True Legend – ยาจกซูตำนานหมัดเมา (Yuen Wo-Ping, 2010)

True Legend เป็นการกลับมานั่งเกาอี้ผู้กำกับครั้งแรกในรอบ 14 ปีของ หยวนวูปิง ที่ขอเล่าย้อนหลังไปซักหน่อยนะครับว่า ยาจกซู เนี่ยดูเหมือนจะเป็นตัวละครประจำตัวของผู้กำกับท่านนี้ก็ว่าได้ ในอดีตที่ผ่านมา หยวนวูปิง สร้างหนังที่มีตัวละครยาจกซูออกมาแล้วน่าจะเกิน 4 – 5 เรื่อง แต่นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขายื่นบนนำเดี่ยวๆ ให้กับตัวละครตัวนี้

จ้าวเหวินจั๊ว รับบทเป็น ซูฉาน นายทหารผู้เก่งกาจของราชวงศ์ชิง ผู้มีผลงานมากมาย เป็นทหารเอกของฮ่องเต้ชิง แต่ตัวของเขากลับไม่ปรารถนาในยศฐาบันดาศักดิ์ใดๆ นอกจากมีชีวิตที่สงบสุขกับครอบครัว และเปิดสำนักมวยถ่ายทอดวิชาให้กับคนอื่นๆ

ยาจกซูแต่ละเวอร์ชั่นล้วนมีความแตกต่างกันออกไป แต่ทุกเรื่องจะมีจุดร่วมเดียวกัน ในการเดินทางของจอมยุทธที่ผ่านความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ผ่านความตกต่ำในชีวิต ซึ่งเป็นตีมหลักของหนังกังฟูโดยทั่วไปอยู่แล้ว แต่ยาจกซู ไม่ได้เสนอภาพความตกต่ำเฉพาะทางจิตใจ หรือร่างกาย แต่ยังพาตัวละครให้ล้มลุกคลุกคลาน สูญเสียฐานะทางสังคมความหน้ามีตาที่เคยมีอยู่ไปด้วย

True Legend ก็ดำเนินไปในทิศทางดังกล่าว ชีวิตที่สมบูรณ์แบบอยู่กันแบบพ่อแม่ลูกของ ซูฉาน ต้องถึงคราวจบสิ้น ด้วยน้ำมือของผู้ใกล้ชิด ด้วยน้ำมือของ หยวนลี้ (แอนดี้ อัน) อดีตคนใกล้ชิด ที่เติบโตกันมาเหมือนเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ซึ่งแค้นเคืองกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ ใช้ความสนิทสนมส่วนตัว ทรยศหักหลัง เล่นงานด้วยวิทยายุทธของฝ่ายมาร

ผู้กำกับรุ่นใหญ่ยังทำหนังออกมาเหมือนหนังฮ่องกงซัก 20 – 30 ปีก่อนอย่างไงอย่างงั้น ตัวหนังขาดความต่อเนื่อง, มีองค์ประกอบความไม่สมจริงสมจังโผล่มาให้รำคาญใจอยู่บ่อยๆ

สิ่งที่แตกต่างจากหนังกังฟูยุคเก่าแบบหน้ามือเป็นหลังมือก็คือ งานโปรดักชั่น หนังกังฟูทุนสูงเรื่องนี้มีการถ่ายทำแบบคอนข้างจะมีระดับเกรด A เพราะมีผู้อำนวยการสร้างคนดัง บิลล์ คอง เป็นผู้สร้างแม้เนื้อเรื่องจะติดเชยๆ ซักหน่อย แต่ฉากสวยๆ หลายตอนโดยเฉพาะ ฉากต่อสู้ครั้งแรกระหว่างตัวละครของ จ้าวเหวินจั๊ว และแอนดี้ อัน ที่ศาลาริมน้ำตก หรือฉากบ้านบนเขาของตัวเอง นั้นดูยิ่งใหญ่ในแบบที่หนังกังฟูยุคเก่าไม่มีทางสร้างได้

