุคหลังที่ผมคิดว่าสนุกน้อยที่สุดของเขาแล้ว

1. The Lost Blademan เป็นหนังของ อลัน มั๊ก กับ เฟลิกซ์ ฉอง ที่เคยอยู่เบื้องหลังบทภาพยนตร์ Infernal Affairs ทั้ง 3 ภาค ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทั้งคู่รวมกับ แอนดรู เลา ด้วยเกิดฟลุ๊กอะไรในหนังเรื่องนั้นเพราะทำออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบ แต่พอไปจับงานอื่น กลับไม่เคยเอาดีอะไรได้เลย

2. อย่างที่รู้กันครับ The Lost Blademan กล่าวถึงเนื้อเรื่องว่าด้วยการหัก 5 ด่านสังหาร 6 ขุนพลของ โจโฉ เป็นเนื้อเรื่องที่น่าจะเอื้ออำนวยต่อการระดมฉากแอ็กชั่นขนาดใหญ่ แต่สุดท้าย คิวบู๊ในหนังกลับไม่มีอะไรแปลกใหม่ ไม่มีฉากใด ๆ ให้จดจำ

3. ดอนนี่ เยน ไม่ใช่นักแสดงที่แย่แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจชนิดที่จะแสดงบทอะไรก็ได้ ผมคิดว่าเขาล้มเหลวกับการสร้างความลึกซึ้งครุ่นคิดให้กับบท กวนอู ครับ จริง ๆ หนังมีปัญหาที่การสร้างเสน่ห์ให้กับตัวละครอยู่เหมือนกัน 6 ขุนพลของ โจโฉ แทบจะไร้การน่าจดจำเกือบทั้งหมด

4. สิ่งที่น่าประทับใจกับหนังเรื่องนี้ก็เห็นจะอยู่ที่การแสดงของ เจียงหวิน ในบท โจโฉ กับตัวละคร เตี้ยวเลี้ยว ที่ดูน่าสนใจดี แน่นอนว่ามันไม่ได้สามารถพลิกฟื้นให้หนังที่ดูจืดชีด อาการดีขึ้นมาได้เท่าไหร่

5. เข้าใจว่าตอนนี้สำหรับตลาดโลก มีแต่หนังจีนย้อนยุคเท่านั้นที่ไปได้ดีที่สุด แต่สำหรับหนังฟอร์มระดับนี้ ผู้สร้างชาวฮ่องกงต้องยอมรับเสียทีว่า “ทำได้ไม่ถึง” เห็นว่าหนังตระกูลหยางที่ “แฟรงกี้ ชาน” กำกับ มีจางป๋อจือ แสดงก็ดับอนาจไปแล้ว ด้วยทุนสร้าง, เทคนิค และปัจจัยต่าง ๆ ฮ่องกงไม่สามารถเทียบเคียงกับโปรดักชั่นของแผ่นดินใหญ่ได้เลย

Portland Street Blues หนัง Spin-Off (ภาคย่อยที่ไม่เกี่ยวกับภาคหลัง) ของหนังนักเลงวัยรุ่นชุด “กู๋หว่าไจ๋” หรือ Young and Dangerous ซึ่งเป็นตอนที่หลาย ๆ คนบอกว่า “ดีทีสุด” ในจำนวนภาคต่อมากมายของหนังชุดนี้ … ผมเองที่ไม่ได้เป็นแฟนพันธุ์แท้ของ กู๋หว่าไจ๋ จึงตอบไม่ได้ว่าดีที่สุดรึเปล่า … แต่ยืนยันได้ว่าหนังดีมาก !!! ครับ

1. Portland Street Blues เล่าเรื่องของตัวละครนักเลงสาวหล่อหนึ่งในหัวหน้าสาขาแห่ง “หงซิ่น” อย่าง “หมวยสิบสาม” (อู๋จินหยู) ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน Young and Dangerous ภาค 4 และ 5 โดยหนังเลือกที่จะเล่าเส้นทางก่อนจะขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่ของเจ้าแม่แห่งถนนสายค่ำคืนแห่งฮ่องกงรายนี้

2. ในฉากเปิดเรื่อง เจ้าแม่นักเลงผู้ยิ่งใหญ่ ต้องถูกท้าทายด้วยแก๊งฝ่ายตรงข้าม ที่หวังแย่งชิงอำนาจในถนนพอร์ตแลนด์ของเธอ แต่ในเวลาเดียวกัน นี่กลายเป็นโอกาสให้ หมวยสิบสาม ได้หวนคิดถึงเรื่องราวเส้นทางในถนนสายนักเลงก่อนที่จะเดินทางมาถึงในวันนี้ของเธอ … จากลูกสาวของนักเลงชั้นปลายแถว (อู๋ม่งต๋ะ) หมวยสิบสาม หญิงสาวท่าทางเหมือนผู้ชาย เติบโตขึ้นมา และหากินในย่านถนนพอร์ตแลนด์ โดยมีสาวสวยข้างกายอย่าง อาหยุน (หยังกงหยู) เป็นทั้งเพื่อนคู่หู,คู่ใจ คอยต้มตุ๋นพวกหนุ่มชีกอที่หลุดเข้ามาในละแวกนั้น … จากการหลอกกินเงินเพียงไม่กี่พัน ต่อมาเส้นทางสู่วงนักเลงของ หมวยสิบสาม ก็เริ่มถลำลึกไปสู่ความยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เป็นเส้นทางที่เธอต้องผ่านการสูญเสียมากมาย

3. Portland Street Blues ผลงานของผู้กำกับ เรมอนด์ ยิป เป็นหนังที่เล่าเรื่องผ่านเหตุการณ์และตัวละครมากมาย ที่ผ่านมาเข้ามาชีวิตในตัวของตัวเอก ผมชอบความเห็นจากนักวิจารณ์ต่างประเทศคนหนึ่งที่เขียนหนังเรื่องนี้มากครับ เขาบอกว่า Portland Street Blues ไม่ได้เล่าเรื่องการขึ้นสู่จุดสูงสุดของคนผู้หนึ่ง แต่เล่าถึงเรื่องราวของ “ผู้รอดชีวิต” ในโลกที่เต็มไปด้วยความดำมืดต่างหาก

4. อู๋ม่งต๊ะ รับบทเป็นพ่อนักเลงชั้นปลายแถว ที่รักลูกสุด ๆ, ฟางจิงซิน เป็นนักเลงหนุ่มเท่ห์แห่งแก๊งตรงข้าม ที่ทำให้หัวใจของนางเอกต้องหวั่นไหว, ว่านหยังหมิง เป็นนักเลงใหญ่แห่งหงซิ่น ผู้ให้ความช่วยเหลือกับนางเอก และอาจจะมีใจให้กับเธอด้วย … ทั้งคู่เป็นตัวละครชายตัวสำคัญของเรื่อง … แต่สุดท้ายแล้ว Portland Street Blues คือหนังที่พูดถึงผู้หญิงเป็นหลัก !!!!

5. ดาราสาวสุดเซ็กซี่ ซูฉี รับบทสมทบในหนังเรื่องนี้ด้วย ตัวละครของเธอชื่อว่า “อีหน้าบาก” หญิงสาวผู้ใช้หน้ากากปิดปากปิดบังใบหน้าไว้ตลอดเวลา จนใคร ๆ ก็คิดว่าเป็นเหตุผลเรื่องการปิดแผลเป็นใหญ่อะไรเอาไว้รึเปล่า … แต่จริง ๆ แล้วสาวที่ชื่อว่า “ฉี” คนนี้ต้องการหลบหน้าใครบางคน เธอเป็นเมียน้อยของเจ้าพ่อใหญ่, เป็นแฟนสาวของตำรวจชั่วคนหนึ่ง แต่แล้วกลับต้องการมาเป็นขี้ยาที่หากินอยู่ในย่านถนนพอร์ตแลนด์ จนกลายมาเป็นเพื่อนของ หมวยสิบสาม … ต้องชม ซูฉี จริง ๆ ด้วยบทที่ไม่ได้มีมากอะไรนัก เธอกลับให้การแสดงที่ “สุด ๆ” มาก, ทั้งสมจริงมาก และน่าสะเทือนใจมาก ไม่แปลกเลยที่คว้าตุ๊กตาทองฮ่องกงจากหนังเรื่องนี้มาได้ ฉากเสพผงขาวคือฉากที่เล่นได้ “เหมือน” จนน่าขนลุก

6. สำหรับตัวละครเอกอย่าง หมวยสิบสาม เธอคือหญิงแกร่ง, เป็นทอม, เป็นนักแสดงที่ผู้ชายยังต้องก้มหัวให้ แต่เธอก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่นั่นเอง อู๋จินหยู รับบทนักเลงหญิงที่เรียกว่าโด่งดังที่สุดตัวหนึ่งในประวัติศาสตร์หนังฮ่องกง เป็นหนที่ 3 แล้ว ดาวตลกหญิงที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเล่นบทดราม่าได้ดีมากแค่ไหนคนนี้ ให้การแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก บทหนังก็เปิดโอกาสให้เธอได้แสดงความลึกซึ้งออกมาไม่น้อย โดยเฉพาะในเรื่องตัวตนทางเพศ กับความรักของ หมวยสิบสาม ทั้งต่อชายและหญิง ซึ่ง Portland Street Blues ก็ให้บทสรุปที่น่าเชื่อถือ ด้วยการไม่ได้ฟันธงอะไรออกมาตรง ๆ

7. สุดท้ายดาราที่ผมประทับใจที่สุดในหนังเรื่องนี้ก็คือ “หยังกงหยู” ดาราสาวสวย (มาก) ที่มักจะได้รับบท “ตุ๊กตาหน้ารถ” ในหนังแมน ๆ มากมาย ที่ได้ให้การแสดงดีที่ที่สุดในชีวิตของเธอในหนังเรื่องนี้นี่เอง … หยังกงหยู รับบทเป็น “สาวไม้เลื้อย” แฟนของนางเอก ที่สามารถแอบอิงเกาะติดแนบชิดไปกับคนรอบ ๆ ตัวได้ตลอดเวลา น่าชมเชยที่หนังสามารถมอบหัวใจ ความมีตัวตนให้กับตัวละครที่มักจะถูกดูถูกดูแคลนประเภทนี้ หยังกงหยู เองก็มอบการแสดงที่น่าชมเชยเหมือนกัน นอกจากจะสวยสุด ๆ (ซึ่งผมไม่เคยประทับใจในหน้าตาและการแสดงของดาราหญิงคนนี้มาก่อนเลย) แล้ว ยังดูมีความสมจริงสมจังด้วย

8. อย่างที่บอกครับว่า Portland Street Blues เป็นหนังในชุด Young and Dangerous ที่หลาย ๆ คนบอกว่าดีใกล้ ๆ จะที่สุดกันเลย … ด้วยการตามฟอร์มบังคับของหนังแนวนี้ ที่ต้องเริ่มต้นด้วยการแนะนำตัวละคร, ผลักให้เธอตกไปสู่ก้นเหว จนได้รับการเยียวยา และกลับขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่อีกครั้ง ด้วยการพลิกกลับโต้ตอบศัตรูได้ในวินาทีสุดท้าย … หากแต่ เรมอนด์ ยิป ไม่ได้เล่าเรื่องด้วยความเร่งรีบ หรือระดมฉากแอ็กชั่นความดิบเถื่อนเข้ามาแบบไร้สติ แต่ตรงกันข้ามหนังกลับเดินหน้าไปด้วยความอ้อยอิ่ง และละเอียดอ่อน ในบางจังหวะที่จำเป็น และให้บทส่งท้ายที่ว่า ภาพชัยชนะของตัวเอกกลับไม่ได้ดูยิ่งใหญ่งดงาม แต่มันยังแฝงความเศร้าเอาไว้ด้วย

9. อย่างที่บอกครับว่า Portland Street Blues คือส่วนหนึ่งของ จักรวาล Young and Dangerous มีตัวละคร “คลาสสิค” มาปรากฏตัวในหนังทั้งแบบมีบทบาท และรับเชิญ ไม่ว่าจะเป็น เปาผี, พี่บี, อาคุน และแน่นอนว่ารวมถึง “เฉินเห้าหนาน” ด้วย วินาทีที่เจิ้งอี้เจี้ยน ปรากฏตัวขึ้นบนจอนั้น แม้จะไม่ได้มีบทบาทอะไรมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่าดูเท่ห์,ยิ่งใหญ่,มีบารมี … พูดได้ว่าโลกแห่งกู๋หว่าไจ๋ นั้น เจิ้งอี้เจียน คือพระเจ้าอย่างแท้จริง

4.5/5

(ชอบครับ ชอบ หยังกงหยู ในหนังเรื่องนี้, ชอบการแสดงของ ซูฉี ชอบบทสรุปในตอนท้ายเรื่อง เป็นหนัง Spin off ที่ดีกว่าต้นฉบับตัวจริงอีกเรื่อง)

Zodiac Killers ได้รับการตีตราให้เป็น “หนังห่วยที่สุด” ของ แอน ฮุย วีรสตรีหมายเลข 1 แห่งวงการภาพยนตร์ฮ่องกง … ว่ากันว่านี่คือความพยายามกับการสร้างหนังตลาดของผู้กำกับหญิงรายนี้ … หลังจากได้ดูแล้วก็ต้องยอมรับครับว่าหนังมีปัญหาจริง แต่ไม่รู้เพราะความเกรงต่อบารมีของ แอน ฮุย หรือว่าหลงเสน่ห์ จงฉู่หง กันแบบถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่ เพราะผมคิดว่า Zodiac Killers ไม่ได้แย่อย่างที่หลาย ๆ คนเขาว่ากัน

1. Zodiac Killers เล่าเรื่องประเด็นที่ แอน ฮุย (และผู้กำกับฮ่องกงในยุค 80 อีกหลายคน) สนใจและหมกมุ่นอยู่ตลอดชีวิตการเป็นคนทำหนัง คือ การอพยพย้ายถิ่นของฮ่องกง ชีวิตที่ไร้บ้านของชนชาติจีน หนังเล่าเรื่องชีวิตของหนุ่มสาวชาวจีนสองคน ที่เข้ามาเรียนหนังสือในกรุงโตเกียว และต่างมีเส้นทางแตกต่างแต่สุดท้ายกลับมาบรรจบกันได้ ด้วยการเข้าไปพัวพันอยู่กับความวุ่นวายของพวกยากูซ่า

3. หลิวเต๋อหัว เป็น เบน นักเรียนหนุ่มฮ่องกงในกรุงโตเกียว เขาได้พบกับ เถียนหลาน (จงฉู่หง) นักศึกษาหญิงผู้หยิ่งในศักดิ์ศรี แต่เพราะความจำเป็นจึงต้องอาศัยอาชีพพาร์ตเนอร์ในไนต์คลับหาเลี้ยงชีพ เบน แสดงทีท่าสนใจในตัวของหญิงเพื่อนร่วมชาติคนนี้โดยทันที แต่ดูเหมือนฝ่ายหญิงจะไม่ได้ใส่ใจอะไรในตัวเขามากมาย …

4. ทั้งสองแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของแต่ละคน เบน ยังคงใช้ชีวิตที่ญี่ปุ่นไปอย่างปกติตามเดิม แต่ฝ่ายของ เถียนหลาน กลับเริ่มมีปัญหา เมื่อเธอเกิดขัดแย้งกับผู้รับรองใบอนุญาตให้อาศัยที่ญี่ปุ่น จนเธอได้ตัดสินใจย้ายออกบ้านพัก แต่แล้วโชคชะตาได้นำพาให้ไปพบรักกับ อาซาโน่ (อิจิดะ จุนอิจิ) ยากูซ่าหนุ่ม ชีวิตเถียนหลาน ก็ดูเหมือนจะดีขึ้นเรื่อย ๆ

5. และจุดวิกฤติในชีวิตของหนุ่มสาวทั้งสองก็มาถึง เมื่ออดีตบางอย่างกลายเป็นบ่อเกิดให้พวกพ้องยากูซ่ามุ่งเอาชีวิต อาซาโน่ และประสบความสำเร็จในที่สุด ก่อนจะเสียชีวิต ยากูซ่า หนุ่มได้ส่งมอบหลักฐานอะไรบางอย่าง ที่จะสั่นคลอนแก๊งยากูซ่าใหญ่แห่งญี่ปุ่นได้ กับ เถียนหลาน ชีวิตของเธอจึงตกอยู่ในอันตรายด้วย และดูเหมือนว่าจะมีเพียง เบน เท่านั้นที่จะสามารถช่วยเหลือเธอได้ สองหนุ่มสาวชาวจีนจึงต้องร่วมกันหลบหนี มุ่งหน้าไปสู่ท่าเรือเพื่อการกลับสู่ฮ่องกง โดยมีกลุ่มยากูซ่านับสิบคอยตามไล่ล่า

6. ดูจากเรื่องย่อแล้ว Zodiac Killers เหมือนจะไม่ได้แตกต่างอะไรกับหนังแนว มาเฟีย/แอ็กชั่น/ดราม่า/โรแมนติก ที่ถูกสร้างออกมากันอย่างดาดเดื่อนในช่วงปลาย 80s – ต้น 90s แต่จริง ๆ กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น

7. หนังของ แอน ฮุย เรื่องนี้สะท้อนความรู้สึกประเภท “กลืนไมเข้าคายไม่ออก” ของคนทำหนัง ดูเหมือนว่าผู้กำกับหญิงคนเก่งต้องการอาศัยความโด่งดังและร้อนแรงของหลิวเต๋อหัว สร้างหนังประเภท “นักเลงนักรัก” ออกมาซักเรื่อง แต่ แอน ฮุย ก็ไม่สามารถไปให้สุดตัวในแนวทางของหนังตลาด … อาจจะเพราะความหน้าบางละอายใจต่อตัวเอง Zodiac Killers จึงมีส่วนที่เป็นเครื่องหมายการค้าของผู้กำกับหญิงรายนี้ออกมาเต็มไปหมด

8. หนังเสียเวลาเกือบ 1 ชั่วโมงไปกับการแจกแจงพฤติกรรม, บุคลิกของตัวละคร กับฉากต่าง ๆ ที่ไม่ได้มีความสำคัญต่อพล็อตหลัก เพื่ออธิบายถึงชีวิตของหนุ่มสาวในประเทศญี่ปุ่น ที่เต็มไปด้วยความลักลั่น, อึดอัด เป็นบรรยากาศของชีวิตที่ระคนระหว่างความหว้าเหว่ในต่างแดน, ความเบียดเสียดจากการไร้เงินทอง และสถานะพลเมืองชั้นสอง ในการอาศัยชายคาของบ้านอื่นเมืองอื่น

9. ตัวละครก็เป็นอีกจุดที่ผมค่อนข้างชอบนะครับ หลิวเต๋อหัว และจงฉู่หง ยังเป็นสองนักแสดงที่น่ามอง แต่ทั้งคู่ได้รับบทที่แตกต่างออกไปในหนังเรื่องนี้ เป็นคนธรรมดาสามัญที่ไม่ได้เป็นวีรบุรุษ, วีรสตรี แบบหนังฮ่องกงโดยทั่ว ๆ ไป

ตัวละครของ หลิวเต๋อหัว เป็นหนุ่มเกรียนแตกที่มีพฤติกรรมน่ารำคาญ การทำอะไรไม่ยั้งคิดของเขานั้น แตกต่างจากความเท่ห์ในแบบ “หุนหันพลันแล่น” หรือ “เลือดร้อน” ไปมาก ฝ่ายของ “จงฉู่หง” ก็แสดงเป็นหญิงสาวธรรมดา ๆ ที่ไม่ได้มีรายละเอียดสุดโต่งเร้าอารมณ์อะไรมากมาย

10. โดยรวมแล้ว Zodiac Killers มีพระเอกนางเอกที่ไม่ได้ “น่าเห็นอกเห็นใจ” หรือ “น่าเอาใจช่วย” มากนัก แต่สุดท้ายชะตากรรมของพวกเขามันกลับน่าเศร้ามาก ๆ เพราะมันดูเหมือนกับเรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นกับเราได้เหมือนกัน … เป็นชะตากรรมที่มาเร็ว, แรง, ไม่คาดฝัน, ไม่มีดนตรีประกอบไพเราะเพราะพริ้ง, ไม่ดราม่า … เคมีของพระนางก็เรียกว่าเข้ากันได้ดีเป็นพิเศษในหนังเรื่องนี้ หนังอาจจะไม่ได้โรแมนติกมากนัก แต่ก็มีเรื่องราวความสัมพันธ์ที่เรียกได้ว่าน่าเชื่อถือ