อีกส่วนหนึ่งที่ผมค่อนข้างพอใจในหนังเรื่องนี้ก็คือ เนื้อเรื่องที่เล่าถึงการฝึกวิทยายุทธของตัวเอง เพื่อกลับไปแก้แค้น ด้วยความช่วยเหลือของเซียน (หลิวเจียฮุย) และเทพวูซู (โจย์ โจว) ที่ดูน่าสนใจดี ในการพูดถึง การฝึกวิชาของจอมยุทธที่ไปไกลเกินกว่าสามัญสำนึกของคนทั่วไป

สำหรับคิวบู๊ True Legend ก็ออกมาดีตามมาตรฐานแต่ไม่มีอะไรตื่นเต้น ไม่มีอะไรที่จะกลายเป็นฉากที่คนจะพูดถึงไปกันอีก 10 20 ปีอะไรแบบนั้น

หนังระดมนักแสดงบู๊มากหน้าหลายตา ตั้งแต่ จ้าวเหวินจั๊ว นักบู๊ที่ไม่ได้สุดๆ ซักกะทีก็ได้โอกาสกลับมาเล่นหนังกังฟูฟอร์มใหญ่ยักษ์อีกครั้ง บทจายกซูกของ จ้าวเหวินจั๊ว ดูเป็นคนหนักแน่นจริงจัง เป็นวีระบุรุษแบบฉบับของหนังจีน จึงไม่สามารถสร้างความโดดเด่นแบบเดียวกับนักแสดงคนอื่นๆ ที่เคยรับบทนี้ไว้ในอดีตล้วน ตั้งแต่ หยวนเสี่ยวเทียน (บิดาของหยวนวูปิง), โจวซิงฉือ หรือ ดอนนี่ เยน (ในหนัง Hero Among Heroes หยวนวูปิง กำกับเช่นเดียวกัน) ซึ่งล้วนใส่ลีลาตลก, อารมณ์ดี เป็นจอมยุทธสมัยราชวงศ์ชิงที่ดูมีบุคลิกแตกต่างจาก วีระบุรุษผู้คร่ำเคร่งโดยทั่วไป จนแทบจะกลายเป็นภาพของของยาจกซูไปแล้ว

แอนดี้ อัน นักแสดงหนุ่มล่ำเป็นดาราบู๊รุ่นใหม่อีกคนของวงการ ที่ดูจะมีชตากรรมแบบเดียวกับ จ้าวเหวินจั๊ว คือ เล่นหนังมานานก็ไม่ได้สุดๆ เสียที ในเรื่องนี้เขารับบทเป็นตัวร้าย มีการดีไซท์ที่แปลกประหวาดดี ฝึกวิชามาร 5 พิษ จนตัวขาวซีด เย็บเกราะติดกับเนื้อของตัวเอง และยังมีรายละเอียดทางอารมณ์ที่น่าสนใจ ทั้งการโหยหาครอบครัวที่ตัวเองไม่เคย และความรู้สึกต่อน้องสาวแบบเกินเลือดพี่น้องร่วมสายเลือด

โจวซวิน นางเอกสาวขายดี พ.ศ. นี้ของจีนมารับบทเป็นนางเอกของเรื่อง ไม่มีอะไรจะพูดถึงเธอมากนอกจากจะบอกว่า สวยมากๆๆๆๆ น่ารักมากๆๆๆ (ฉากคั่วยา เหงื่อหยด ความน่ารักเพิ่มขึ้นอีก 30 เปอร์เซ็นต์) แต่อย่างที่ว่านั่นแหละครับ รายละเอียดของตัวละครก็ไม่ได้มีอะไรให้พูดถึงมากมายนัก

True Legend เป็นงานที่ใช้ได้ แต่ความลงตัวของหนังดูจะพังทลายไปในช่วงประมาณ 30 นาทีสุดท้ายของเรื่อง ที่ผู้กำกับพาตัวละครไปบู๊กับนักสู้ร่างยักษ์ชาวตะวันตก ที่นำทีมมาโดยเจ้าของโรงละครสัตว์สุดโฉด (เดวิด คาราร์ดีน กับบทบาทที่ไม่น่าจดจำก่อนเสียชีวิต) หนังยัดเยียดฉากชาตินิยม, การเสนอภาพความป่าเถื่อนของตะวันตกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย และไร้เหตุผล

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าต้องการเลียบแบบฉากประเภทเดียวกันนี้ของหนังอย่าง Fearless และ Ip Man แต่ด้วยความที่ True Legend ไม่ได้ปูพื้นเนื้อเรื่องส่วนนี้มาตั้งแต่ต้น 30 นาทีท้ายของหนังจึงดูจะเป็นส่วนเกิน เต็มไปด้วยความไม่ลงตัวของทั้ง การออกแบบฉากต่อสู้, โปรดักชั่นดีไซต์ และอารมณ์ของหนัง กลายเป็นการฉุดภาพรวมของหนังให้ตกลงมาอย่างน่าเสียดาย

Director: Yuen Woo-Ping
Writer: Christine To Chi-Long
Action: Yuen Woo-Ping
Cast: Vincent Zhao Wen-Zhou, Zhou Xun, Andy On Chi-Kit, Guo Xiao-Dong, Michelle Yeoh, Jay Chou, Yan Ni, Cung Le, Leung Ka-Yan, Gordon Liu Chia-Hui, Jiang Lu-Xia, Liu Genghong, David Carradine, Jack Henry, Li Zi, Suen Han-Won
Rating: 3/5

Advertisements

5 thoughts on “True Legend – ยาจกซูตำนานหมัดเมา (Yuen Wo-Ping, 2010)

  1. ไปสะพานเหล็กเมื่อวันอาทิตย์เห็นเรื่องนี้วางขายอยู่ครับ
    คิดจะซื้อมาดูอยู่เหมือนกัน รออยู่ ๆ
    อาจรอ ยิปมันสอง ออก แล้วไปซื้อทีเดียวพร้อมกันเลย

    ผมว่า ต้องทำใจนะครับ หยวนหวูปิงไม่ใช่ผู้กำกับที่เรียนด้านภาพยนตร์มาโดยตรง
    หนังเรื่องก่อน ๆ ของลุงแก ก็เรียกว่าไม่ได้มีทักษะหรือชั้นเชิงในด้านภาพยนตร์ แต่จะเน้นที่ความลื่นไหลของบทสนทนา การแสดงคิวบู๊ หรืออะไรเทือกนั้น
    ไม่ว่าจะเป็นหนังกังฟูคลาสสิกอย่าง ไอ้หนุ่มหมัดเมา หรือหนังแอคชั่นตำรวจเช่น In the Line of Duty ก็ยังหนีสิ่งเหล่านี้ไม่พ้น
    ดูได้เรื่อย ๆ อย่าเครียดครับ 5 5

    1. จริงๆ พอเป็นสมัยหนังบู๊อย่างเดียว หรือเน้นฮา แบบสมัยก่อนมันก็ไม่ค่อยรู้สึกนะครับ

      แต่พอมาทำหนังเน้นเนื้อหาแบบนี้ มันเลยดูแปลกๆ

      แต่ยังไงคอหนังกังฟูก็น่าจะพอใจละครับ

    1. ถือว่าสูสีเป็นอย่างยิ่งกับ สงไต้หลิง ท้องโตหน้าซีด ใน Ip Man 2 เลยครับ

      ความโทรมทำให้ผู้หญิงสวยขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด 555

  2. เห็นด้วยจริงๆ ครับ ฉากที่สู้กับชาวตะวันตกมันทำให้ดูเหมือนท่านซู ไ่ม่ค่อยเก่งยังไงก็ไม่รู้แฮะ แล้วก็เหมือนมาไม่ถูกที่ถูกทางยังไงไม่รู้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s