11. Zodiac Killers ยังมีตัวละครที่น่าสนใจอีกหลายตัว ทั้งหนุ่มจีนที่พกรูปแฟนสาวติดตัว และควักออกมาแสดง กับทุกคนที่เจอหน้า เพื่อตามหาเธอ หลังจากขาดการติดต่อไปนาน ขณะที่เพื่อนของพระเอกอีกคนก็หวังขึ้นลิฟต์ยกสถานะตัวเองในญี่ปุ่น ด้วยการแต่งงานกับหัวหน้าแก๊งยากูซ่า … ก็เป็นตัวละครที่มีชะตาชีวิตอันน่าอึดอัดอีกเหมือนกัน

12. เขียนมายืดยาว เหมือนกับว่า Zodiac Killers เป็นหนังควรค่าแก่การดู จริง ๆ ก็เป็นเช่นนั้นนะครับ เป็นส่วนของรายละเอียดต่าง ๆ ทั้งกับเรื่องราว (ที่คาดเดาไม่ได้ จนมีฉาก “เหวอ” ออกมามากมาย) และตัวละครซึ่งไม่ได้เป็นไปตามแบบฉบับของหนังอาชญากรรมโรแมนติกตามฟอร์ม … แต่ในเวลาเดียวกัน หนังก็มี “แผล” อยู่เยอะเหมือนกัน อย่างที่บอกว่าหนังของ แอน ฮุย เรื่องนี้ขาด “ความสมบูรณ์” ไปมาก เล่าเรื่องไม่ประติดประต่อ เอาง่าย ๆ ว่าถึงขั้น “ไม่สนุก” และ “ดูไม่รู้เรื่อง” กันเลยทีเดียว

13. อีกอย่างที่คนพูดถึงก็คือชื่อเรื่องไม่ว่าจะไทยหรือฝรั่ง ทั้ง “Zodiac Killers”, “เรื่องตายไม่ว่า…เรื่องเธอต้องมาก่อน”, “นักฆ่าราศีทมิฬ” เป็นชื่อไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหนังเลย ถ้าคาดหวังว่าจะมี เรื่องรักหวาน ๆ, แอ็กชั่นมันส์, หรือเป็นหนังแนวฆาตกรรมซ่อนเงื่อน ก็ไม่มีให้ดูในหนังเรื่องนี้แน่นอน

3/5

(ถ้าเรียงลำดับงานของ แอน ฮุย Zodiac Killers ก็คงรั้งท้ายแน่ ๆ แต่ถึงขั้นจะบอกว่า “ห่วย” ก็คงไม่ได้หรอกครับ อาจจะบอกว่าเป็น “หนังมีปัญหา” เสียมากกว่า ซึ่งสำหรับผมหนังก็ยังมีความน่าสนใจอยู่พอสมควร

ไม่ว่าโจทย์ของ City Under Siege หนังแอ็กชั่น/แฟนตาซี/ไซไฟ ที่มี กัวฟู่เฉิง แสดงนำเรื่องนี้จะคืออะไรระหว่าง การสร้างหนัง X-Men แบบฮ่องกง หรือ รื้อฟื้นบรรยากาศหนังแบบ “เมืองหน้าขนใครจะทำให้มันเกลี้ยง” ขึ้นมาอีกครั้ง ผลที่ออกมาก็คือล้มเหลวทั้งคู่ … หนังไม่มันส์, ไม่ฉลาด, ไม่ซาบซึ้ง, ไม่หลุดโลก เป็นความล้มเหลวอีกครั้งของผู้กำกับที่ผมไม่เคยเชื่อมือเลยที่ชื่อว่า … เบนนี่ ชาน

1. หนังเล่าเรื่องของกลุ่มนักแสดงคณะละครสัตว์ ที่ได้ค้นพบสมบัติในถ้ำโบราณ เหมือนเปิดออกมาควันกลับพวยพุ่งใส่พวกเขา กลายเป็นสิ่งที่ทำให้รายกายของทุกคนเกิดความแปลง

2. กัวฟู่เฉิง รับบทเป็นตัวละครที่มีชื่อว่า ซันนี่ ลูกชายของอดีตนักปามีดผู้ยิ่งใหญ่ ที่มีสภาพเป็นเพียงตัวตลกในคณะกายกรรม ซันนี่ โดนควันเข้าไปเป็นคนแรก และยังถูกคนอื่น ๆ พยามฆ่าตายเพื่อปิดปากการบุกถ้ำสมบัติในครั้งนี้ เขาถูกโยนลงทะเลไปและพื้นขึ้นมาบนชายฝั่งฮ่องกง พร้อมกับรายการที่อืดอ้วนอย่างผิดปกติ

3. ขณะเดียวกันกลุ่มนักแสดงคณะกายกรรมคนอื่น ๆ ที่นำโดย ดารานักปามืด (คอลิน จู) กลับมีพละกำลังเพิ่มขึ้นจนเรียกว่าเหนือมนุษย์ ในเวลาเดียวกันลักษณะร่างกายภาพนอกของพวกเขาก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ผมร่วง, กล้ามเนื้อร่างกายปูดโปน ขณะที่ฝ่ายของ ซันนี่ ร่างกายกลับเริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ ขณะเดียวกันพลังกายและศักยภาพทางร่างกายก็ยังเพิ่มพูลขึ้นเช่นเดียวกัน เขายังมีโอกาสช่วยจับโจรปล้นธนาคาร จนได้พบกับนักข่าวสาว “แอนเจิล” (ซูฉี) และกลายเป็นคนดังระดับชาติ

4. สุดท้าย ซันนี่ กลายเป็นเป้าหมายของอดีตเพื่อนเก่า กลุ่มนักแสดงกายกรรม ที่ขณะนี้รายการแทบจะห่างไกลไปจากความเป็นมนุษย์ขึ้นเรื่อย ๆ และคิดว่าเลือดของ ซันนี่ จะเป็นยาที่สามารถช่วยให้พวกเขากลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งได้

5. ปัญหาของ City Under Siege มีอยู่ด้วยกันหลายประการ ทั้งความเชยของเรื่องราวและบทภาพยนตร์, ซับพล็อตที่วุ่นวาย, งานออกแบบ (โดยเฉพาะการออกแบบมนุษย์กลายพันธุ์) ที่ดูไม่น่าสนใจ, ตัวละครซ้ำซากจำเจ, คิวบู๊นาเบื่อและน่ารำคาญ, พูดรวม ๆ ว่าเป็นงานจับฉ่ายที่เอาดีทางไหนไม่ได้ซักทาง … ผมมีความรู้สึกว่าผู้สร้างอยากจะทำหนังแบบ X-Men แต่ยังหน้าบางเกินกว่าที่จะลอกมาทั้งดุ้น จึงพยายามใส่ไอเดียใหม่ ๆ เข้าไปมากมาย ซึ่งต้องพูดตรง ๆ ว่าไม่มีไอเดียไหนเลยที่เข้าท่า

6. หนังพยายามใช้เรื่อง “การปามีด” ที่ทั้งตัวเอก และตัวร้ายใช้เป็นอาวุธประจำตัวเข้ามาเพื่ออธิบายอะไรบางอย่าง แต่มันไม่ได้ชัดเจนพอ และไม่มีคุณค่าที่จะขบคิดถึงด้วย

7. สำหรับดาราสาว ซูฉี แสดงเป็นนักข่าวสาวตกรุ่น ที่การได้พบกับมนุษย์กลายพันธุ์ฮีโร่อย่างพระเอกกลับทำให้อาชีพหน้าที่การงานของเธอมีแววกลับมารุ่ง เป็นตัวละครที่ไม่ได้มีความพิเศษอะไรนัก นอกจากนั้นพล็อตรองที่ตัวร้ายหลงรักเธออย่างหัวปักหัวปำก็ดูไม่ค่อยมีเหตุผลนัก … ส่วนตัวผมคิดว่าเรื่องราวที่ตัวละครของเธอกำลังตกกระป๋องจากงานอ่านข่าว หลังโดนรุ่นใหม่มาแรง (สาวเซ็กซี่ โจวซิ่วนา) เขี่ยทิ้งออกจะดูน่าสนใจกว่าด้วยซ้ำ

8. แทบไม่มีอะไรดีเลยเหรอ ? ไม่ถึงขั้นนั้นเสียทีเดียวครับ อย่างน้อยตัวละครนายตำรวจหนุ่มที่คอยให้ความช่วยเหลือพระเอก ก็พอจะมีความเท่ห์ และรายละเอียดต่าง ๆ ของตัวละครที่พอจะน่าจดจำอยู่บ้าง นอกจากนั้น นักแสดงหนุ่มอู๋จิ่ง ที่สวมบทบาทเป็นตัวละครตัวนี้ยังได้โชว์ลีลาคิวบู๊สวย ๆ เจ๋ง ๆ โดยไม่ต้องทำหน้าท่าทางเป็นตัวประหลาดเหมือนกับนักแสดงคนอื่น ๆ ในเรื่อง ทำให้ช่วงเวลาทุกวินาทีที่มีเขาอยู่ในหนัง พอจะสร้างความบันเทิงขึ้นมาได้บ้าง …

หนังพยายามจะอธิบายตรรกะเหตุผลอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ตัวละครแปลก ๆ ตำรวจจอมยุทธที่ไม่ค่อยมีแบล็คกราวน์อะไรมากมาย นอกจากโคตรเก่ง และกำลังจะวิวาห์กับตำรวจหญิงคู่หูของเขา (จางจิงชู) ตัวนี้กลับดูน่าสนใจกว่าใครเพื่อน

1/5 (City Under Siege เป็นเหมือนกับ Future X Cop ของปีนี่ แตกต่างกันที่หนังไซไฟโลกอนาคตของหลิวเต๋อหัวเรื่องนั้นเป็นหนังห่วย ๆ ที่พอจะสร้างความบันเทิงได้บ้าง แตกต่างกับหนังของกัวฟู่เฉินเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง)

Reign of Assassin หรือ นักฆ่าดาบเทวดา ของ จอห์น วู ที่มีผู้กำกับตัวจริงคือ Su Chao-Bin ที่แจ้งเกิดกับหนังผีอย่าง Double Vision และ Silk ตอนนี้หนังกำลังภายในสุดมันส์เรื่องนี้ออกแผ่น DVD กันแล้ว ตอนเข้าโรงภาพยนตร์ผมก็ได้เข้าไปชมมาด้วยแต่ไม่มีโอกาสได้เขียนถึง … จังหวะเวลาก็มาเหมาะสมเอาช่วงนี้เองครับ

1. พิรุณ (หลินซีเหลย) นักฆ่าเจ้าของเพลงดาบ “วารีไหล” ที่เร็วเหมือนสายฝน แห่งกลุ่มนักฆ่า “ศิลาดำ” ตัดสินใจถอนตัวจากยุทธจักรเพราะเรื่องราวบางอย่าง หากแต่นางนำ “ศพท่านโพธิ์” สังขานร่างของปรมจารย์นักบวชยอดยุทธ ที่เชื่อกันว่าใครได้ครอบครองแล้วจะกลายเป็นยอดฝีมือไร้ผู้ต้านติดตัวไปด้วย จึงก่อให้เกิดความปั่นป่วนไปทั่ว ทุกคนพยายามควานหาคนทั้งของ แต่ก็แทบจะไร้วี่แวว

พิรุณ (หยังจื่อฉุน) ในชื่อใหม่ เจิ้งจิง กับหน้าใหม่ (เหี่ยวกว่าเดิม ฮา) ใช้ชีวิตอย่างหญิงสาวธรรมดา เป็นแม่ค้าขายเต้าหูที่เมืองหลวงนั่นเอง เธอได้พบรักกับหนุ่มคนส่งสาร (จุงวูซุง) ทั้งสองตัดสินใจเข้าพิธีแต่งงานเป็นสามีภรรยากัน แต่สุดท้าย พิรุณ ก็ไม่สามารถปิดบังเรื่องฝีมือและอดีตของเธอได้ตลอดไป และกลุ่มศิลาดำที่มี “ราชากงล้อ” เป็นหัวหน้าก็กลับรวมตัวกันที่เมืองหลวงอีกครั้ง

2. Reign of Assassin มีบรรยากาศการเล่าเรื่อง กลเม็ดเด็ดพลาย ที่ชวนให้นึกถึง นิยายของโกลเล้ง ที่เล่าเรื่องในยุทธจักร มีเรื่องของล้ำค่า, ยาวิเศษ, วิทยายุทธในนิยายของโกลเล้ง ก็จะแตกต่างจากกิมย้ง มันเต็มไปด้วยความลึกลับ และออกจากสกปรกเปอระเปื้อน ไม่ได้เป็นยอดวิชาที่ฝึกฝนเพื่อยกระดับจิตใจและร่างกาย ยกระดับความเป็นคน แต่เป็นวิชาที่มองหาจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้าม มีจุดหมายในการคร่าชีวิตแบบเต็มร้อย ซึ่งผมคิดว่าเป็นคำนิยามของวิทยายุทธในหนังเรื่องนี้ด้วยครับ

3. นอกจากนั้น Reign of Assassin ยังชวนให้นึกถึงผลงานภาพยนตร์ของ “ฉู่หยวน” ผู้กำกับระดับตำนานของชอว์บราเดอร์ เป็นหนังกำลังภายในที่มักจะมีฉากหลังเป็นความสงบเงียบของเมือง, เรื่องราวเกิดขึ้นในตึกรามบ้านช่อง

4. นักแสดง/ตัวละคร เป็นสิ่งที่ผมประทับใจมากที่สุดในหนังเรื่องนี้ครับ หยังจื่อฉุน กับดาราเกาหลี จูงวูซุง เป็นผู้ได้รับบทเด่น และทำหน้าที่ได้ดี แต่ไม่ได้มีอะไรเหนือความคาดหมาย ส่วนตาลุง หวังสวี่ฉี ก็โอเค แน่นี่ไม่ใช่บทที่ดีที่สุดที่แกได้รับ คนที่ผมชอบกลับกลายเป็นตัวละครที่แสดงโดย ชอว์น หยูเหวินเล่อ กับต้าเอส ครับ

5. ต้าเอส รับบทเป็นหญิงสาวฆาตรกร ผู้ปลิดชีพสามีตัวเอง แต่ได้รับการช่วยเหลือโดยกลุ่มศิลาดำ ที่ต้องการให้นางมาเป็นสมาชิกคนใหม่ของกลุ่ม แทนพิรุณที่ถอนตัวออกไป ไม่ได้มีรายละเอียดอะไรเกี่ยวกับตัวละครตัวนี้ แต่ผมชอบการแสดงของ ต้าเอส ที่สร้างความก่ำกึ่งระหว่าง ความอำมหิต, โรคจิต, ว้าวุ่น และอ่อนหัดไร้เดียงสา [แน่นอนเนื้อขาว ๆ เปื้อนเลือดของ ต้าเอส ดูเซ็กซี่อยางไรบอกไม่ถูก ... ซึ่งผมเขียนแบบนี้ก็ดูโรคจิตอย่างไรบอกไม่ถูกเหมือนกัน (ฮา)]

6. ส่วน หยูเหวินเล่อ รับบทเป็น “เหลยปิง” ยอดฝีมืออาวุธลับ ผู้ซัดเข็มได้อย่างรวดเร็วแม่นยำ แต่ฉากหลัง เหลยปิง กลับเป็นพ่อบ้านของครอบครัว (ที่เมียสวยมาก แต่ออกจอน้อยเหลือเกิน รับบทโดย Jiang Yiyan คนงามที่โผล่มาแต่ในฉากมืด แต่ก็แทบไม่สามารถบดบังความเจิดจ้าแปร่งประกายของน้องคนนี้ได้เลย) ผู้หมกมุ่นอยู่กับการลวกเส้นบะหมี่ และต้องการหาเงินสักก้อน เพื่อจะย้ายตัวเองและครอบครัวไปอยู่หังโจว หยูเหวินเล่อ แสดงในจุดที่ดูพอดี ๆ ตัวละครของเขา ก็สมจริงและน่าเห็นอกเห็นใจ

7. ไม่ใช่เพียง เหลยปิง เท่านั้น เมื่อหนังผ่านไปได้ประมาณ 1 ชั่วโมง ความจริงของพรรคศิลาดำก็ค่อย ๆ เปิดเผย กลุ่มนักฆ่าที่ทุกคนเกรงขาม เป็นเพียงคนธรรมดาที่มีชีวิต เป็นคนแก่ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ, หญิงสาวไร้เดียงสาที่ใช้ชีวิตอย่างไร้ความหมาย, ชายหนุ่มที่ต้องการปักหลักในชีวิต หรือยอดฝีมือที่มีชีวิตเบื้องหลังอันน่าอับอาย

8. เนื้อหาหลัก ๆ ของ Reign of Assassin ว่าด้วยเรื่องของ “ยุทธภพ” โลกที่เข้าง่ายแต่ออกยาก เพราะกิเลศตัฒนา ความต้องการอันไม่มีที่สิ้นสุด เป็นเนื้อหาธรรมดา ๆ แต่ถ่ายทอดออกมาได้ดี และเชื่อมโยงกับชีวิตของเราได้

9. ผมชอบ Reign of Assassin ตรงที่ความประมาณตนของหนังครับ เรื่องราวไม่ได้พยายามจะยิ่งใหญ่ ลุ่มลึกอะไรมากมาย เนื้อหา, การแสดง, ภาคโปรดักชั่น สอดรับกันได้ดี หนังกำลังภายในไม่ควรมีแต่เรื่องใหญ่ ๆ (ที่มาพร้อมกับ ความอังการงานสร้าง) แต่เรื่องเล็ก ๆ ของกลุ่มคนไร้ชื่อ ที่เป็นเหมือนเงาในโลกแห่งยุทธภพ นั้นก็สามารถสร้างให้น่าสนใจได้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

• Credits
  กำกับ – Su Chao-Bin
  แสดงนำ - Michelle Yeoh, Jung Woo-Sung, Wang Xueqi, Barbie Hsu, Shawn Yue, Leon Dai, Kelly Lin, Guo Xiao-Dong, Bau Hei-Jing, Jiang Yiyan, King Shih-Chieh, Calvin Li, Angeles Woo, Matt Wu, Pace Wu
• Rating – 4.5/5

Monga หนังนักเลงวัยรุ่นที่ใครเห็นแล้วก็ต้องนึกถึงหนังแนวเดียวกันระดับตำนานอย่าง “กู๋หว่าไจ๋” เมื่อประมาณ 15 ปีก่อน เป็นผลงานการสร้างของวงการภาพยนตร์ไต้หวัน เล่าเรื่องประวัติศาสตร์ท้องถิ่น มีงานสร้างน่าตื่นตาตื่นใจ อาจมีบางอย่างน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วยังเป็นงานระดับที่ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวง

1. Monga เป็นย่านเมืองเก่าในเขตว่านหัวในกรุงไทเป อันเป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง เป็นเขตค้าขายที่ควบคุมดูแลโดยนักเลงท้องถิ่น เกต้า (หม่าจุดหลง) หัวหน้าของแก๊งหน้าวัด เป็นคนประเภทที่เรียกได้ว่านักเลงโบราณขนานแท้ เชื่อถือในเกียรติและค่านิยมแบบเก่า คำที่เกต้ามักจะบอกกับลูกน้องเสมอก็คือ “พวกแกต้องไม่ใช้ปืน” ขณะที่ มาสะ หัวหน้าของแก๊งท้ายซอยก็เป็นเพื่อเก่าทีคบค้ากับ เกต้า มาอย่างยาวนาน แม้ทั้งสองแก๊งส์จะกระทบกระทั่งกันอยู่เสมอ

2. จุดศูนย์กลางของหนังอยู่ที่กลุ่มนักเลงหน้าใหม่วัยใสอ่อนหัด 5 คน ในนามแก๊งส์เจ้าชาย นักเลงวัยรุ่นซึ่งเป็นสมาชิกรุ่นใหม่ไฟแรงของแก๊งส์หน้าวัดอีกต่อหนึ่ง – “มังกร” (ไรเดีย วอห์น) คือหัวหน้ากลุ่ม ลูกชายของเกต้าที่ได้รับการยอมรับนับถือจากเพื่อนเดียวกันทุกคน ถึงบารมีและอำนาจที่ต้องยอมรับว่าเกิดจากความยิ่งใหญ่ของผู้เป็นบิดา เป็นส่วนใหญ่ – “ไอ้เณร” (อีธาน หรวน) อาจจะเป็นคนหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดในรุ่นเดียวกัน มือหนังใจถึงฉลาดหลักแหวม เขามีพ่อเป็นนักเลงหัวไม้เช่นเดียวกัน และในหมู่นักเลงด้วยกันเอง และสำหรับตัวเอกของเรื่องราวและเป็นตัวแทนของคนดูก็คือ “ไอ้ยุง” (มาร์ค จ้าว) เด็กหนุ่มกำพร้าพ่อที่ย้ายโรงเรียนมาอยู่ในย่านที่เต็มไปด้วยการรบราฆ่าฟันของกลุ่มนักเลง จนกระทั่งเปลี่ยนตัวเองจากเด็กหงิ่มมาเป็นเด็กเลว เป็นสิ่งที่เขาเองก็ยังไม่ได้มั่นใจในเรื่องนี้เลย

3. Monga มีเนื้อเรื่องที่ด้วยกลุ่มนักเลงวัยรุ่น สมาชิกแก๊งอันเก่าแก่ยาวนาน ที่เป็นส่วนหนึ่งของสงครามในแวดวงนักเลง เมื่อกลุ่มองค์กรอาชญากรรมจากจีนแผ่นดินใหญ่ กำลังคืบคลานเข้ามา จนนักเลงหัวไม้รุ่นโบราณอย่าง แก็งหน้าวัด และแก๊งท้ายซอยต้องสั่นสะเทือนไปเพราะความเปลี่ยนแปลง นักเลงหนุ่มทั้ง 5 ต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งใหญ่ เรื่องราวเหลานี้อาจตีความไปถึงการปะทะกันของ ความเก่า vs ใหม่ หรือ จีนแผ่นดินใหญ่ vs ไต้หวัน อะไรทำนองนั้นด้วยก็ได้

4. หนังยังพูดถึงการเติบโต, โลกแห่งความฝันของเพศชาย และการค้นพบความเป็นจริงที่ทุกสิ่งไม่ได้สวยหรู, โลกของ Monga มันดูสวยงามมีเสน่ห์น่าลุ่มหลงเหลือเกิน (ต้องชื่นชมการออกแบบงานสร้างนะครับ) จนดึงดูคนหนุ่มรุ่นแล้วรุ่นเล่า แน่นอนว่าสุดท้ายหนังก็เฉลยว่าทุกสิ่งที่เห็นเป็นเพียงภาพลวง ความจริงแสนโหดร้าย และสกปรก  เนื้อเรื่องเแบบนี้ ไม่ใช่ของใหม่ แต่ Monga ก็ทำออกมาได้อย่างมีสีสัน และเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก

5. ตัวะละครที่ชื่อว่า ไอ้ยุง รับบทโดย มาร์ค จ้าว คือตัวเอกของเรื่องราวและเป็นตัวแทนของคนดู ตามเนื้อเรื่องเขาเด่นที่สุดมีเวลาออกหน้าจอมากที่สุด แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า อีธาน หรวนจิงเทียน คือพระเอกตัวจริงของหนังเรื่องนี้ นักแสดงหนุ่มรายนี้ให้การแสดงละเอียดอ่อนสลับซับซ้อน ตัวละคร “ไอ้เณร” ของเขาเปลือกนอกดูแข็งแกร่ง แต่เผยให้เห็นถึงความเปราะบาง เป็นตัวละครที่ดูทั้งสง่างาม และน่าสมเพชเวทนาไปในเวลาเดียวกัน

6. เป็นหนังที่ทำออกมาสนุกมาก, งานสร้างเนียบ นักแสดงเล่นดี มีเนื้อหาสาระ แต่บางขณะหนังก็ประดิษฐ์ประดอยไปหน่อย

7. Monga เป็นหนังที่หลายคนพูดถึงเรื่องเนื้อหาด้าน “รักร่วมเพศ” ของตัวละครหนุ่ม ๆ นะครับ บางคนบอกว่าใช่ บางคนบอกว่าไม่ … ผมว่าใช่นะครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

• Credits
  กำกับ – Doze Niu
  แสดงนำ - Ethan Ruan, Mark Chao, Rhydian Vaughan, Ke Jia-Yan, Huang Denghui, Cai Changxian, Ma Ju-Lung, Chen Han-Dian, Doze Niu, Ke Shu-Qin, Xi Man-Ning
• Rating – 4/5

The Dragon Missile เป็นหนังกำลังภายในอีกเรื่องของ ชอว์ บราเดอร์ ครับ หนังมาจากฝีมือกำกับของ เหอเมิ่งฮัว The Most Underated Shaw’s Director of All Time ซึ่งผลงานชิ้นนี้ของเขาเป็นเรื่องราวของ “อาวุธบินสุดโหด” อีกเรื่องของผู้กำกับรายนี้ จนหลาย ๆ คนชอบนำไปเปรียบเทียบกับ “ฤทธิ์จักรพญายม” (The Flying Guillotine)

แต่พอผมได้ดูหนังเรื่องนี้ด้วยตัวเองเลยคิดว่าหนังมีดีกว่านั้นครับ ถ้าอยากจะให้คำจำกัดความกับ Dragon Missile สั้น ๆ ก็อยากจะอธิบายว่าหนังเป็นเรื่องของ “วิบากกรรมของคนเลว”

(เปิดเผยเนื้อเรื่องบางส่วนของหนังครับ)

ความโดดเด่นที่สุดของ The Dragon Missile ก็คือ หลอลี่ !! ครับ ดารากังฟูรุ่นใหญ่รับบทเป็นตัวละครที่ชื่อว่า “ซื่อหม่าเฉียน” ที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นทั้งพระเอกและตัวโกงในตัวคนเดียวกัน

เรื่องราวของหนังเริ่มต้นขึ้นเมื่อ ท่านอ๋อง (กุ๊ฟง) (ที่ดูท่าจะไม่ใช่คนดี) รายหนึ่งถูกผิดร้ายแรงจนป่วยหนักมีโอกาสถึงแก่ความตายภายใน 7 วัน ได้ออกคำสั่งให้ลูกสมุนคนสนิท “ซื่อหม่าเฉียน” เดินทางไปเอาสมุนไพรอายุวัฒนะจากจอมยุทธท่านหนึ่ง ซื่อหม่าเฉียน ที่เป็นสุดยอดฝีมือเจ้าของอาวุธ “จักรมังกรทอง” ที่ไม่มีใครหนีพ้น ยังมีสติปัญหาเฉียบแหลม จึงออกเดินทางไปพร้อมกับยอดฝีมืออีกจำนวนหนึ่ง (หนึ่งในนั้นมี ฉีเส้าเฉียน ยุคยังไม่ดังอยู่ด้วย) ที่ท่านอ๋องส่งให้ติดตามไปด้วย

ช่วงเวลาที่เหลือของหนังก็คือการติดตามภารกิจของ ซื่อหม่าเฉียน ทั้งการแย่งชิงสมุนไพรอายุวัฒนะ, จนกระทั่งถูกขโมย จากอดีตศิษย์น้องของเขา (หลิวหยง), การหักเหลี่ยมเฉือนคมกันเองในหมู่จอมยุทธของท่านอ๋อง ที่ ซื่อหม่าเฉียน โชว์ฟอร์มเหนือทั้งสติปัญญา, วิทยายุทธ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง จักรมังกรทอง ที่แทบไม่มีใครสามารถรอดจากอาวุธชิ้นนี้ไปได้เลย (มีของแถมเป็นนมของตัวละครหญิงตัวหนึ่ง ที่โผล่มาเรียกความกระชุ่มกระชวยแบบหนังชอว์ในยุคนั้นที่มีกันบ่อย)

….. จนกระทั่ง ซื่อหม่าเฉียน พลาดแบบโง่ ๆ เสียสมุนไพรอายุวัฒนะ ไปเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ถูกท่านอ๋องประกาศจับ และจบชีวิตภายหลัง จักรมังกรทอง ที่ร้ายกาจของเขาถูกกำราบได้

The Dragon Missile มีเรื่องราวที่เรียบ ๆ และดูไม่มีพล็อตหลักอะไรมากนัก แต่เน้นไปที่การผจญภัยของตัวเอกที่รับบทโดหลอลี่ แต่ผู้กำกับ เหอเมิ่งฮัว สมควรได้รับคำชมที่สามารถตัวละคร “ซื่อหม่าเฉียน” ได้น่าสนใจ และดูมีความเป็น “คน” อย่างเหลือเชื่อ แม้จะดูมีความโหดเหี้ยมเด็ดขาด แต่พลาดอะไรได้ง่าย ๆ แบบที่ทั้งตัวละคร และคนดู แทบไม่อยากจะเชื่อ

ซื่อหม่าเฉียน ปรากฏตัวด้วยเครื่องแต่งกายสีขาวสุดเท่ห์ เป็นคนสนิทของท่านอ๋อง มีชีวิตอยู่ด้วยความภาคภูมิใจ แต่สุดท้ายกลับต้องหนีหัวซุกหัววุน และจบชีวิตในเสื้อผ้าซ่อมซ่อแบบชาวบ้าน หมดสง่าราศี ไร้การจดจำ เป็นชะตากรรมที่พูดไม่ถูกเลยว่าจะเศร้า หรือสมน้ำหน้าดี … เรียกว่าจะเป็นคนเลวก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ

• Credits
  กำกับ – Ho Meng-Hua
  แสดงนำ - Lo Lieh, Lau Wing, Nancy Yen Nan-See, Ku Feng, Kong Yeung, Terry Lau Wai-Yue
• Rating – 4/5

Shaolin หนังกังฟูระดับ “อีพิค” ฟอร์มยักษ์ใหญ่, ระดมดาราคับคั้ง แฟนหนังจีนน่าจะไม่พลาดกัน ซึ่งตัวหนังทำออกมาได้ผิดคาด คือไม่ได้เน้นไปที่ฉากพะบู๊กันซะอย่างเดียว แต่ยังเล่าเรื่องที่เต็มไปด้วยการบีบคั้น สะเทือนใจ เรียกว่าไปได้ไกล และมีความลึกซึ้งมากอย่างที่หนังกังฟูเรื่องหนึ่งพึงจะมีได้

1. Shaolin หนังเกี่ยวกับวัดเส้าหลินเรื่องใหม่ ที่ครั้งนี้ของเลือกเล่าเรื่องในยุคสมัยสิ้นสุดของราชวงศ์ชิง ตัวเอกของเรื่องคือ ขุนศึก ผู้เกรียงไกร (หลิวเต๋อหัว) ผู้ค้นพบการความสูญเสีย และการเกิดใหม่ที่เส้าหลิน ภายหลังถูกลูกน้องคนสนิท (เซียะถิงฟง) ทรยศหักหลัง จนต้องผลัดพรากจากภรรยา (ฟั่นปิงปิง) และลูกสาวอันเป็นที่รัก

2. ผิดคาดทีเดียวครับที่ผมชอบหนังเรื่องนี้มาก แม้ว่าคิวบู๊จะไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจนัก แต่หนังมีเนื้อหาที่น่าสนใจ, บีบคั้นแบบแนวฮ่องกงได้ถึงพริกถึงขิง และแน่นอนมีตัวละครที่ยอดเยี่ยม

3. หลิวเต๋อหัวนั้นยอดเยี่ยมอยู่แล้ว, ส่วนพี่ตูน บอร์ดี้สแลม เซียะถิงฟง ก็รับบทเป็นตัวละครโรคจิตไร้ความสมจรังสมจังได้สุดยอดเหลือเกิน และถ้าใครชอบ อู๋จิง ก็ต้องไปดูหนังเรื่องนี้นะครับ เพราะเราจะได้เห็นดารากังฟูดาวรุ่ง (มาสิบกว่าปี) คนนี้ ในบทที่ดูเงียบขรึมเป็นผู้ใหญ่บ้าง ลีลากังฟูของ อู๋จิง คือจุดแข็งในด้านคิวบู๊ที่สุดของหนังครับ

4. ส่วนฟั่นปิงปิง ของผมดูหน้าแน่นมากเรื่องนี้ 555 เศร้าเหลือเกิน

5. ส่วนใครที่เป็นแฟนเส้าหลินยุคเก่า Shaolin มีนักแสดงจากหนังไตรภาคชุดเดิมกลับมาเล่นสองคนครับ คนแรกไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือลุง หยูไห่ ที่รับบทเป็นเจ้อาวาส อีกคนคือ Hung Yan Yan ที่รับบททเป็นสมุนเท้าหนักของเซียะถิงฟง ซึ่งในอดีตที่ผ่านมา แกเคยรับบทเป็นสตั้นแมนให้กับ เจ็ต ลี ใน Martial Art of Shaolin มาก่อน

6. พูดถึงดาราหลาย ๆ คนคงจะข้ามเฉินหลงไปไม่ได้ ในเรื่องนี้นักบู๊รุ่นใหญ่ไม่ได้รับบทนำ แต่ก็มีบทบาทมากเกินกว่าที่จะเป็นบทรับเชิญ อย่างที่ข้อมูลของหนังระุบุเอาไว้ นอกจากจะมีบทดราม่าแลว คิวบู๊แนวสู้ฟัดของพี่แกก็ยังถูกจับยัดมาให้แฟน ๆ หายคิดถึงกันด้วย เป็นฉากที่ดูแปลกแยก แต่ผมชอบชะมัดยาดเลย

7. Shaolin เป็นหนังที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการไถ่บาป, ปล่อยวาง และจัดการกับสูญเสีย หนังบิวต์จนผมร้องไห้ไปประมาณ 5 รอบได้ ซึ่งคงจะให้คะแนนต่ำกว่า 5 เต็ม 5 ไม่ได้เป็นอันขาด

 
• Credits
  กำกับ – Benny  Chan
  แสดงนำ - Andy Lau, Nicolas Tse, Wu Jing, Fan Bing Bing
• Rating – 5/5

หนังเรื่องล่าสุดของฉีเคอะ ที่ถ้าใครเห็นชื่อ Flying Swords of Dragon Gate และเห็นภาพก็คงจะเดาได้ว่า เขากำลังเอางานคลาสสิคของตัวเองอย่าง Dragon Inn กลับมาสร้างอีกครั้ง และจะเข้าฉายในระบบภาพสามมิติกันด้วย

ดารสาวขายดีอันดับ 1 แห่งยุค โจวซวิ่น จะมาสวมบทบาทที่ หลินเชิงเสีย เคยแสดงเอาไว้ครับ หนังยังจะมีนักร้องสาว เมวิส ฟาน กับ หลี่อี้ชุน รับบทเด่นในเรื่องด้วย ส่วนตัวร้ายขันทีจอมโหดที่ ดอนนี่ เยน เคยแสดงใว้ในฉบับเก่านั้น หนังจะได้พระเอกหนุ่ม เฉินคุน มาแสดงแทน และบทพระเอกของเรื่อง ฉีเคอะจะได้ร่วมงานกับ เจ็ต ลี หลี่เหลียนเจี๋ย อีกครั้ง ซึ่งก็น่าเป็นห่วงแทนพี่ เ็จ็ต เหลือเกิน เพราะในฉบับเก่าที่เหลียงเจียฮุย เคยแสดงเอาไว้นั้น พระเอกของ Dragon Gate นี่ตัวพระเอกถือว่าเข้าขั้นตัวประกอบอดทนเลย เพราะถึงแม้จะมีบทมากกว่าใคร ๆ แต่สีสันแทบไม่มี เรียกว่าจืดเป็นแกงจีดประจำเรื่องเลย

Hot Summer Days หนังรักโรแมนติกในแนวทางเดียวกับ Love Actually ที่ว่าด้วยเรื่องราวของคู่รักหลากหลายแบบหลายสไตล์ โดยผู้สร้างหนังชาวจีน ที่ประกอบไปด้วยนักแสดงจากทั้งไต้หวัน, จีนแผ่นดินใหญ่ และฮ่องกง เป็นงานของผู้กำกับหน้าใหม่ ที่มีพื้นฐานมาจากทีมงานในฝ่ายศิลปะ หนังจึงมีงานสร้างและภาพที่สวยงามน่าสนใจ แต่สำหรับเนื้อเรื่อง พูดสั้นได้ว่า Hot Summer Days ยังไม่จี๊ดพอ

1. เล่าเรื่องรักของคน 5 คู่ … สาวนักเปียโนตกกระป๋อง (เรเน่ หลิว) จนต้องไปเป็นหมอนวดเท้าได้ทำความรู้จักอย่างบังเอิญกับ โชเฟอร์ขับแท็กซี่ (จางเซียะโหย่ว) ทางโทรศัพท์ืมือถือ ความรู้สึกดี ๆ เกิดขึ้นระหว่างการส่งข้อความโดยไม่เห็นหน้า แต่สุดท้ายมันจะเป็นรักแท้จริงหรือ? … พ่อครัวอาหารญี่ปุ่น (เดเนียว วู) มีเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจรับรักสาวคนรัก (วิเวียน วู) ได้ แต่เธอจะรอเขาได้นานเพียงแค่ไหน? …

มันเริ่มต้นจากเป็นเกมของเด็ก ๆ เมื่อหนุ่มร้านขายของชำ (จิงป๋อหยัน) เดิมพันว่าจะมายืนตากแดดตากฝนให้ครบร้อยวันเพื่อพิสูจน์รักแท้กับสาวโรงงาน (แอนเจล่าเบบี้) แต่เรื่องเล่น ๆ กลับเริ่มจริงจังขึ้นไปเรื่อย ๆ … ช่างซ้อมแอร์ (เซียะถิงฟง) ได้พบกับหญิงสาวลึกลับ (ต้าเอส) ผู้ขี่รถมอเตอร์ไซค์คันโต และใส่เสื้อหนัง ทั้งสองตกหลุมรักกันโดยไม่รู้ตัว แม้จะรู้ว่ารักครั้งนี้ไม่มีวันที่จะสมหวัง …. ช่างภาพปากร้าย (ต้วนหลง) ถูกนางแบบคนสวยแช่งชักหักกระดูก วันต่อมาเขาสูญเสียการมองเห็น มีเพียงการตามหาตัวเธอ เพื่อขอขมาเท่านั้น ที่อาจจะแก้ไขสถานการณ์ได้

2. ขอแนะนำถึงผู้กำกับหนังเรื่องนี้กันซักหน่อย Wing Shya เป็นมือถ่ายภาพนิ่ง เขาทำงานกับหว่องในหนังหลายเรื่อง โดยเริ่มต้นจากการออกแบบใบปิด Chunking Express ส่วนถ่ายภาพนิ่งให้กับหนังหว่อง ก็มีในงานอย่าง Happy Together, Eros, 2046 นอกจากนั้นเขายัง เป็นศิลปินร่วมสมัยที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งในฮ่องกง เขาเป็นที่รู้จักในงานออกแบบปก CD, ถ่ายแฟชั่น และกำลังเป็นผู้กำกับหน้าใหม่ที่ส่งหนังโรแมนติกหน้าร้อน Hot Summer Days ซึ่งกำลังเข้าฉายอยู่ที่ฮ่องกงในเวลานี้ (ผมเองโพสต์รูปผลงานเก่า ๆ ของเขาเอาไว้ในบล็อคลองคลิ๊กเข้าไปดูกันได้ครับ)

3. Wing Shya ทำหนังแบบคนจากฝ่ายศิลป์โดยแท้ หนังมีภาพที่สวยงาม ที่สำคัญดูแตกต่างจากหนังรักโดยทั่ว ๆ ไปที่มักจะใช้หน้าหนาวเป็นฉากหลัง แต่อย่างที่ชื่อเรื่องได้บอกไว้แล้ว Hot Summer Days เป็นหนังรักร้อน ๆ ตัวละครเหงื่อแตกซก ๆ, หน้ามัน, หัวยุ่ง เสื้อเปียกกันไปตาม ๆ กัน ซึ่งผู้กำกับก็แน่พอที่จะทำให้หนังยังมาดูดี และนักแสดงของเขาก็ดูมีเสน่ห์ดูเร้าร้อน แต่อาจจะดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติไปซักหน่อย

4. อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าผู้กำกับจะไปให้ความสำคัญกับการทำให้เหงื่อนักแสดงไหลแบบสวย ๆ หรือประดิษฐ์ประดอยกับการแต่งฉากด้วย เฟอร์นิเจอร์ หรือข้าวของสวย ๆ เก๋ ๆ จนบทไม่ได้ถูกพัฒนาหรือให้ความสำคัญอะไรนัก 5 เรื่องในหนังไม่มีตอนไหนเลยที่เรียกได้ว่าน่าประทับใจ แต่เป็นเรื่องราวเรียบ ๆ ที่คาดเดาได้ หรือไม่ก็โอเวอร์เสียจนไม่น่าเชื่อเธอ

5. ด้วยความที่บทของหนังธรรมดาเสียจนหาจุดเด่นไม่ได้ นักแสดงจึงไม่สามารถช่วยอะไรได้มากนัก อย่างไรก็ตามเสน่ห์ภายนอกของนักแสดงหลาย ๆ คนในเรื่อง ก็ทำให้หนังดูดึงดูดใจ (และตา) ของคนดูได้บ้าง วิเวียน ยังสวยอยูเสมอเหมือนกับที่หลาย ๆ คนเจอเธอในอินเตอร์เน็ตครั้งแรก ตั้งแต่ใช้โมเดมเต่าคลานเหมือนหลายปีก่อน, น้องแอนเจล่าเบบี้หน้าศัลยกรรมของผม ก็ดูเจิดจรัสมาก ๆ การได้ดูการแสดงแอ๊บเป็นเด็กบ้านนอก ที่โคตรไม่เนียนในหนังเรื่องนี้ ก็ถือว่าความสนุกอีกอย่างของผม …

ต้าเอส ดูดีและแสดงเด่นในหนังหลาย ๆ เรื่องในช่วงหลังของเธอ แต่ไม่ใช่กับใน Hot Summer Days ที่บทและตัวละครซึ่งไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ทำให้ช่วงเวลาของต้าเอส ในหนังไม่ค่อยน่าประทับใจอะไรเท่าไหร่ ขณะที่บทตลกที่ดูขาด ๆ เกิน ๆ ของ เรเน่ หลิว ขวัญใจของผมอีกคน ก็ทำให้การแสดงของเธอในหนังเรื่องนี้เป็นสิ่งที่น่าผิดหวังอยู่นิดหน่อย

สุดท้ายถ้าจะวัดว่าใครโดดเด่นทีุ่สุดใน Hot Summer Days ก็น่าจะเป็นนักแสดงหนุ่มจากจีนแผ่นดินใหญ่ ต้วนหลง (ที่เคยแสดงเป็นซีอุยในหนังไทยเรื่องหนึ่งมาแล้ว) ที่รับบทเป็นช่างภาพเจ้าอารมณ์ได้มีสีสันดี

กำกับ: Wing Shya, Tony Chan Kwok-Fai
เขียนบท: Tony Chan Kwok-Fai, Lucretia Ho
แสดงนำ: Jacky Cheung Hok-Yau, Rene Liu, Nicholas Tse Ting-Fung, Barbie Hsu, Daniel Wu, Vivian Hsu, Gordon Liu Chia-Hui, Angelababy, Jing Boran, Fu Xinbo, Duan Yihong, Michelle Wai, Conroy Chan Chi-Chung, Calvin Choi Yat-Chi, Shawn Yue, Charlene Choi Cheuk-Yin, Kate Yeung, Rosemary, Fruit Chan Gor, Joey Yung Tso-Yi (voice), Jan Lam Hoi-Fung (voice)
Rating: 2.5/5

Just Another Pandora’s Box หนังตลกรวมดาราของผู้กำกันหนังฮาเบอร์ต้น ๆ (ที่พักหลังมุกเริ่มฝืด) อย่าง เจฟฟรี เลา มีความน่าสนใจอยู่บ้างบางประการ จากทั้งการเป็นงานประเภท ‘หนังล้อหนัง’ ที่แฟน ๆ หนังจีนคงอยากเห็นงานอย่าง Red Cliff, House of Flying Daggers, CJ7 หรือ Kung Fu Panda โดนล้อเลียนแบบหนังฝรั่งดูบ้าง คำถามคือหนังจะฮาหรือฝืด ตอบกันชัด ๆ ตรงนี้เลยครับว่า ….. ฝืดดดดดดดดดดดดด สนิท

1. ดูเผินๆ แล้ว Just Another Pandora’s Box เหมือนจะเป็นภาคต่อของหนังตลกระดับปรัชญาของผู้กำกับคนเดียวกันที่มีชื่อเรื่องว่า A Chinese Odyssey (ไซอิ๋ว 95 เดี๋ยวลิงเดี๋ยวคน) เพราะหนังมีสิ่งที่เรียกว่า ‘กล่องแสงจันทร์’ ของวิเศษที่ทำให้เราสามารถท่องเที่ยวไปในกาลเวลาได้ เป็นจุดสำคัญของเรื่องเหมือนกัน

2. อย่างไรก็ตามคงจะเรียก Just Another Pandora’s Box ว่าเป็นหนังภาคต่อไม่ได้ ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องบอกว่าเป็นหนังใน ‘จักรวาล’ เดียวกันเสียมากกว่า

3. เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อทหารหนุ่มนายหนึ่ง (เจิ้งจงจี) ได้พบกับนางฟ้าสาวสวย (ชุนหลี่) เขาดึงกระบี่ของนางออกมาได้ หมายความว่าทหารหนุ่มคือคู่ครองที่นางฟ้าตามหามานานนม แต่เจ้าตัวกลับไม่ต้องการเช่นนั้น และใช้กล่องแสงจันทร์ในการหลบหนีไปในช่วงต่าง ๆ ของกาลเวลา

4. อย่างที่บอกไปแล้วว่า Just Another Pandora’s Box เป็นหนังประเภทล้อเลียนเลียนหนังด้วยกัน ชนิดที่ว่าถ้าหากได้ไปฉายต่างประเทศก็คงถูกเรียกว่า ‘The Chinese Movie’ กันได้เลย หนังที่ยกขบวนการมาถูกล้อก็มีอย่าง , House of Flying Daggers, Kung Fu Panda, Titanic, The Metrix อย่างไรก็ตามกลุ่มหนังที่ถูกหยิบมาใช้เป็น Reference มากที่สุด ก็คือในกลุ่มงานที่เกี่ยวข้องกับตัวของผู้กำกับ เจฟฟรี่ เลา เองอย่า The Eagle Shooting Heroes, Kung Fu Hustle, CJ7, A Chinese Odyssey เป็นงานที่เขากำกับบ้าง อำนวยการสร้างบ้าง เรียกว่าล้อไปแล้วก็ไม่ต้องกลัวผลกระทบอะไรกันทั้งนั้น

4. แต่โดยรวมแล้วหนังที่ถูกล้อเลียนมากที่สุดก็คือ Red Cliff ของ จอห์น วู เพราะส่วนหลักของเรื่องเกิดขึ้นเมื่อคู่รักคู่ชังทั้งสองเดินทางไปสู่ช่วงเวลาของ ศึกสามก๊ก เมื่ออุปกรณ์พิเศษที่จะทำให้ทั้งสองกลับไปสู่ยุคสมัยปัจจุบันของตนเองได้ ตกไปอยู่ในมือของโจโฉ เรื่องยุ่ง ๆ จึงเกิดขึ้น

5. Ronald Cheng Chung-Kei, Betty Sun Li, Gigi Leung Wing-Kei, Lee Lik-Chee, Kenny Bee, Tin Kai-Man, Wang Xue-Bin, Jeff Lau Chun-Wai, Johnnie Kong Yeuk-Sing, Li Yi-Xiao, Marco Mak Chi-Sin, Corey Yuen Kwai, Guo De-Gang, Guo Tao, Patrick Tam Yiu-Man, Teddy Lin Chun, Wong Cho-Lam, Eric Tsang Chi-Wai, Huang Bo,Crystal Huang Yi, Ken Wong Hap-Hei, Edmond Leung Hon-Man, Sandra Ng Kwun-Yu, Gillian Chung Yun-Tung, Alex Fong Lik-Sun, Yuen Cheung-Yan, Yuen Biao, Louis Fan Siu-Wong, Lam Suet, Stephy Tang Lai-Yun, Marco Ngai Chun-Kit, Xing Yu, Chiu Chi-Ling, Yu Rong-Guang, Yuen Qiu, Yuen Wah, Wu Jing, Tats Lau Yi-Tat, Leung Siu-Lung, Xu Jiao, Charmaine Fong Ho-Man, Michael Tong Man-Lung, Ada Choi Siu-Fun, Athena Chu Yan, Lee Kin-Yan, Lam Chi-Chung, Tse Kwan-Ho

นี่คือนักแสดงที่ปรากฎตัวในหนังเรื่องครับ (ขออนุญาตไม่กลับภาษาอังกฤษ เป็นจีนแล้วกัน เพราะเยอะจัด) โดยพื้นฐานแล้ว Just Another Pandora’s Box เป็นหนังรวมดารา ที่เรียกว่าประมาณ 80% โผล่กันมาคนละฉากเดียวแล้วก็หายยิ่งมุกได้บ้าง แป๊กบ้างก็ว่ากันไป ใครรักชอบดาราจีนก็คงปลื้ม แต่ถ้าไม่รู้จักดาราจีนยุกนี้ ก็อาจจะกร่อยได้ง่าย ๆ

6. ประเด็นสำคัญในความเป็นหนังตลกของ Just Another Pandora’s Box ก็คือความฮา ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วทั้งเรื่องผมขำอยู่สัก 2 จังหวะได้ อันนึงเป็นมุขของ บรูซ เหลียง ที่ล้อเลียนบทของตัวเอง ใน Kung Fu Hustle ขณะที่อีกมุกคือการล้อเลียนสามก๊กฉาก ‘โชว์แผนที่’

7. ปัญหาของผมกับหนังก็คือรำคาญตา ‘เจิ้งจงจี’ ครับ หนุ่มที่ชาวฮ่องกงหมายมั้นปั้นมือให้เป็น โจวซิงฉือ คนใหม่รายนี้ผมบอกตรง ๆ ว่าไม่เคยเก็ตแกเลยจริง ๆ ซึ่งหนังเรื่องนี้แกโซโลยาวทั้งเรื่อง ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะน่ารำคาญสำหรับผมแค่ไหน

8. เจฟฟ์ เลา เป็นผู้กำกับหนังตลกที่ทำหนังแบบมี ‘ประเด็น’ มาตลอด เรื่องนี้ก็ยังมีกับประเด็นการรีบฉกฉวยความรักก่อนที่จะสายเกินไป ที่เล่นกันมาตั้งแต่สมัย A Chinese Odyssey แล้ว ซึ่งสำหรับผมแล้วมันไม่สำคัญแล้ว หนังตลกจะพยายามทำซึ้งอะไรแค่ไหน ถ้าฝืดก็จบแล้ว

กำกับ: Jeff Lau Chun-Wai
เขียนบท: Jeff Lau Chun-Wai
แสดงนำ: Ronald Cheng Chung-Kei, Betty Sun Li, Gigi Leung Wing-Kei, Lee Lik-Chee, Kenny Bee, Tin Kai-Man, Wang Xue-Bin, Jeff Lau Chun-Wai, Johnnie Kong Yeuk-Sing, Li Yi-Xiao, Marco Mak Chi-Sin, Corey Yuen Kwai, Guo De-Gang, Guo Tao, Patrick Tam Yiu-Man, Teddy Lin Chun, Wong Cho-Lam, Eric Tsang Chi-Wai, Huang Bo,Crystal Huang Yi, Ken Wong Hap-Hei, Edmond Leung Hon-Man, Sandra Ng Kwun-Yu, Gillian Chung Yun-Tung, Alex Fong Lik-Sun, Yuen Cheung-Yan, Yuen Biao, Louis Fan Siu-Wong, Lam Suet, Stephy Tang Lai-Yun, Marco Ngai Chun-Kit, Xing Yu, Chiu Chi-Ling, Yu Rong-Guang, Yuen Qiu, Yuen Wah, Wu Jing, Tats Lau Yi-Tat, Leung Siu-Lung, Xu Jiao, Charmaine Fong Ho-Man, Michael Tong Man-Lung, Ada Choi Siu-Fun, Athena Chu Yan, Lee Kin-Yan, Lam Chi-Chung, Tse Kwan-Ho
Rating: 1.5/5 อย่างน้อยได้ลุ้นดาราว่าเล่นเป็นอะไรกันบ้างก็พอจะช่วยให้หายเซ็งได้บ้างล่ะน่ะ

ปีหน้าพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะมีอายุครบ 100 ปีครับ แน่นอนว่าในวาระนี้ ต้องมีการสร้างภาพยนตร์เพื่อรำลึกถึงอดีตที่ผ่านมา ของพรรคการเมืองที่ยิ่งใหญ่พรรคนี้อย่างแน่นอน แต่หนังที่เป็นจุดสนใจมากที่สุดเห็นจะเป็น The Founding of a Party หนังฟอร์มยักษ์สร้างโดยทีมเบื้องหลัง The Founding of a Nation เมื่อปีก่อน ซึ่งจะมีดาราค่อนประเทศมาปรากฏตัวในหนังเรื่องนี้เช่นเคย นอกจากประธานเหมาที่หลายคนให้ความสนใจแล้ว บทหยวนซื่อไคก็คงจะมีบทบาทในหนังอยู่พอสมควร เพราะผู้สร้างตัดสินใจเลือกใช้บริการ นักแสดงชาวฮ่องกงผู้ยิ่งใหญ่ โจวเหวินฟะ ให้มารับบทดังกล่าว

วงการหนังฮ่องกงนั้นค่อนข้าง ห่างไกลจากหนังแนววิทยาศาสตร์มากที่สุด เหตุผลงานก็คือ นักทำหนังชาวฮ่องกงดูจะ บกพร่อง และล้มเหลวกับการสร้างตรรกะแบบวิทยาศาสตร์ หรือาจจะพูดได้ว่า ไม่ค่อยถนัด กับการให้ความเป็นเหตุเป็นผลของเนื้อหา

เมื่อใดที่ฮ่องกงริจะทำหนังวิทยาศาสตร์ ผลก็มักจะออกมาสองทาง ถ้าเป็นแนวจริงจังกับชีวิต เนื้อหาก็จะออกมางงงวยชวนเวียนหัว กับตรรกะที่ดูมั่วๆ พิกล (ดูตัวอย่างได้จากหนัง Amageddon, The Wicked City) ส่วนอีกแนวทางก็คือ โยนความเป็นเหตุเป็นผลที่ว่าทิ้งไปซะ หันมาหาความเป็นแฟนตาซี สนุกสนาน ไม่ต้องสนใจเนื้อหาสาระอะไรมากมาย ซึ่ง I Love Maria ก็เข้าข่ายประเภทหลังที่ว่ามานี้

กลุ่มผู้ก่อการร้าย ที่เรียกตัวเองว่า “แก๊งฮีโร่” ที่ประกาศจะสร้างสันติสุขที่แท้จริงให้กับโลก บุกเข้าโจมตีฮ่องกง ด้วยอาวุธสุดไอเทค อย่างหุ่นยุนต์รบหมายเลข 1 หุ่นยนต์ ขนาดใหญ่ พวกมันก่อคดีปล้นธนาคารแบบอุกอาจ โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ ไม่สามารถจะทำอะไรได้แม้แต่น้อย โดยพวกมันประกาศให้ทางการฮ่องกง ยอมจำนนก่อนที่อีก 48 ชั่วโมงจะเกิดการโจมตีขั้นแตกหัก

กลุ่มแก๊งฮีโร่ ผู้ก่อการร้ายหัวรุนแรง อันมีอุดมการอันแรงกล้า นำโดย หัวหน้าผู้เด็ดเดี่ยว (เบน หลิม) และมีผู้ช่วยเป็น นักสู้สาวสวย มาเรีย (เยี่ยเชี่ยนเหวิน) เป็นทั้งมือขวา และคู่รัก กลุ่มผู้ก่อการร้ายยัง ประกอบไปด้วยสมาชิกผู้เก่งกาจอีกมากมาย แต่กำลังสำคัญของกลุ่มก็คือ หุ่นเหล็กหมายเลข 1 ที่สร้างความหวาดกลัวให้กับตำรวจไปก่อนหน้า และหุ่นเหล็กหมายเลขสอง (เยี่ยเชี่ยนเหวิน) หุ่นยนต์แอนดรอยรูปร่างผู้หญิง ที่มีรูปร่างหน้าตา เหมือนกัน มาเรีย ไม่มีผิด

วิสกี้ (ฉีเคอะ) หนึ่งในกลุ่มผู้ก่อการร้าย คิดถอนตัว และหันหน้าให้กับขวดเหล้า กับการเมาหัวราน้ำทุกวัน เขาเติบโตมากับ มาเรีย มาตั้งแต่เด็ก และแอบหลงรักเธออยู่ลึกๆ เมื่อสาวเจ้ากลายเป็นของคนอื่น ก็ยากที่เขาจะทำใจได้

ในนำคืนหนึ่ง วิสกี้ เผาเวลาไปกับการดื่มเหล่าอย่างเช่นเคย เขาในสภาพที่เมามายได้ก่อเรื่องทะเลาะเบาแว้งกับอันทพาล แต่เป็นโอกาศที่ทำให้ได้พบกับ เพื่อนใหม่ หัวฟู (ปอมฟู) โดยบังเอิญ ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนซี้กับ วิสกี้ถึงได้ทราบภายหลังว่าแท้จริงแล้ว หัวฟูนั้นมีอาชีพเป็นเจ้าหน้าที่ สร้างอาวุธไอเทคของกรมตำรวจ เมื่อโจรกับตำรวจกลายเป็นเพื่อนซี้ นั้นเองสร้างความหวาดระแวงให้กับทั้ง กรมตำรวจ และกลุ่มโจร ว่าทั้งสองจะทรยศ และขายข่าวให้กับฝ่ายศัตรู ฝ่ายตำรวจพยายามเข้ากุมพวกเขา เช่นเดียวกับแก๊งฮีโร่ ก็ส่งหุ่นเหล็กหมายเลยสอง มาตามล่า ที่รอดมาได้ก็เพราะ เกิดอุบัติเหตุจนหุ่นหมายเลขสอง จนเกิดความเสียหายจนไม่สามารถใช้การได้

วิสกี้ และหัวฟู หนีหัวซุกหัวซุนจากทั้งสองฝ่าย ไปยังที่ซ่อนตัว หัวฟู เก็บเอาซากหุ่นยนต์หมายเลข 2 มาด้วย และใส่โปรแกรมใหม่เข้าไป เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการต่อสู้ ทั้งสอง และนักข่าวหนุ่มหัวเห็ด (เหลียงเฉาเหว่ย) ที่ติดตามข่าวเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้น ตกลงกับร่วมมือที่จะกำจัดแก๊งฮีโร่ให้จงได้

ฉีเคอะเป็นนักทำหนังชาวฮ่องกง ที่ถนัดนักกับการผสมผสานความเป็นฝั่งตะวันออก กับตะวันตก เข้าไวด้วยกัน เช่นการเล่าเรื่อง นิทานปรัมปราด้วยเทคนิคพิเศษแบบฮอลลีวูด ในงานชิ้นนี้ อิทธิพลจากฝั่งตะวันตกดูจะเข้มข้นอยู่ฝ่ายเดียว I Love Maria เป็นงานที่สร้าง อ้างอิงด้วยงานภาพยนตร์วิทยาศาสตร์หลายๆ เรื่อง ทั้งจาก คนเหล็ก ที่มากันทั้งภาคหนึ่ง ภาคสอง (The Terminator), Robocop, Back to the Future, เจมส์ บอด์น และการ์ตูนญี่ปุ่น เรียกว่า แต่ละเรื่องก็มากบ้างน้อยบ้างต่างกันไป มีทั้งเป็นอิทธิพลหลัก และบางส่วนก็ดูกันแทบไม่ทัน

แม่พิมพ์ที่ชัดเจนที่สุดสำหรับงานชิ้นนี้ เห็นจะเป็น หนังวิทยาศาสตร์คลาสสิคสุดอมติของเยอรมัน ที่ชื่อว่า Metropolis (1927, Fritz Lang) โดยเฉพาะกับตัวละครนางเอกหุ่นยนของเรื่อง ที่ฉีเคอะลอกเลียนมาจาก หุ่น Maria ในหนังเรื่องดังกล่าว ที่เขาก็ ไม่ได้ปิดปังอำพรางอะไร เพราะชื่อเรื่อง I Love Maria ก็คงเป็นการบอก และคารวะถึง Metropolis ไปกลายๆ

แต่ทั้งหมดทั้งมวล อิทธิพลต่อหนังวิทยาศาสตร์ต่างๆ ที่มีต่อ I Love Maria ก็คงจะจำกัดอยู่เฉพาะเรื่องการออกแบบงานสร้าง และอุปกรณ์ประกอบฉากเท่านั้น ส่วนเนื้อหาฉีเคอะแต่งขึ้นมาเอง ซึ่งดูแล้วนึกถึง เดชคัมภีร์เทวดา งานที่ฉีเคอะสร้างในปีเดียวกันนั้น อยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่ว่าด้วยมิตรภาพ ของ คนสองฝั่งดีกับเลว ฉีเคอะยังพยายามใส่เนื้อหา น่าสนใจจากคาเร็คเตอร์ของฝ่ายผู้ร้าย อย่างหัวหน้าตัวโกงที่เชิดชูความสมบูรณ์แบบต้องการจะเปลี่ยนโลก และทำแม้กระทั่งเปลี่ยนตัวเองเป็นหุ่นยนตร์ หรือการแย้งชิงความรักของหญิงสาว กับหุ่นยนต์ที่รูปร่างหน้าตาเหมือนตนเอง

อย่างไรก็ตามเนื้อหาที่ว่ามานั้นก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ถูกเน้นอะไรซักเท่าไหร่ อย่างไร I Love Maria ก็ยังเป็นหนังฮ่องกงอยู่วันยังค่ำ เห็นหน้าตาปอมฟู ก็คงจะคาดเดาออกว่าหนังจะนำเสนอไปในทิศทางใหน I Love Maria ยังคงอุดมไปด้วย ฉากยิงตลกงี่เง่า ที่เล่นกันยืดยาว ประเภทเจ็บตัว อย่างมุขไฟช็อต ตกบันใดตีลังกา เนื้อหาดูสะเปะสะปะดีแท้

มีการใส่ฉากบู๊ดีเดือดเขามามากมาย ก็เป็นอีกสไตล์ของหนังตลาดฮ่องกงที่ขาดไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นฉากยิงปืน หรือต่อยดี ไม่น่าแปลกใจที่ดาราบู๊อย่าง หลินเจิ้งอิง และเบน หลิม ถูกวางตัวในบทประกอบหลักของเรื่อง เพราะหนังกะให้มาบู๊กันในตอนท้ายนี้เอง คิวบู๊ทั้งหลายในเรื่อง ถือว่าทำได้ตื่นเต้นตี โอเวอร์ไปบ้างก็ไม่ได้เสียหายอะไรเพราะแนวทางหนังปูมาให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ฉากต่อูสู้ที่มีหุ่นยนต์มาเกี่ยวข้อง ออกแบบมาใช้ได้มีการใช้อาวุธไอเทคเข้ามาเป็นสีสรรค์ เสียแต่ช่วงท้ายของหนัง ดูเหมือนผู้กำกับคิวบู๊เฉิงเสี่ยวตง จะสนุกกับการใช้ลวดสลิง พาตัวละครหุ่นสาวตัวเองของเรื่อง บินไปบินมา จนน่าเวียนหัวไปซักหน่อย

จุดเด่นที่สำคัญของเรื่องคงจะหนีไม่พ้น การออกแบบงานสร้าง ต่างๆ ที่ทำได้ดีดูมีระดับ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หุ่นเหล็กทั้ง 3 ตัว อย่าง หมายเลข 1 ที่ดูน่าตื่นตาตื่นใจมาก ที่ดูไปดูมาแล้วก็นึกถึง หุ่นเหล็ก V.O.T.O.M. (การ์ตูนหุ่นยนของญี่ปุ่น) หรือ กันดั้ม อยู่เหมือนกัน ส่วนหมายเลขสองนางเอกของเรื่อง หุ่นแอนดรอยผู้หญิง ที่ภายนอกก็เข้าท่าดี แต่ในหนังจริงๆ ให้ความรู้สึกประมาณ สมศรี 422 R ไปซะหน่อย และสุดท้าย หุ่นเหล็กหมายเลข 3 ที่เป็นยักษ์หุ่นแบบคนนั่ง ขนาดใหญ่เบ้ง ดูน่าตื่นตาตื่นใจดี แต่คงทำได้ไม่ง่ายนัก เลยไม่ค่อยได้โชว์ตัวเต็มๆ ซักเท่าไหร่ ก็ถือว่าพยายามแล้วนะครับ

แน่นอนว่าเมื่อหุ่นยนต์ และเทคนิคพิเศษเป็นจุดเด่น ส่วนอื่นๆ ในหนังก็คงจะดูลดทอนความสำคัญไปบ้าง ไม่เว้นแม้กระทั่งดาราที่ร่วมแสดง ที่กลายสภาพเป็นตัวประกอบกันไปซะหมด พระเอกตัวจริงของเรื่องก็คือ ปอมฟู กับฉีเคอะ ในบทเพื่อนคู่หู ตำรวจผู้ก่อการร้าย ก็ถือว่าแสดงได้ดีตามปรกติ เหลียงเฉาเหว่ยดูเหมือนเด่นแต่ความจริงก็คือตัวประกอบโดยแท้ กับบทนักข่าวหนุ่มผู้ช่วยสองพระเอก ที่เหลือก็ลดหลั่นกันลงไป แต่ที่มีบทบาทมากที่สุด คนจดจำได้มากที่สุด คงจะหนีไม่พ้นดาราสาว เยี่ยเชี่ยนเหวิน ก็จะไม่ให้เด่นได้ยังไง เพราะเธอแสดงเป็นหุ่นยน ตัวเอกของเรื่องนั้นเอง

มองดูองค์ประกอบต่างๆ ถือว่า I Love Maria เป็นงานในระดับกลางๆ ของฉีเคอะ กลางทั้งความสนุก และกลางในด้านความคิดสร้างสรรค์ ส่วน งานสร้าง และเทคนิคที่น่าสนใจนั้น ได้ถูก “เวลา” ได้ทำให้ กลายเป็นงานที่เชย และตกยุกไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าได้ดูเมื่อสมัยที่หนังออกฉาย ก็ถือเป็นความติดตาประการหนึ่งเลยทีเดียว ส่วนถ้าดูในยุคนี้ ถ้ายอมรับกับความ เชย และตกยุคได้ I Love Maria ก็ช่วยค่าเวลาได้ดีไม่น้อยเลย

Credits
บริษัท – Film Workshop Co., Ltd.,
อำนวยการสร้าง – John Sham Kein
กำกับ – David Chung Chi Man, Tsui Hark
บทภาพยนตร์ – Tsui Hark
กำกับคิวบู๊ – Tony Ching Siu Tung
แสดงนำ - Sally Yeh, John Sham Kin-Fun, Tsui Hark, Tony Leung Chiu-Wai, Lam Ching-Ying, Lam Kwok-Bun, Paul Chun Pui, Dennis Chan Kwok-San, Kirk Wong Chi-Keung, David Wu Dai-Wai
Rating – 3.5/5

Detective Dee ผลงานใหม่ล่าสุดของ ฉีเคอะ ที่หวังกลับมาแจ้งเกิดอีกครั้ง หลังจากล้มเหลวติดต่อกันมาหลายปีหลายเรื่อง ครั้งหนึ่งฉีเคอะเคยถูกเรียกว่าเป็น “สปีลเบิร์กแห่งเอเชีย” อาจเรียกได้ว่า 10 ปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่มีหนังที่สร้างผลกระทบอะไรต่อวงการภาพยนตร์ได้เลย Detective Dee เป็นโอกาสอีกครั้งของผู้กำกับระดับลายคราม ที่จะกลับมายืนอยู่แถวหน้าอีกครั้ง

1. หนังเล่าเรื่องราวในสมัยราชวงศ์ถัง เมื่อสมเด็จจักรพรรดินีหวู (บูเช็คเทียน – รับบทโดย หลิวเจียหลิง) จะเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหญิงองค์แรก (และองค์เดียว) ของประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ยาวนานของราชวงศ์จีน ความในความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จึงเกิดเคลื่อนไต้น้ำมากมายในราชสำนัก และทางการทหาร เชื้อพระวงศ์บางคนเริ่มมีพฤติกรรมน่าสงสัย ในการสะสมกำลังทหารแบบมีพิรุจ แต่การเตรียมงานขึ้นสู่บัลลังก์ของพระนางหวูก็ยังดำเนินต่อไป จนกระทั่งเกิดเหตุพิสดาร กับการเสียชีวิตของข้าราชการคนสำคัญสองท่าน นายช่างใหญ่ผู้คุมงานก่อสร้างรูปหล่อโลหะขนาดยักษ์ของพระนาง และเจ้าหน้าที่ระดับสูงแห่งสำนักงานศาลสูงสุด ต่างเสียชีวิตด้วยเหตุประหลาด มีไฟลุกท่วมตัว โดยไม่สามารถหาสาเหตุหรือหลักฐานใด ๆ ได้เลย

2. ตี๋เหรินเจี๋ย (หลิวเต๋อหัว) อดีตข้าราชการตงฉิน ผู้เคยต้องคดีร้ายแรงจากการวิจารณ์จักรพรรดินีหวูจนถูกจองจำกว่า 8 ปี ได้ถูกตามตัวโดยพระนางหวูให้มาทำคดีดังกล่าว เพื่อคลี่คลายความยุ่งยากก่อนถึงวันสำคัญ ในการทำงานของ ตี๋เหรินเจี๋ย ถูกติดตามช่วยเหลือ (และจับผิด) อย่างละเอียดโดย ซ่างกวนหลิงเอ๋อ (หลี่ปิงปิง) นางสนม, องค์รักษ์ และคนสนิทของพระนางหวู นอกจากนั้นยังมี ตงไหล (เติ้งเชา) มือปราบหนุ่มผู้เคลือบแคลงสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น ส่วนชาทา (เหลียงเจียฮุย) หัวหน้างานผู้มีความสนิทสนมเป็นพิเศษกับ ตี๋เหรินเจี๋ย ก็คอยช่วยเหลือให้ข้อมูลที่ไม่มีใครทราบโดยเฉพาะหลักฐานของ ‘เต่าเพลิง’ แมลงลึกลับที่อาจเป็นสาเหตุของการเสียชีวิต

3. Detective Dee ได้รับการโปรโมตในฐานะหนังเชอร์ล็อกโฮมส์แห่งเอเชีย ในทางของหนังนักสืบผลงานของฉีเคอะ มีเนื้อเรื่องที่พอไปวัดไปวาได้ อย่างไรก็ตามความลึกลับของหนังยังคงอยู่ในระดับที่ผู้ชมพอจะเดาได้ โดยเฉพาะในเรื่องของตัวของฆาตกร ซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าเป็นจุดอ่อนที่สำคัญของหนัง เพราะในฐานะหนังนักสืบ Detective Dee ยังฉลาดน้อยเกินไป ลึกลับซับซ้อนน้อยเกินไป (เฉพาะในส่วนของคดีความ)

4. อย่างไรก็ตามกว่าเรื่องราวจะเดินทางไปถึงตอนนั้น เรื่องราวถูกถักทอขึ้นอย่างน่าสนใจ ฉีเคอะ สร้างโครงสร้างการปกครอง และความสัมพันธ์ของตัวละครได้อย่างน่าพึงพอใจ และดีพอที่จะทำให้หนังดึงดูดความสนใจของคนดู (อย่างผม) ไปจนตลอดรอดฝั่งได้

5. Detective Dee เป็นเรื่องของการเมือง, เป็นเรื่องของความขัดแย้งในราชสำนัก, เป็นเรื่องความการเมืองระหว่างเพศ หนังน่าสนใจตรงที่วางตัวละคร ตี๋เหรินเจี๋ย ไว้ที่ตำแหน่ง ‘คนในอยากออก’ หรือกล่าวคือ เป็นฟันเฟืองตัวหนึ่ง (หรืออย่างน้อยก็เคยเป็น) ในความขัดแย้ง ที่พยายามกันตัวเองออกมาจากเรื่องทั้งหมด เพื่อทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ แน่นอนว่าเขาทำไม่ได้ ทำให้เรื่องทั้งหมดยุ่งยากขึ้นไปอีก

6. หนังยังประกอบการแสดง และนักแสดงที่ยอดเยี่ยม (ซึ่งเป็นจุดแข็งในหนังของฉีเคอะอย่างเสมอมา) สำหรับนักแสดงในเรื่องผมอยากจะเอ่ยถึงนักแสดงหญิงทั้งสองคนก่อน หลิวเจียหลิง และหลี่ปิงปิง ให้การแสดงที่ยอดเยี่ยม และแน่นอนว่าผู้หญิงในหนังของฉีเคอะไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่เป็นระดับวีรสตรี (ดูตัวอย่างได้จาก โปเย, ซูซัน, ม่านประเพณี, Seven Swords) ตัวละครหญิงทั้งสองใน Detective Dee จึงเต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งความลึกลับ และน่าหวาดระแวง ซึ่งฉากปะทะทางอารมณ์และคารมของนักแสดงหญิงทั้งสอง กับหลิวเต๋อหัว ก็เป็นอีกไฮไลท์สำคัญของหนัง พูดถึงประวัติศาสตร์การทำงานที่ผ่านมาฉีเคอะมักจะนิยมไปที่ตัวละครประเภทวีระบุรุษ, วีระสตรี แต่ในขณะที่ตัวละครชายของฉีเคอะดูจะเป็นพวกหมกมุ่นกับอุดมคติส่วนตัวจนน่ารำคาญ ตัวละครหญิงของเขากลับเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและซับซ้อน พระนางหวู และฉางคงหลิงเอ๋อ ก็มีคุณสมบัติข้อนี้อย่างเต็มเปี่ยม

7. หลิวเต๋อหัว ไปได้ดีกับบท ตี๋เหรินเจี๋ย หลังจากหนังสองเรื่องล่าสุดของเขา (Looking for A Star, Future X Cop) ไม่ใช่งานที่น่าประทับใจนัก หลิวเป็นดาราแบบดาราจริง ๆ คือส่วนใหญ่เล่นเรื่องไหนก็มีบุคลิกที่คล้าย ๆ กันไปหมด บางคนไม่ชอบแต่ผมชอบนักแสดงลักษณะนี้นะครับ ในกรณีของหลิวเต๋อหัวเขาแสดงหนังด้วยเสน่ห์และลีลาส่วนตัว เป็นพลังในแบบที่คนอื่นไม่มีทางเหมือน

8. ที่จะลืมไม่ได้ก็คือ เติ้งเชา นักแสดงหนุ่มหน้าจืดแห่งวงบันเทิงจีน ก็โดดเด่นเหลือเกินกับบทสมบท ‘มือปราบเผือก’ ตงไหล ซึ่งถือว่ามีบทบาทต่อตัวเรื่องอยู่พอสมควร แต่ที่น่าสนใจกว่าก็คือการออกแบบคาร์แร็คเตอร์ตัวละครตัวนี้ออกมาได้อย่างน่าสนใจ นอกจากผิวกายและสีผมที่ขาวเผือกอย่างผิดปกติแล้ว ยังมีลีลาท่าทางแปลกประหลาด และอาวุธที่บันเจิดสุด ๆ

9. สุดท้ายแล้วแน่นอนว่างานของ ฉีเคอะ นั่นความโดดเด่นที่แท้จริงหาใช่อยู่ที่เนื้อหาหรือบทภาพยนตร์ แต่เป็นการสร้างวิชวลอันน่าตื่นตาตื่นใจ วิสัยทัศน์ในการวาดภาพที่แปลกแตกต่าง ทั้งฉาก, เสื้อผ้า และอุปกรณ์ต่าง ๆ (ฉีเคอะ ไม่ใช่ผู้กำกับในแบบเดียวกับ อังลี หรือ จางอี้โหมว ที่กระดิกเท้ารอ และปล่อยให้งานออกแบบเป็นหน้าที่ของทีมงาน ‘ระดับโลก’ แต่ผู้กำกับชาวฮ่องกงระดับตำนานผู้ยังมีลมหายใจท่านนี้ ลงไปคลุกคลีกับขั้นตอนของการออกแบบงานสร้างอย่าง ด้วยตนเอง ) ซึ่งความโดดเด่นข้อนี้ยังปรากฏอยู่อย่างชัดเจนใน Detective Dee อันเป็นที่มาของคำวิจารณ์ว่าหนังมีงานภาพที่น่าสนใจ แต่เนื้อเรื่องน่าเบื่อหน่าย ซึ่งต้องยอมรับว่าเป็นข้อวิจารณ์ที่มีส่วนจริงอยู่บ้าง แต่สำหรับผมภาพรวมของบรรยากาศ และโปรดักชั่น เป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ Detective Dee น่าสนใจ ผมเชื่อว่ามันไม่เพียงเป็นความสวยงามทางตา แต่ยังมีเรื่องราวอยู่ในนั้นได้

10. หงจินเป่า รับหน้าที่กำกับคิวบู๊ ผลงานครั้งนี้ไม่อาจเทียบเท่ากับสิ่งที่ ดาราแอ็กชั่น/ผู้กำกับคิวบู๊แถวหน้าของวงการคนนี้ เคยทำมาใน Ip Man ทั้งสองภาค เพราะน้ำหนักความโดดเด่นของฉากต่อสู้พะบู๊ใน Detective Dee อยู่ที่การดีไซน์อาวุธยุทโธปกรณ์อันสุดพิสดารในหนัง ผ้าพริ้วถูกนำมาใช้อีกครั้ง แต่ดาวเด่นของจริงในงานนี้คือกระบองอาญาสิทธิ์ที่ตัวละครของหลิวเต๋อหัวใช้

11. ในฐานะ ฉีเคอะแฟนบอย ผมพอใจใน Detective Dee ถ้าเทียบแล้วความพอใจดังกล่าวอาจจะน้อยกว่าในตอนของ Seven Swords อยู่เล็กน้อย (ซึ่งเป็นเรื่องของรสนิยมส่วนตัว) แต่ในด้านของคุณภาพโดยรวมต้องยอมรับว่า Detective Dee มีคุณภาพดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด เป็นหนังของฉีเคอะที่ดีที่สุดในหลาย ๆ ปีมานี้เลย

กำกับ: ฉีเคอะ
บทภาพยนตร์: Chen Kuo Fu
กำกับคิวบู๊: หงจินเป่า
แสดงนำ: Andy Lau Tak Wah, Tony Leung Ka Fai, Carina Lau Kar Ling, Li Bing Bing, Deng Chao, Richard Ng Yiu Hon, Du Yiheng, Yao Lu
Rating: 4.5/5

The Legend Is Born: Ip Man ถูกตราหน้าว่าเป็นหนังตามกระความโด่งดังของ Ip Man หนังกังฟูสุดฮิตที่นำแสดงโดย ดอนนี่ เยน สุดท้ายแล้วแม้ The Legend Is Born: Ip Man จะมีข้อด้อยจุดบกพร่องอยู่บ้าง หนังถือว่าทำออกมาได้ดีกว่าที่คิด และไม่น่าผิดหวังสำหรับคนที่ยังอารมณ์ค้าง อยากติดตามชีวิตอีกช่วงหนึ่งของอาจารย์ยิปแห่งฝอซาน

1. The Legend Is Born: Ip Man เล่าเรื่องตั้งแต่วัยเด็กจนถึงหนุ่มแน่นของ ยิปมัน เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อบิดาได้นำตัวยิปมันในวัยสิบว่าขวบ และพี่ชายบุตรธรรมมาฝากฝังฝึกมวยกับยอดครูมวยหย่งชุนแห่งยุค เฉินหว่าชุน (หงจินเป่า) สองเด็กน้อยได้รับการประสิทธิ์ประสาท จากอาจารย์อยู่เพียงปีกว่า ท่านก็สิ้นลมลงด้วยโรคประจำตัวที่ป่วยอยู่เรื้อรัง หลังจากนั้นจึงเป็นศิษย์พี่อู๋จงซู (หยวนเปียว) ที่ถ่ายทอดวิชาต่อให้

2. เรื่องราวของหนังแบ่งออกเป็นสองช่วง ช่วงแรกให้ความสำคัญไปที่เรื่องราวของมวยหย่งชุน และความสัมพันธ์ของยิปมันกับศิษย์พี่ และสำนักที่ทำออกมาได้อย่างดี น่าสนใจ และน่าเชื่อถือ ตามท้องเรื่องเมื่อเติบใหญ่ขึ้นยิปมันต้องเดินไปศึกษาต่อที่ฮ่องกง เขาได้พบกับ เหลียงปิ๊ก (ยิปชุน ลูกชายคนโตของยิปมัน) ลูกชายของปรมาจารย์หย่งชุนเหลียงจ้าน ที่ขัดแย้งกับสำนักจนต้องขอแยกตัวออกไปใช้ชีวิตอิสระที่ฮ่องกง หย่งชุนของเหลียงปิ๊ก แตกต่างกับสิ่งที่ยิปมันเคยเรียนรู้ อันที่จริงมันได้ขยายขอบเขตวิชาของเขาให้กว้างไกลกว่าเดิม อย่างไรก็เมื่อเขากลับสู่สำนักที่ฝอซัน วิชาใหม่ที่ได้เรียนรู้จากศิษย์นอกคอกอย่าง เหลียงปิ๊ก กลับสร้างความไม่พอใจให้กับศิษย์พี่อู๋จงซูเป็นอย่างมาก ถึงขั้นพูดถึงการขับออกจากสำนักกันเลยทีเดียว ยิปมันจึงต้องตกที่นั่งลำบากอย่างช่วยไม่ได้

3. หนังวาดภาพความสัมพันธ์, การกระทบกระทั่ง, และเรื่องราวในสำนักหย่งชุนได้อย่างน่าสนใจ หยวนเปียว, หงจินเป่า (ที่จริงๆ โผล่มานิดเดียว) และยิปชุน ก็แสดงได้ดีมาก ในการวาดภาพความสำคัญของคำว่า ‘ซีฟู’ หรือ ‘อาจารย์’ ว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เปรียบเสมือนพ่อคนที่สอง ที่ให้กำเนิดชีวิตใหม่, ความสำคัญของการให้ความเคารพต่อประเพณีและค่านิยมเก่า ในเวลาเดียวกันหนังยังอธิบายถึงแนวคิด และลักษณะพิเศษของมวยระยะสั้นอย่างหย่งชุน แบบที่เรียกว่าละเอียดลึกซึ้งกว่าหนัง Ip Man ของ ดอนนี่ เยน เสียอีก

4. The Legend Is Born: Ip Man ดูจะไปได้ดีในช่วงครึ่งแรก แต่ครึ่งหนังที่ว่าด้วยพล็อตเกี่ยวกับเรื่องชาตินิยม ที่ผมขอไม่ให้รายละเอียดมากนักเพราะมีจุดหักมุมด้วย เกี่ยวกับผู้รุกรานจากต่างชาติ หนังกลับดูด้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด หนังชีวประวัติบุคคลทำนองนี้ความน่าเชื่อถือ ต้องมาเป็นอันดับ 1 แต่เรื่องราวในครึ่งหลังของหนังเรื่องนี้กลับไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ พล็อตย่อยเรื่องความรักของยิปมันกับภรรยา (นำแสดงโดยนักแสดงสาวชาวจีนแผ่นดินใหญ่ หวงอี้) ก็ไม่ได้พิเศษน่าสนใจอะไรนัก

5. ดอนนี่ เยน สร้างบท ยิปมัน ให้เป็นตำนานไปแล้ว นักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ เดนนิส ตู้ (เข้าใจมีพื้นฐานฝึกมวยหย่งชุนมาจริง ๆ) ที่เคยรับบทสมทบใน Ip Man 1 – 2 มาแล้ว จึงต้องรับภาระหนักอึ้ง สุดท้ายแล้วต้องยอมรับว่ามันเหนือความสามารถของเขา บทนิ่ง ๆ แบบนี้เล่นให้เรียบแต่น่าสนใจ เพื่อแสดงออกว่าภายใต้ความนิ่งแล้วอาจารย์ยิปมี ‘อะไร’ อยู่ในจิตใจมากมายมันยากจริง ๆ

6. คนที่เด่นกว่ากลายเป็นดาราสมบททั้ง หงจินเป่า, ยิปชุน ที่เล่นหนังเรื่องแรกแต่วาดลวดลายได้ไม่เลว และหยวนเปียว ที่มีฉากดี ๆ ทั้งคิวบู๊และฉากอารมณ์ ให้โชวฝีไม้ลายมือการแสดงด้วยกันทุกคนอีกคนที่เด่นก็คือ ฝานเส้าหวัง ที่รับบทเป็นพี่บุตรธรรมของยิปมัน ก็ถือว่าบทเด่นและขโมยซีนตัวเอกได้หลายตอนเลย

7. ที่ด้อยกว่า Ip Man ของวิสสัน ยิป และดอนนี่ แน่ ๆ ก็คือ โปรดักชั่นซึ่งอยู่ในระดับรอง ๆ นอกจากนั้นภาษาหนังของ เฮอร์มัน เหยา ผู้กำกับก็เป็นแบบหนังฮ่องกงรุ่นเก่า ๆ เชย ๆ หลาย ๆ คนที่หวังงานสร้างระดับหนังกังฟูขึ้นหิ้งเรื่องอื่นก็อาจผิดหวังได้ ส่วนคิวบู๊ผมชอบนะครับ ถ่ายทอดมวยหย่งชุนออกมาได้ดี แต่ก็ต้องยอมรับว่าหนังมีฉากเด็ด ๆ น้อยไปหน่อย ดูหนังจบแล้วก็นึกไม่ค่อยออกเท่าไหร่ ว่ามีคิวบู๊ฉากไหนที่อยากย้อนกลับไปดูอีกรอบ

8. แน่นอนว่า The Legend Is Born: Ip Man เป็นงานคุณภาพรอง แต่หนังก็มีดีกว่าที่จะถูกมองว่าเป็นเพียงงานตามกระแส

กำกับ: Herman Yau Lai-To
อำนวยการสร้าง: Checkley Sin Kwok-Lam
กำกับคิวบู๊: Tony Leung Siu-Hung
นักแสดงนำ: Dennis To Yue-Hong, Louis Fan Siu-Wong, Yuen Biao, Sammo Hung Kam-Bo,Crystal Huang Yi, Rose Chan, Ip Chun, Lam Suet, Kenya Sawada, Bernice Liu Bik-Yi, Xu Jiao, Lee Lik-Chee, Hins Cheung King-Hin, Louis Cheung Kai-Chung
Rating: ครึ่งแรกของหนัง 3.5/5 : ครึ่งหลัง 2/5

Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen ผลงานใหม่ของพระเอกขายดีแห่งยุค ดอนนี่ เยน เจินจื่อตัน เป็นการหยิบเอาตัวละครสุดคลาสสิคในตำนานหนังกังฟูอย่าง เฉินเจิน ศิษย์ฮั่วหยวนเจี๋ยผู้ต่อกรกับศัตรูจากต่างชาติกลับมาเล่าใหม่อีกครั้ง หนังมีโปรดักชั่นอันน่าตื่นตาตื่นใจ รวมถึงงานสร้างอันเปี่ยมไปด้วยสีสัน แต่องค์ประกอบส่วนอื่นดูจะกลายเป็นจุดบกพร่องทำให้หนังไม่สามารถขึ้นไปเป็นงานกังฟูเกรดเอ เหมือนกับ Ip Man มาสเตอร์พีซของพระเอกหนุ่มใหญ่รายนี้ได้

1. เนื้อเรื่องของ Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen เล่าเรื่องต่อเนื่องจาก Fist of Fury (ไอ้หนุ่มซินตึ้งล้างแค้น) ที่เคยมีการสร้างออกมาหลากหลายเวอร์ชั่น แต่ผู้สร้างยืนยันว่าหนังเฉินเจินเรื่องล่าสุด เป็นการอ้างอิงเนื้อเรื่องจากฉบับของ เจ็ท ลี หลี่เหลียงเจี๋ยง

2. เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในปี 1915 เฉินเจิน ที่หลายคนคิดว่าเสียชีวิตไปแล้ว ได้ปรากฎตัวเป็นหนึ่งในชาวจีนที่ถูกส่งไปร่วมรบในฝรั่งเศสระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 แม้จีนจะอยู่ในฝั่งของผู้ชนะ แต่ยังคงเป็นเบี้ยล่างของต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อังกฤษ และญี่ปุ่น ที่หวังแบ่งเค้กแย่งผลประโยชน์ในทรัพยากรของแดนมังกร เฉินเจิน พร้อมด้วยเพื่อนพ้องที่รอดชีวิตจากสงครามตัดสินใจเดินทางกลับมาเซียงไฮ้ เพื่อดำเนินการใต้ดินต่อต้านขับไล่ทหารญี่ปุ่น

3. เฉินเจิน เปลี่ยนมาใช้ชื่อแส่ว่าอื่น แฝงตัวเป็นเศรษฐีลึกลับเข้าเป็นหุ้นส่วนของไนต์คลับคาซาบลังก้าที่มีนักธุรกิจชาวจีนรายหนึ่ง (หวงซิวเฉิน) เป็นเจ้าของค่อย ๆ สืบข่าว และดำเนินการต่อต้านญี่ปุ่น และช่วยเหลือเหล่าชาวจีนผู้รักชาติ และออกทำงานภายใต้ชุดหนังกับหน้ากาก เป็นวีรบุรุษที่ไม่มีใครรู้จักตัวจริง ด้วยความช่วยเหลือจากชาวจีนคนอื่น ๆ แต่ความเคลื่อนไหวของเขายังอยู่ในสายตาของนายพลชาวญี่ปุ่น ขณะเดียวกัน กีกี้ (ซูฉี) นักร้องสาวชาวจีนดาวเด่นแห่งคาซาบลังก้า ที่มีเบื้องหลังความเป็นมาที่ไม่มีใครู้

4. แม้จะใช้ชื่อไทยว่า ‘เฉินเจิน หน้ากากฮีโร่’ Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen ไม่ได้เน้นความเป็นหนังฮีโร่หน้ากากอย่างที่หลายคนคิดนัก ตัวละครเอกสวมหน้ากากที่เน้นบนใบปิดเพียงไม่กี่ฉากในเรื่องเท่านั้น

5. หนังมีเนื้อหาอันเข้มข้นน่าสนใจ แต่ซับพล็อตยิบย่อยที่ดูเหมือนไม่ได้ถูกพัฒนาจนสมบูรณ์แบบกลายเป็นปัญหาของหนัง โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครของ ดอนนี่ เยน และซูฉี ดูเบาบางและไม่ได้สร้างน้ำหนักให้กับตัวเรื่องอย่างเพียงพอ เช่นเดียวกับตัวละครประกอบหลาย ๆ ตัว อาทิ ตำรวจตัวฮา (หวงเป่าดาราชาวจีนที่ระยะหลังรุ่งขึ้นมาเรื่อยๆ), นักธุรกิจชาวจีนที่แสดงโดยหวงซิวเซิง เป็นตัวแทนพ่อค้าผู้มีฉากหน้าดูเหมือนสนใจเพียงผลกำไร แต่ความจริงก็ยังเป็นคนจีนคนหนี่งที่พร้อมทำเพื่อชาติ, เรื่องราวทางประวัติศาสตร์สงครามกลางเมืองที่เป็นตัวแปรของการรวมชาติ ทั้งหมดนำเสนออย่างผิวเผิน และทำให้หนังรกรุงรังเกินความจำเป็น

6. เนื้อหาที่ยุบยับทำให้หนังมีฉากต่อสู้น้อยกว่าที่หลายคนคาดหวัง แต่ฉากต่อสู้หลาย ๆ ตอนทำออกมาได้ดี แอนดรูว์ เลา โชว์ความเป็นอดีตตากล้อง ที่ใช้มุมกล้องและการตัดต่อ นำเสนอคิวบู๊ออกมาได้น่าตื่นเต้นดี ที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็คือฉากเปิดเรื่องความยาวประมาณ 10 นาที เป็นส่วนผสมของฉากสงครามสมัยใหม่ (แบบหนัง Saving private Ryan) และคิวบุ๊แบบหนังกังฟู เป็นความมันชนิดฉากเดียวก็ถือว่าคุ้มค่าตั่วแล้ว แน่น่าเสียดายว่า ตลอดเวลาที่เหลือหนังไม่สามารถไปถึงความสุดยอดของ 10 นาทีแรกได้อีกเลย

7. องค์ประกอบอีก 2 อย่างที่ผมชอบในหนังเรื่องนี้ ก็คือความรุนแรง และน้ำเสียงคลั่งชาติ หนังนำเสนอการบีบคั้นอารมณ์สถานการณ์อันเลวร้ายย่ำแย่ของตัวละครออกมาได้อย่างสะใจดี ฉากทรมาน หรือฆ่าแกงกันในเรื่อง ก็เป็นสิ่งที่หลาย ๆ คนไม่คาดเลยว่าจะเจอในหนังเรื่องนี้

8. นอกจากนั้น Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen ยังมีน้ำเสียงชาตินิยมแบบค่อนข้างรุนแรงชนิดไม่ค่อยเห็นในหนัง (ที่ฟอร์มใหญ่ ๆ หน่อย) ในยุคนี้สักเท่าไหร่นัก ผู้กำกับยัดบทตัวร้ายอันแทบไม่มีความดีปรากฎให้กับประเทศญี่ปุ่นอย่างเต็ม ๆ แตกต่างกับหนังที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกันในยุคนี้ (ที่เห็นชัดที่สุดก็คือ Fearless) ที่มักจะมีน้ำเสียงประเภทสมานฉันท์ปรองดอง (ที่บางคนเรียกว่า แทงกั๊ก ตีกิน) เป็นหลัก อันนี้ไม่ได้เกี่ยวกับว่าผมเห็นด้วยหรือคล้อยตามกับแนวคิดแบบใดนะครับ แต่ชอบอารมณ์อันไม่ประนีประนอมของ Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen (ที่เข้าใจว่า คงหวังกับตลาดจีนแผ่นดินใหญ่เป็นหลัก) ซึ่งสะท้อนความรู้สึกของสงครามยุคโบราณ และยังทำให้หนังมีอารมณ์ใกล้เคียงกับหนังกังฟูยุคเก่าดี

9. สำหรับสาว ๆ ในเรื่อง (ที่ไม่ค่อยบทบาทเด่นอะไรสักเท่าไหร่) ซูฉี แสดงดีและสวยเหมือนเดิม แต่สำหรับผมเธอโดนขโมยซีนด้วยนักแสดงสาวรุ่นใหม่อย่าง ฮั่วซื่อเหยียน (รับบทแฟนสาวของ นายพลเจิ่น ที่รับเชิญโดยหยูเหวินเล่อ) ที่ออกมาแค่ 2 ฉากแต่ก็ยังเปร่งประกายสุด ๆ

10. หนังมีฉากแฟชลแบ็คถึงเหตุการณ์ใน Fist of Fury ภาคแรก (ยาสุอากิ คุโรตะ รับเชิญ) ถ่ายออกมาได้อารมณ์หนังยุคเก่าดี ฉากที่เฉินเจินรำลึกถึงอาจารย์ฮั่วหยวนเจี๋ย และสำนักเดิมของเขา ก็ยังทำออกมาได้น่าประทับใจทุกตอน โดยเฉพาะในการเสนออารมณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจของตัวเอง เมื่อเขาตัดสินใจลงสู่สงครามต่อต้านพวกต่างชาติ ที่เจ้าตัวรู้ว่าไม่มีทางชนะ

11. โดยรวมแล้วถ้านำกันในเรื่องความลงตัวกลมกลื่น Legend of the Fist: The Return of Chen Zhen ถือว่าด้อยกว่างานอย่าง Ip Man และ Fearless อยู่หนึ่งขั้น ผมเองดูไปสักประมาณครึ่งเรื่องแล้วก็ยังรู้สึกผิดหวังนิด ๆ แต่ในครึ่งหลังของหนังถือว่าทำคะแนนตีตี้นมาได้พอสมควร

12. เกร็ดเล็กน้อยสำหรับตอนจบของหนัง ตัวละครหญิงที่สวมชุดทหารญี่ปุ่นที่ปรากฎตัวในตอนใกล้จบ ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะเป็น คาวาชิม่า โยชิโกะ หญิงสาวเชื้อสายจีนญี่ปุ่นผู้มีบทบาทอยู่สูงต่อความขัดแย้ง และความสัมพันธ์ของญี่ปุ่นและจีนในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 (เข้าใจว่าตัวละครของซูฉี ก็ได้รับอิทธิพลบางประการมาจากหญิงผู้มีตัวตนในประวัติศาสตร์คนนี้ด้วย) ดูหนังเกี่ยวกับ คาวาชิม่า โยชิโกะ เรื่องอื่น ๆ ได้ที่นี่ครับ Kawashima Yoshiko (โยชิโกะหญิงเหล็กยอดขุนพล )

กำกับ – แอนดรูว์ เลา
แสดงนำ – Donnie Yen, Shu Qi, Huang Bo, Anthony Wong
Rating – 3.5/5

เทียบกันในผู้กำกับหนังของชอว์บราเดอร์หลาย ๆ คน จางเชอะ น่าจะนับเป็นผู้กำกับที่สร้างหนังอิงประวัติศาสตร์ ออกมามากกว่าใครเพื่อน แต่ละเรื่องก็อิงมาก, อิงน้อย, อิงน้อยมากแตกต่างกันไป เพราะส่วนใหญ่แม้จะสร้างเรื่องราวจากเสี้ยวเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นจริง แต่หนังของผู้กำกับระดับตำนาน ยังคงเลือกที่จะแทน้ำหนักไปให้กับบทบู๊และฉากต่อสู้เสียมากกว่า Boxer Rebellion คือหนังอิงประวัติศาสตร์อีกเรื่องของจางเชอะ ซึ่งก็ยังประกอบไปด้วยลีลาเดิม ๆ นะครับ ที่แม้ความเป็นหนังกังฟูยังคงเด่นชัด แต่ถือว่าเป็นงานที่ผู้กำกับรุ่นใหญ่ได้เสนอมุมมองส่วนตัว ต่อแง่มุมทางประวัติศาสตร์ได้พอสมควร จนกลายเป็นผลงานอีกเรื่องของเขาในกลุ่มนี้ดูมีความน่าสนใจในตัวเรื่องอยู่ไม่น้อยเลย

กบฎนักมวยเป็นเหตุการณ์ในในศตวรรษที่ 19 ที่ต่างชาติทั้งประเทศตะวันตกอย่าง อังกฤษ, เยอรมัน, รัสเซีย หรือเพื่อนบ้านอย่างญี่ปุ่นยังคงรุมทึ้ง มังกรจีน และเริ่มเข้ามามีบทบาทอิทธิผลในประเทศมากมาย ทั้งในแง่การค้า, การเมือง, การทหาร และวัฒนธรรม เมื่อกลุ่มมิชชันนารีเริ่มเข้าไปเผยแพร่ศาสนาคริสต์

จนชาวจีนผู้รักชาติ ได้รวมตัวเคลื่อนไหวต่อต้านต่างชาติขึ้นภายใต้ชื่อ “กบฎนักมวย” ซึ่งกลุ่มคนฝึกกังฟู ที่ชื่อว่าศาสตร์อันล้ำลึกแห่งศิลปะการต่อสู้จีน จะสามารถต่อกรกับผู้รุกรานจาก ยุโรป อเมริกาและญี่ปุ่นได้กบฏนักมวย ได้ทำการลอบสังหารมิชชันนารีชาวตะวันตก ประณามชาวต่างชาติ และเผาโบสถ์ ฯลฯ ความเคลื่อนไหวของกลุ่มกบฏนักมวย ได้รับการสนับสนุนจากซูสีไทเฮามาก ทั้งด้านการส่งทัพหลวงมาช่วยและเสริมอาวุธยุทธโธปกรณ์ต่าง ๆ ซึ่งหลังจากปราบกบฏนักมวยได้ไม่นานก็เกิดการโค่นล้มราชวงศ์ชิงขึ้น

แค่ชื่อว่า กบฎนักมวย ก็ดูจะเหมาะสมเป็นอย่างยิ่งแล้วกับการถูกดัดแปลงเป็นหนังกังฟู นอกจากนั้นเนื้อเรื่องอันว่าด้วยความสิ้นศรัทธา ต่อความยิ่งใหญ่ของชาติจีน ยังเป็นเรื่องราวที่น่าสะเทือนใจอย่างยิ่ง จางเชอะ เองก็นำเสนอหนังไปในทางที่ยอมรับว่าความพ่ายแพ้แก่ต่างชาติ หาใช่มาจากความชั่วโหดเหี้ยม หรือละโมบโลภมากของฝ่ายตรงกันข้ามเพียงอย่างเดียว แต่ส่วนสำคัญก็คือ อ่อนแอเปราะบางของชาวจีนเอง

ฟู่เซิง, ชิกวนชุน และ เหลียงเจียเหยิน รับบทเป็นสามพี่น้องที่ได้ข่าวลือของจอมยุทธ หลี่จงชิง (หวังหลงเหว่ย) แห่งสมาคมอี้เหอถวน ที่ตั้งตัวต่อต้านต่างชาติ ด้วยวิชาอาคมณ์แก่กล้า จนสามารถทานทนต่อปืนไฟของพวกฝรั่งได้ หวังเข้าร่วมและใช้สุดยอดเคล็บลับดังกล่าวในการขับไล่พวกต่างชาติ ทั้งสามกลับได้พบว่ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ และน้ำมนต์วิเศษของ อี้เหอถวน เป็นเพียงเรื่องโกหก เพื่อการปลุกใจ สามพี่น้องเห็นผลประโยชน์ร่วมกันจึงเข้าร่วมกับ อี้เหอถวน ในกองกำลังต่อต้านต่างชาติ

แต่แล้วทั้ง 3 ก็ได้พบกับความไม่ชอบมาพากลมากขึ้นเรื่อย ๆ จอมยุทธผู้กล้าหาญ (บรูซ ตง) ต้องเสียสละชีวิตในการต่อสู้ เช่นเดียวกับเพื่อนพี่น้องอีกหลายคน ที่สุดท้ายแล้วทั้งหมดดูจะมีค่าเป็นเพียงหมากเพื่อความก้าวหน้าส่วนตัวของ หลี่จงชิง ผู้นำแห่งอี้เหอถวนเอง

ในหนังที่มีความยาวถึง 2 ชั่วโมง 17 นาที จางเชอะเล่าเรื่องความวุ่นวายของประเทศจีนจากทั้งความเปราะบางภายใน และการรุกรานของต่างชาติ ผ่านตัวละคร 3 ตัวของเขา ตัวเรื่องยังดูให้ความใส่ใจกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เห็นจากการแทรกภาพถ่ายของเหตุการณ์จึงไว้ตลอดทั้งเรื่อง ซึ่งเหตุได้ชัดว่าจางเชอะมองเหตุการณ์ดังกล่าวด้วยความเศร้า และผิดหวัง หนังพูดถึงความพ่ายแพ้, และความอ่อนแอของชาวจีนเป็นหลัง กลุ่มกบฎนักมวยจึงกลายเป็นกลุ่มกบฎที่ดูสิ้นหวัง และสกปรก เต็มไปด้วยการกระทำอันไร้เหตุผล และควบคุมไม่ได้

ช่วงครึ่งแรกของ Boxer Rebellion หนังทำท่าว่าจะไปได้สวย ด้วยการด้วยการหันมาวิพากษ์ความอ่อนแอของชาวจีนด้วยกันเอง กลุ่มกบฎนักมวยที่เต็มไปด้วยความกลวงงมงาย, ซูฉีไทเฮา ซึ่งดูจะมองความขัดแย้งการรบพุ่งเป็นเพียงเรื่องงิ้ว ตนเองเหมือนคนนอก กว่าจะรู้ว่าสงครามเป็นของจริง ภัยมาถึงตัวพระนาง ซูฉีไทเฮา ก็ต้องทิ้งพระเกียรติ และชุดทรงอันหรูหรา เหลือเพียงเสื้อผ้าของสามัญชนเพื่อการหลบหนีเท่านั้น

แต่สุดท้ายแล้ว โดยรวมแล้ว Boxer Rebellion ไม่ได้ไปไกลกว่าหนังกังฟูโดยทั่วไปเป็นเห็นได้ชัดเจนอะไรนัก สัดส่วนระหว่างคิวบู๊ขายของ กับเนื้อหาที่ผู้กำกับต้องการนำเสนอจริง ๆ ยังคงออกมาแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ หนังดูจะเดินไปข้างหน้าได้ดีในช่วงของครึ่งแรก แต่ในครึ่งหลัง เรื่องกลับเริ่มเข้าอีหรอบเดิม กับการยัดเยียดบทตัวโกงอันไร้ความเป็นมนุษย์ให้กลับตัวละครต่างชาติ เพื่อใส่คิวบู๊อันเป็นจุดขายสำคัญได้สะดวกขึ้น ฉากพะบู๊ใน Boxer Rebellion ที่ดูแลโดย หลิวเจียเหลียง เจ้าเก่า ซึ่งเน้นไปในทางความสมจรังสมจัง ประเภทการต่อสู้ในสนามรบ ที่อาจไม่ถูกใจคอกังฟูแท้ ๆ เท่าไหร่นัก แต่ก็ถือว่าดีตามมาตรฐานของ หลิวเจียเหลียง และจางเชอะ

อย่างไรก็ตาม Boxer Rebellion ยังเป็นงานที่ออกมาน่าพอใจอยู่ดี แม้หนังจะไม่ได้สมบูรณ์แบบในแง่ของเนื้อเรื่อง แต่รายละเอียดสิ่งละอันพันละน้อยที่ จางเชอะ ใส่เข้ามายังมีหลาย ๆ ตอนหลาย ๆ ตัวละคร ที่มีความน่าสนใจ การเสนอภาพของชาวจีนที่มีปฏิกิริยาต่อกาารุกรานของต่างชาติในแบบต่าง ๆ กัน ตัวละครของ ชิกวนชุน เป็นตัวละครของแทนสายตาของคนดู ที่ไม่สามารถเลือกได้ว่าในช่วงที่ย่ำแย่ที่สุดของประวัติศาสตร์จีน อะไรกันแน่ที่เลวร้ายกว่ากันระหว่างศัตรูที่ไร้ความปราณี และเพื่อนร่วมชาติที่เริ่มทำรายกันเอง

ฉากสำคัญต่อหนึ่งของเรื่องก็ทำออกมาได้อย่างน่าสนใจ เป็นตอนที่กลุ่มกบฎนักมวยต้องเข้สาธิตวิชากังฟู ที่ไม่ยี่หระต่อคมดาบคม กระสุนปืนของพวกเขา ต่อหน้าพระที่นั่ง ซึ่งแท้จริงแล้วทั้งคนดู และตัวละครเอกทั้ง 3 ต่างทราบดีว่า วิชาที่ว่าเป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกเด็กเท่านั้น การสาธิตวิชาจึงเป็นเพียงการเล่นกายกรรมตบตา ที่ต้องใช้ชีวิตเป็นเครื่องแลกเปลี่ยนเพื่อความสมจริงสมจัง

กำกับ – จางเชอะ
แสดงนำ – Alexander Fu Sheng, Liang Chia-Jen, Chi Kwan Chun, Li Li-Hua, Hu Chin, Richard Harrison, Jenny Tsang
Rating - 4/5

เฉินเจิน – เด็กหนุ่มบ้านนอกลูกชาวนาที่ฝึกฝนหมัดมวยจากบิดาตั้งแต่เด็ก ไฝ่ฝันในการสร้างชื่อ อย่างฮั่วเหยียนเจียะ ครอบครัวของเฉินเจินโดนโจรป่าฆ่าตายเหลือเพียงเค้า กับน้องสาว ทั้งคู่บากหน้าเดินทางสู่เซี่ยงไฮ้เพื่อไถ่ถามเงินที่ญาติเคยยืมบิดาไป แต่กลับถูกคดโกง เฉินเจินต้องทำงานใช้เแรงงานเป็นกรรกร ที่ต้องโดนเอารัดเอาเปรียบตลอดเวลา แต่ก็จำเป็นต้องเพื่อหาเจินมาประทังชีวิต และหวังเก็บเงินให้ได้จำนวนหนึ่งเพื่อกลับไปปลูกบ้านที่บ้านนอก ในวันเชิดสิงโตประจำปี เฉินเจิน และพวกคนงาน เข้าร่วมด้วย และสามารถเอาชนะสำนักมวยดังๆ ได้จบเป็นผู้ชนะในศึกเชิดสิงโต ฝีมือของเฉินเจินไปเตะตา ไชลิ่วจิง หัวหน้าแก็งมาเฟียเค้า สุดท้ายเฉินเจินก็เข้าแก็ง ทั้งๆ ที่น้องสาวไม่เห็นด้วยที่พี่ชายจะ ก้าวขาเข้าสู่วงการมิจฉาชีพ

เพราะฝีมืออันร้ายกาจโดดเด่น ทำให้เฉินเจินสร้างผลงานไว้นับครั้งไม่ถ้วน ทางหนึ่งก็สร้างรากฐานของเค้าในแก็ง ผู้คนนับหน้าถือมากมาย แต่ในอีกทางตรงกันข้าม ก็สร้างความอิจฉาริษยาให้กับคนอื่นๆ ในแก็งโดยเฉพาะไช่เซียะฟู่ลูกชายของไช่ลิ่วจิง เฉินเจินคนที่อิจฉาริษยา วางกับดักในเฉินเจินตกลงไป โดยการ ยั่วยุให้เค้าไปพิสูจน์ฝีมือกับ ยอดฝีมืออับดับหนึ่งอย่างฮั่วเหยียนเจียะ แห่งสำนักจิงอู่ เฉินเจินตกหลุมพลางดังกล่าว แต่ไม่ว่าอย่างไร ฮั่วเหยียนเจียะ ก็ไม่ยอมสู้ด้วย เฉินเจินรู้สึกเหมือโดนดูแคลน แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไง ได้แต่พาดหัวพาดหางทำลายข้าวของ ในสำนักของฮั่วเหยียนเจียะ และดื่มอย่างเมามายไปวันๆ เพื่อดับความโกรธ เมื่อเฉินเจินสูญเสียสมาธิและความเชื่อมั่นไป ไช่เซียะฟู ถือโอกาศที่บิดาไม่อยู่ บีบบังคับให้เฉินเจินออกจากแก็งชิง ตามหามือสังหารจอมโหดอดีตคู่อาฆาตมาตามล่า ระหว่างหลบหนีน้องสาวของเฉินเจินถูกศัตรูทำรายเสียชีวิต นับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเฉินเจิน เมื่อญาติคนสุดท้ายของเค้าต้องจากไป เฉินเจินสาบานกับศพน้องสาวว่าจะไม่กลับเข้าไปสู่วังวนแห่งมิจฉาชีพอีก

เฉินเจินได้รับการช่วยเหลือจากฮั่วเหยียนเจียะ คนที่ครั้งหนึ่งเค้าเคยเห็นเป็นศัตรู ฮั่วเหยียนเจียะรับเฉินเจินเป็นลูกศิษย์คนที่ 5 โดยหวังลึกๆ ว่าด้วยพรสวรรค์ที่เฉินเจินมีจะทำให้เค้าเป็นผู้สืบทอดมวยจีนคนสำคัญของจีนได้ ในสำนักจิงอู่ เฉินเจินไม่ได้รับการตอนรับที่ดีนัก เพราะข้อบาดหมางในอดีต แต่กาลเวลาก็พิสูจน์ว่าเฉินเจินกลับตัวเป็นคนใหม่แล้ว และไม่เคยคิดที่จะหันกลับไปทางเดิมอีก แต่เฉินเจินก็ยังไม่วายถูกรังควานศัตรูโดยเฉพาะไช่เซียะฟู่จากแก็งชิง ทั้งยังการรุกร่านของญี่ปุ่นที่นับวันจะหนักข้อยิ่งทุกที เฉินเจิน และสำนักจิงอู่ กลายเป็นกำลังสำคัญในการต่อต้านภัยรุกรานจากต่างชาติ ที่ต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อ และชีวิตของชาวจีนมากมาย

ฮั่วเหยียนเจียะ – ปรมาจารย์กังฟูคนสำคัญของจีนในยุคต่างประเทศรุกราน ฮั่วเหยียนเจียะมีความต้องการที่จะหล่อหลอมมวยจีนเข้าเป็นหนึ่งเดียว โดยตั้งสำนักจิงอู่ขึ้นมา มีเป้าหมายเพื่อให้ประชาชนมีสุขภาพดี ประเทศชาติมั่นคง ที่ดูจะเป็นแนวคิดที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงกับ แนวคิดดั่งเดิมของมวยจีน ที่พยายามปกปิดเคล็ดลับส่วนตัวไว้ ทำให้วงการมวยต่อต้านฮั่วเหยียนเจียะอย่างหนัก โดยเฉพาะอย่างคนในวงการมวยเอง แต่เค้าก็ยังคงยึดมั่นในหลักการเดิม เมื่อถึงเวลาคับขั้น ญี่ปุ่นรุกรานจีนอย่างไม่ให้ตั้งตัวได้ แนวคิดของฮั่วเหยียนเจียะได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง คนจีนต้องสามัคคี และรวมกันเป็นหนึ่ง ฮั่วเหยียนเจียะถูกยกย่อง เป็นผู้นำแห่งผู้ฝึกหมัดมวย ทำให้กลายเป็นเสื้อนหนามต่อการรุกรานจีนของญี่ปุ่น ในการเดิมพันครั้งสำคัญ ยอดฝีมือจากญี่ปุ่นท้าสู้กับฮั่วเหยียนเจียะ โดยมีการถอยทัพของญี่ปุ่นจากจีนเป็นเดิมพัน อั๋วเหยียนเจียะตกรับปากในศึกครั้งนี้ ถ้านับเฉพาะฝีมืออย่างเดียว ฝ่ายญี่ปุ่นคงไม่สามารถเทียบฝีมือกับฝ่ายจีนได้ แต่เพราะเล่ห์กลอุบาย ใช้การวางยาพิษ ทำให้ ฮั่วเหยียนเจียะ ต้องพ่ายแพ้ และถูกสร้างหารในเวที ประลองสร้างความโกรธแค้นให้แก่เฉินเจิน และเป็นการสูญเสียระดับชาติ เลยทีเดียว

หลิวเจิ้งเซิน – ลูกศิษย์คนโตของฮั่วเหยียนเจียะ เนื้อแท้เป็นคนจิตใจ มีน้ำใจ แต่เลือดร้อน สนับสนุนให้อาจารย์รับเฉินเจินเป็นศิษย์ แต่ต่อมาเกิดข้อสงสัยว่าระหว่างเค้า กับเฉินเจินใครที่มีฝีมือแน่กว่ากัน หลิวเจิ้งเซินจึงต้องการจะพิสูจน์ฝีมือ ถึงแม้อาจารย์จะห้ามมิให้ศิษย์ร่วมสำนักประลองกันก็ไม่เป็นผล ผลก็คือเฉินเจินเป็นผู้ชนะ หลิวเจิ้งเซินรับไม่ได้กับความพ่ายแพ้จึงออกจากสำนักไป เค้ากลับเค้าสู่สำนักจิงอู่อีกครั้งเมื่อ อาจารย์ฮั่วเหยียนเจียะเสียชีวิต ด้วยความเป็นศิษย์คนโต และได้รับการสนับสนุนจากเฉินเจิน หลิวเจิ้งเซินจึงได้เป็นเจ้าสำนักคนใหม่ โดยที่ไม่มีใครได้ล่วงรู้เลยว่า ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่

ไช่ลิ่วจิง – “นายใหญ่” แห่งเซียงไฮ้ หัวหน้าแก็งชิง เป็นผู้กุมอำนาจในเมืองใหญ่แห่งนี้ ไชเซียะฟูเป็นนักเลงผู้กุมอำนาจทั้งบนดิน ใต้ดินไว้มากมาย ถึงแม้จะทำงานผิดกฏหมาย เห็นเงิน และอำนาจเป็นเป้าหมายสำคัญ แต่สุดท้ายเมื่อต้องเลือก ไช่ลิ่วจิงก็เลือกหนทางที่มีแต่ขาดทุนอย่าง การปกป้องผู้รุกรานจากต่างชาติ

ไช่เซียะฟู่ – ลูกชายของไช่ลิ่วจิง เป็นตัวละครประเภท “เลวไร้ที่ติ” ของเรื่อง ทั้งเป็นลูกทรพี ทรยศต่อชาติ มีบางตอนของเรื่องที่หนังพยายามจะ อธิบายถึงความ “เลว” ของไช่เซียะฟู่อยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อเค้าตัดพ้อต่อ ไช่ลิ่วจิง ผู้เป็นพ่อว่า ไม่เคยสนใจใยดีอะไรเค้าเลย แม้แต่เมื่อยามแม่ป่วยใกล้สิ้นใจ พ่อก็ยังเอาแต่อยู่กับอีหนู แต่ถึงกระนั้นความเลวของ ไช่เซียะฟู ก็ยังดูไร้เหตุผลอยู่แต่ แต่อย่างไรก็ตามตัวละครประเภทนี้ส่วนใหญ่มักจะเป็นสีสรรค์ที่สำคัญของเรื่อง ที่จะขาดไปเสียไม่ได้

ไช่จิงฮู่ – น้องชาวเจ้าพ่อ ไช่ลิ่วจิง เจ้าสำนักเสือทอง ผู้เป็นไม้เบื่อไม้เมากับฮั่วเหยียนเจียะมาตลอด ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เป็นนายกสมาคมมวย แต่ภายหลังได้รับความช่วยเหลือจากฮั่วเหยียนเจียะจีงสำนึกผิด จากเกลียดก็เปลี่ยนเป็นเคารพเลื่อมใสแทน

โยโกะ – หญิงสาวชาวญี่ปุ่นคนรักของเฉินเจิน โยโกะ ทั้งคู่พบกับตั้งแต่เฉินเจิน เข้าสู่เซี่ยงไฮ้ใหม่ๆ ความแตกต่างในเชื้อชาติทำให้ความรักของทั้งสองเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

โอตะ - บิดาของโยโกะ เปลือกนอกเป็นพ่อค้าชาวญี่ปุ่นผู้มั่งคั่ง ที่กว้านซื้อกิจการของชาวจีนในเซี่ยงไฮ้เกือบเหมือน แทบจะควบคุมเศรษฐกิจของจีนไว้ แต่เนื้อแท้แล้ว โอตะเป็นเจ้าหน้าที่ลับของญี่ปุ่นที่มาเพื่อการครอบครองเมืองจีน ทั้งทางเศรษฐกิจ และการทหาร ในนามของขบวนการมังกรดำ

ทารุ เคนจิ – นักคาราเต้ชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาเปิดสำนักในจีนกับพี่ชาย ถ้าเทียบกับตัวละครญี่ปุ่นในเรื่องแล้ว ทารุ เคนจิน คงเป็นหนึ่งในสองที่สามารถเรียกได้ว่าเป็น คนดี (อีกหนึ่งก็คือนางเอก) เค้าเป็นคนหนุ่มที่เค้าใจในความแตกต่างของชาติ ไม่หวังจะรุกรานใคร เพียงมาเมืองจีนเพื่อเผยแพร่ศิลปะป้องกันตัวของชาติ นอกจากนั้นยังเป็นคู่หมั่นของโยโกะ ด้วย ทารุ เคนจิ เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของ เหยื่อจากความเกลียดชังของสองชาติ ถ้าในสถานการณ์ปกติ ทารุ เคนจิ กับเฉินเจินอาจจะได้คบหาเป็นสหายกันไปแล้ว แต่ท่ามกลางความขัดแย้ง และรอบข้างบีบบังคับ การเสียชีวิตของพี่ชาย และการต้องการแก่งแย่งความรักของโยโกะ ทารุ เคนจิ จึงกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเฉินเจิน ไปแบบเลือกไม่ได้

ฉีเฉียน - นักร้องสาวที่ได้รับการขนานนามว่า “คีรีบูนร์เสียงทองแห่งเซี่ยงไฮ้” แท้จริงแล้วเป็นหญิงสาวคู่ใจของ เจ้าพ่อไช่ลิ่วจิง แต่แท้จริงแล้วฉีเฉียนหลงรักเฉินเจิน ซึ่งสิ่งนี้นำมาซึ่งความยุกยากมากมาย

เหลียงเสีย – เป็นคนบุคคลเดียวที่เฉินเจินสามารถเรียกได้ว่า “เพื่อน” อย่างเต็มปากเต็มคำขณะอยู่ในแก็งชิง

หลงเจี่ยนเฟย - นักธุระกิจรักชาติ เพื่อสนิทของฮั่วเหยียนเจียะ ดำเนินธุรกิจโดยมีเป้าหมายในการรักษาผลประโยชน์ของชาติเป็นสำคัญ

จอมพลจางจงถัง - จอมพลที่กุมอำนาจทางการทหารทางภาคอีสาน ผู้บ้าบิ่น เป็นบุคคลที่อ่านได้ยากยิ่ง ว่าจะเข้ากับฝ่ายญื่ปุ่น หรือฝ่ายซุนยัดเซ็นกันแน่ การตัดสินใจของจอมพลจาง จะมีความสำคัญต่อความอยู่รอดของประเทศเป็นอย่างยิ่ง บทนี้ได้ดารารุ่นรายครามหลอลี่มาแสดง ซึ่งดาวร้ายรุ่นเก่าคนนี้ก็ไม่ทำให้คนดูต้องผิดหวัง หลอลี่ให้การแสดงที่ดี ทั้งท่าทางยียวน หยาบกร้าน แต่ดูยิ่งใหญ่น่าแกรงขาม ในแบบนักเลงบ้านนอก

จางเคอะเฉียง – ลูกชายของจอมพลจางจงถัง มียศเป็นถึงนายพลทั้งๆ ที่อายุยังน้อย ชื่นชอบในวิชาหมัดมวย และนับถือเฉินเจินเป็นอาจารย์

นากามาดะ – อาจารย์ของพี่น้องเคนจิ มาเมืองจีนเพื่อแก้แค้นแทนศิษย์ และรับมอบตำแหน่งผู้บัญชาการขบวนการมังกรดำ แทนโอตะที่ทำงานผิดพลาด

นากามาดะ “สำหรับผมชนะวันนี้ไม่สำคัญเท่ากับเป็นการพิสูรณ์ความยอดเยี่ยมระหว่างยุทธของจีนและญี่ปุ่น พวกคุณชาวจีนบอกว่าฝึกยุทธเพื่อสุขภาพแข็งแรง ผิดแล้วอุดมการณ์ของมวยญี่ปุ่นเรา ใช้การบุกแทนการเฝ้า ศัตรูยิ่งแกร่งเรายิ่งแข็ง ไม่เคยคำนึงถึงชีวิต แต่หวังแค่นฆ่าศัตรูก่อน เจอพระฆ่าพระเจอพรหมฆ่าพรหม วรยุทธจึงต้องแบ่งดีและเลว”

เฉินเจิน “อะไรคือดี และอะไรคือเลววันนี้คุณอาจดีที่สุด แล้วพรุ่งนี้ วรยุทธดีหรือเวลไม่สำคัญ ที่สำคัญก็คือ สามารถเข้าใจสัจธรรมมวยได้ เอาความเมตตามาผสม จึงจะเข้าใจถึงสัจธรรมที่แท้”

นากามาดะ “เหลวไหล! ความหมายของคุณ ไม่ต้องฝึกยุทธเพียงแต่ใช้ความคิด ไม่โลกนี้ไม่มียุทธอย่างนี้หรอก”

เฉินเจิน “ชาวจีนอยู่ไปเพื่อแสวงหาสัจะธรรมทางโลก การฝึกยุทธเป็นหนทางหนึ่ง ทำไมต้องปิดกั้นตัวอยู่ในโลกยุทธเล็กๆ ด้วย “

นากามาดะ “หมายถึงผมปิดกั้นตัวเองอยู่ในโลกนะซิ”

เฉินเจิน “ไม่ใช่แค่คุณ หรือ คุณโอตะ รวมถึงจักรพรรดิคุณด้วย พวกคุณมีความทะเยอทะยานต่างเพ้อฝันจะรุกรานแผ่นดินจีน”

บทสนทนาข้างต้นระหว่างนักสู้จากจีน และญี่ปุ่นน่าจะเป็นการบรรยายได้ดีที่สุด Fist of Fury เป็นเรื่องความขัดแย้งระหว่างชาติ ระหว่างจีนและญี่ปุ่น ความขัดแย้งที่ตั้งอยู่บนทัศนคติที่แตกต่างกัน ระหว่างความทะเยอทะยานของชาติญี่ปุ่น และความอ่อนน้อมถ่อมตนของจีน ผ่านความแตกต่างของสองศิลปะป้องกันตัว คาราเต้ ที่รุนแรงเรียบง่าย หมายสังหารคู่ต่อสู้เป็นหนัก กับมวยจีน ที่ยืดหยุ่นเปลี่ยนแปลง เป็นศิลปะที่นอกจากจะมุ่งสร้างเสริมสุขภาพต่อผู้ฝึก แล้วยังเป็นเน้นทางสู่พัฒนาจิตใจให้แข็งแกร่งด้วย

Fist of Fury เล่าเรื่องูอิงประวัติศาสตร์จับเอาเหตุการณ์ยุค หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อประเทศจีนถูกรุกรานจากญี่ปุ่น ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมือง รวมถึงในวงการหมัดๆ มวยๆ ด้วย เมื่อนักคาราเต้จากญี่ปุ่น เข้ามาเปิดสำนักในจีน อาจารย์กังฟูจีนแห่งยุคอย่าง ฮัวเหยียนเจียะถูกฆ่าตายในการประลอง ตัวเอกคือลูกศิษย์เอกของฮั่วเหยียนเจียะ ที่ชื่อว่า เฉินเจิน ต้องลุยกับชาวญี่ปุ่นเพื่อความแค้นของอาจารย์ และความแค้นของชาวจีน

Fist of Fury นั้นถือว่าเป็นหนังทีวีภาคขยายของหนังดังปี 1971 ชื่อเดียวกันของ บรูซ ลี ซึ่งอันที่จริงแล้ว หนังเรื่องนั้นของ บรูซ ลี มีเนื้อเรื่องที่เรียบง่ายมาก ความขัดแย้งระหว่างชาติ ศิษย์ล้างแค้นแทนอาจารย์ แต่เมื่อนำภาพยนตร์ความยาวชั่วโมงครึ่งมาเป็น ทีวีซีรี่ที่ยาวกว่า 20 ชั่วโมง จึงต้องมีการเติมเรื่องราวเข้าไปอีกมากมาย ในหนังเราจะได้เห็นเรื่องราวประเภทที่พบเห็นได้บ่อยตาม หนังประเภทหักเหลี่ยมเฉือนคมแบบฮ่องกงโดยทั่วไป ทั้งความขัดแย้งระหว่างแก็ง การทรยศหักหลัง ลูกทรพี แผนการชั่วร้าย ฯลฯ

ข้อ ได้เปรียบอันหนึ่งระหว่างหนังใหญ่กับหนังทีวีก็คือ ความยาว หนังทีวีนั้นไม่มีข้อจำกัดด้านเวลา ที่จะมาจำกัดการเล่าเรื่อง เปิดโอกาศให้ผู้สร้างสามารถสร้างสรรค์เรื่องราวได้มาก ทั้งในแง่บริมาณและคุณภาพได้อย่างตามใจชอบ แต่โอกาศที่บทจะเกิดอาการ “ยืด” หรือ “เยิ่นเย้อ” ก็มากตามไปด้วย บทหนังเต็มไปด้วยช่องโหว่ และข้อผิดพลาด บางช่วงเวลาเหมือนกันว่าตัวละครเอกอย่างเฉินเจินหายไปจากเรื่องเสียเฉยๆ เพราะว่าหนังไปให้ความสำคัญกับภาพใหญ่ของความขัดแย้งระหว่างจีน และญี่ปุ่น ซะมากโดยเฉพาะ การขับเคี่ยวของชนชั้นผู้นำ ในวงการเมือง และวงการธุรกิจ ซึ่งเป็นการยากเหมือนกันที่จะยัดตัวละคร นักชกอย่างเฉินเจิน เข้าไปด้วย ทำให้บรรยากาศความเป็น Fist of Fury ของหนังลดลอนไปบาง

ความ จำกัดด้านโปรดักชั่นมีผลบางเล็กน้อยกับความน่าเชื่อถือของหนัง ถึงแม้ Fist of Fury จะจัดได้ว่าเป็นหนังชุดทางทีวีที่มีต้นทุนสูง แต่ก็ยังห่างไกล้ที่จะทำให้หนังออกมาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ สำหรับผู้ชมที่คุ้นชินกับหนังใหญ่อาจจะมีปัญหาบ้างเล็กน้อย กับงานสร้างของหนังที่อยู่ในระดับหนังทีวี หลายๆ ฉากในหนังดูราคาถูก และไม่สมจริงสมจังอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับการถ่ายทำด้วยระบบวีดีโอ เมื่อหนังถูกนำไปตัดต่อให้สั้น เหลือเพียงแผ่น DVD 3 แผ่น วางขายให้ผู้ชมชาวตะวันตก หลายๆ เสียงถึงกับรับไม่ได้ กับการถ่ายทำดูไร้ราคาของหนัง (เมื่อเทียบกับภาพยนตร์) แต่สำหรับผู้ชมชาวเอเซียที่คุ้นกับหนังทีวีฮ่องกงอยู่แล้วคงจะไม่มีปัญหา อะไร

สิ่งที่เชิดหน้าชูตาของหนังแน่นอกว่าจะต้องเป็นคิวบู๊ นังมีฉากต่อสู้มากมายจริงๆ ทั้งสู้เดี่ยวๆ หรือสู้แบบตลุมบอล ทั้งการต่อสู้ของตัวเอกอย่างเฉินเจิน และการต่อสู้ของตัวละครประกอบอื่นๆ น่าเสียดายที่ฉากสัญลักษณ์ของหนังดังเดิม อย่างอย่างบู๊ระหว่างเฉินเจิน กับญี่ปุ่นในสำนักคาราเต้ นั้นไม่ได้ถูกทำให้เป็นจุดเด่นของเรื่อง แต่กลับนำเสนอมาเป็นฉากที่ไม่ยาวนัก และไม่มีได้มีความสำคัญต่อตัวเรื่องมากนัก แต่รวมๆ แล้วก็นับว่า Fist of Fury เป็นหนังชุดกังฟูที่มีฉากต่อสู้ระดับดีเยี่ยมเรื่องหนึ่ง ดาราทั้งตัวนำอย่าง เจิ้งจื่อตัน (ที่ทำหน้าที่กำกับคิวบู๊ในหนังด้วย) หรือบรรดาตัวประกอบหน้าคุ้น และหน้าไม่คุ้นทั้งหมดทำงานของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม ช่วยกันสร้างให้ Fist of Fury ฉบับทีวีฉบับนี้ดูได้สนุกอย่างที่ควรจะเป็น

จุดเด่นที่สุดของคิวบู๊ของหนังตั้งแต่ดั้งเดิมมาแล้ว Fist of Fury และรวมไปถึงหนังเกี่ยวกับฮั่วเหยียนเจียะเรื่องอื่นๆ ด้วย (ที่ดังคือ Legend of a Fighter หนังปี 1982 ของหยวนวูปิง) ก็คือ การปะทะกันของกังฟูจีน กับศิลปะป้องกันตัวประเภทอื่นๆ จากต่างชาติ สืบเนื่องมาจากชีวประวัติจริงๆ ของฮั่วเหยียนเจียะ ที่เคยคว้ำนักสู้ต่างชาติมาแล้ว ในการประลองอย่างเป็นทางการ จุดเด่นด้านนี้ถูกนำมาขยายใน Fist of Fury อย่างชั้นเจน ตัวเอกอย่างเฉินเจินต้องปะทะกับคู่ต่อสู้ต่างภาษามากมายหลายราย ไม่ว่าจะเป็น ของตายอย่างชาวญี่ปุ่นที่มีทั้ง นักคาราเต้ นักดาบ พวกนินจา หรือนักสู้ร่างใหญ่ชาวตะวันตก ที่เด่นทีเดียวก็คือ ฉากที่เฉินเจินต้องต่อสู้กับนักสู้จากสยาม ผู้ใช้ศิลปะการป้องกันตัวมวยไทย อันรุนแรง อีกเซอไพรซ์หนึ่งในเรื่องเกี่ยวกับฉากต่อสู้ก็คือ หนังได้

สิ่ง ที่ฉุดคุณภาพของคิวบู๊ในหนังให้ด้อยกว่าที่ควรจะเป็นนั้น ก็คือปัญหาหลายๆ อย่างที่มาจาขั้นตอนการถ่ายทำ เทคนิคการเร่งความเร็วของภาพเพื่อ สร้างสีสรรค์ให้ฉากต่อสู้นั้นดูไม่เหมาะกับการถ่ายทำด้วยกล้องวีดีโอ แตกต่างกับการถ่ายด้วยฟิลม์ ที่เมื่อเร่งความเร็วของฟิมล์แล้ว ภาพที่ออกมายังคงดูนุ่มนวล สวยงาม แต่กับหนังที่ถ่ายด้วยวิดิโอ อีกประการหนึ่งที่สร้างปัญหาให้กับคิวบู๊ใน Fist of Fury ก็คือ การพยายามสร้างมุมกล้องอันหลากหลายจนเกินไป ในการถ่ายทำฉากต่อสู้ หน้านิยมโคลสอัพร่างการถ่อนบน และเปลี่ยนมุมอย่างรวดเร็ว จนทำให้ฉากต่อสู้ที่ออกแบบมาอย่างดีในเรื่องไม่สามารถแสดงศักยภาพที่ดี เยี่ยม ให้คนดูได้ชมอย่างที่ควรเป็น

เจิ้งจื่อตัน พิสูจน์ตัวเองได้ดีในหนังเรื่องนี้ว่าเค้าไม่ด้อยกว่าใครเลยในบรรดาดารากังฟู ทั้งความสามารถทางการแสดง ทักษะทางร่างกาย รวมถึงรูปร่างหน้าตา จุดเด่นสำคัญของเจิ้งจื่อตันก็คือภาพพจน์ที่ดูคลุมเคลือ ระหว่างดี และเลว หน้าตาคาดเดาไม่ออก สิ่งที่จะได้เห็นใน Fist of Fury ก็คือความพยายามของ เจิ้งจื่อตัน ในแสดงเป็น บรูซ ลี มากกว่าจะแสดงเป็นเฉินเจินซะอีก ไม่ใช่เฉพาะลีลาหมัดมวยเท่านั้นแต่รวมไปถึง ลีลาการเคลื่อนไหวร่างกาย การปั้นหน้าปั้นตา ซึ่งจะว่าไปแล้ว ดูพิกลและไม่เป็นธรรมชาติมากกว่าจะดูดี จุดนี้อาจจะไม่ได้ถือว่าเป็นข้อด้อยนัก แต่ก้ทำให้การแสดงของเจิ้งจื่อตันในหนังดูน่ารำคาญไม่น้อยเลย

รวมๆ แล้ว Fist of Fury มีหลายสิ่งหลายอย่างที่น่าประทับใจ ทั้งเนื้อเรื่องบางส่วน ฉากต่อสู้ รวมถึงเจิ้งจื่อตัน ทำให้หนังดูได้สนุก น่าจดจำพอสมควร แต่ข้อด้อยบางประการโดยเฉพาะในด้านบททำให้ Fist of Fury ไม่สามารถก้าวข้ามไปสู่การเป็นงานคลาสิคแห่งยุคสมัยในแบบที่ หนังหลายๆ เรื่องของ TVB หรือ ATV อย่างกระบี่ไร้เทียมทาน หรือ บูเช็กเทียน เป็น

Credits
ความยาว - 60 นาที X 20 ตอน
ผู้สร้าง – ATV
อำนวยการสร้าง - Lung Shiu-Kee
กำกับ - Benny Chan Muk-Sing, Leung Yun-Chuen, Wong Gum-Miu, Steve Cheng Wai-Man, Wu Ming-Hoi, Tang Mau-Sing
กำกับคิวบู๊ - Donnie Yen Ji-Dan
แสดงนำ - Donnie Yen Ji-Dan, Joey Man Yi-Man, Eddy Ko Hung, Lau Chi-Wing, Bey Logan
Rating – 3.5/5

Mismatched Couples เปิดฉากด้วยท่าเต้นแบรกแดนซ์ของ ดอนนี่ เยน aka เจินจื่อตัน aka อาจารย์ยิปมัน ในวัยหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวกับบทตลกในแบบที่เราคงไม่ได้เห็นบ่อยนัก ในหนังของเขาในปัจจุบัน ผลงานของปรามจารย์กังฟู หยวนวูปิง เรื่องนี้มีจุดขายสำคัญที่สุดก็คือ วัฒนธรรมวัยรุ่นยุค 80s เป็นงานเก่า ๆ ประหลาด ๆ ของยอดนักบู๊ดาวเด่นยุคปัจจุบันนี้ที่น่าสนใจดีเหมือนกัน

เอ็ดดี้ (เจินจื่อตัน) เด็กหนุ่มวัยรุ่นสุดซ่าได้พบกับ มินิ (หยวนวูปิง) ตาลุงคนขายอ้อยท่าทางพิลึกคนหนึ่ง หลังจากถูกชตาต่อกัน เอ็ดดี้ ชักชวนเพื่อนใหม่ต่างวัยที่ดูเหมือนจะสิ้นไร้ไม้ตอก ไร้เงินไร้งานไร้ทางไป จึงชักชวนให้มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน และเสนองานในร้านอาหารของพี่สาวให้

เรื่องราวของ Mismatched Couples ดำเนินไปแบบหนังตลกยุคเก่า วนเวียนอยู่กับเรื่องจีบสาว แอบแต๊ะอั๋งตัวละครหญิงแบบเดิม ๆ กับชีวิตไร้แก่นสารของตัวละคร ที่นำซึ่งมุขตลกประเภทต่าง ๆ ตลอดทั้งเรื่อง และมีสิ่งพิเศษของหนังก็คือ การผจญภัยในยุค 80s ของสองตัวละครเอก เจินจื่อตัน เป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นผู้ใช้ชีวิตตามสมัยทุกรูปแบบ แต่งตัวแฟชั่นจ๋า, เต้นแบรกแดนซ์, เล่นรถวิทยุบังคับ, ตีเทนนิส, ขี่บีเอ็มเอ็กซ์ (แน่นอนว่าในหนังเรื่องนี้ ดอนนี่ ได้โชว์สเต็ปแดนซ์ มากกว่าลีลาบู๊), ไปงานปาร์ตี้

ขณะที่ตัวละครของ หยวนวูปิง เป็นคนหัวเก่าที่สิ่งต่าง ๆ รอบกายดูจะเป็นของใหม่ในชีวิตไปเสียหมด ทั้งภาษาอังกฤษ, แฮมเบอร์เกอร์, การเดินออกกำลังกายตอนเช้า หรือกระทั่งการได้รับรู้ว่าสาว ๆ ที่มารุ่มล้อมในไนต์คลับ ต้องจ่ายค่าแลกเปลี่ยนเป็นตัวเงิน

กระทั่งตัวรายคู่ปรับสองหนุ่มในเรื่อง ยังอุดมไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือ และวิถีแบบคนยุคใหม่ (เมื่อ 30 ปีก่อน) เช่นเดียวกัน ไล่กันมาตั้งแต่ ไอ้หนุ่มเด็ฮาร์ดแต่งตัวสุดเปรี้ยว กับกล้องวิดีโอแอบถ่าย รวมถึงตัวละครของตัวโกงรุ่นเก๋า ดิ๊กหลง ที่สวมบทบาทเป็นหนุ่มบ้ากล้ามจอมเข้าพิตเนสส์, รับประทานไข่ดิบ แสวงหาความแข็งแกร่งแบบไร้สาระ

นอกจากนั้นมันยังแสดงให้เห็นถึงความหมั้นใส่คนรุ่นใหม่ และวิถีใหม่ ๆ จากตัวผู้กำกับที่เป็นคนรุ่นเก่า แต่ต้องมาทำหนังวัยรุ่น อย่างหยวนวูปิงอยู่เหมือนกัน ทั้งการยัดเยียดบทตัวโกงให้กับนักแสดงชาวตะวันตก หรือการส่งบทอันน่าหมั้นใส้กับตัวละครสาวทอม จอมกร่างที่พยายามป่าวประกาศความเท่าเทียม ทั้งจากการสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกาย, ขับรถมอร์เตอร์ไซต์คันโต หรือพยายามวางก้ามโตอยู่ตลอดเวลา แต่ก็แทบรักษาอาการไม่อยู่ เมื่อได้พบกับชายที่ถูกชะตา ฉากหนึ่งของเรื่องที่ตัวเอก ซึ่งแสดงโดย เจิ่นจื่อตัน ถ้าทายทอมสาวให้ทอดเสื้อเพื่อพิสูจน์ว่า ผู้หญิงสามารถทำอะไรเหมือนผู้ชายได้หมด ก็แทบจะก้าวขาเข้าไปสู่ความเหยียดเพศกันเลยทีเดียว

70s และ 80s เป็นช่วงเวลาที่ห่างกันแค่ไม่กี่ปี แต่ในสายตาปัจจุบันยุค 70s กลายเป็นประวัติศาสตร์แห่งความขวัง เท่ห์ น่าเชิดชูด แตกต่างจาก 80s ที่ดูเฉิ่มเชย, น่าหัวเราะเยาะเย้ย อย่างไรก็ตาม ความเฉิ่มเชยที่ว่าก็ดูจะไปได้ดีกับหนังตลกอย่าง Mismatched Couples อยู่เหมือนกัน เพราะนอกจากฉากฮา ๆ ที่ผู้สร้างขบคิดขึ้นมาแล้ว ยังมีความฮาหลาย ๆ อย่างที่เกิดมาจากความไม่ตั้งใจด้วย (หน้าเด๋อ ๆ ของดอนนี่ ก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้นแน่นอน)

คิวบู๊ที่หลาย ๆ คนคาดหวังอาจจะไม่อยู่อย่างจำกัดไปสักหน่อย แต่คิวบู๊ฉากสุดท้าย ที่เป็นการดวลกันระหว่าง ดอนนี่ และ ดิ๊ก หลง ก็ออกมาใช้ได้ เป็นคิวบู๊สไตล์เฉินหลงประเภทสู้ผสมฮา และอาศัยอุปกรณ์ที่อยู่รอดกายเป็นอาวุธ ที่สุดท้ายแล้วอาจจะเน้นลูกฮามากไปหน่อย แต่ก็ยังมีช็อตเด็ดที่ให้ยอดนักแสดงบู๊ทั้งสอง ได้โชว์ฟอร์มกันอยู่บ้าง

ดอนนี่ เยน เป็นเด็กหนุ่มเชื้อสายจีนที่เติบโตในโลกตะวันตก ตลอดชีวิตการแสดงของเขา ได้แสดงด้านความเป็นจีนออกมาอยู่อย่างสม่ำเสมอ แต่ใน Mismatch Couple เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาได้แสดงด้านของการเป็น เด็กวัยรุ่นที่เติบโตมากับวัฒนธรรมอเมริกันให้ได้เห็นกันบ้าง

Mismatch Couple เป็นหนังที่ดูเพลิน และสนุกกว่าที่คิด แม้จะผิดจากความคาดหวังไปบ้างก็ตาม

ผู้กำกับ: Yuen Woo-Ping
นักแสดงนำ: Donnie Yen Ji-Dan, Yuen Woo-Ping, Wong Wan-Si, May Lo Mei-Mei, Dick Wei, Anna Kamiyama, Brandy Yuen Chun-Yeung, Mandy Chan Chi-Man, Kenny Perez
Rating: 3.5/5